Misja Dyplomatyczna ULMWP i Zachodnich Papuasów w Europie

WYSŁUCHANIE DELEGACJI TYMCZASOWEGO RZĄDU PAPUI ZACHODNIEJ (ULMWP) ORAZ PRZEDSTAWICIELA MIĘDZYNARODOWYCH PRAWNIKÓW DLA PAPUI ZACHODNIEJ (ILWP) W PARLAMENCIE NIDERLANDZKIM

5 kwietnia 2022 roku przedstawiciele ULMWP – Tymczasowego Rządu Papui Zachodniej; Międzynarodowych Parlamentarzystów dla Papui Zachodniej (IPWP); Międzynarodowych Prawników dla Papui Zachodniej (ILWP) zostali przyjęci w Izbie Reprezentantów Niderlandów przez pana Raymonda de Rooma ze Stałej Komisji do Spraw Zagranicznych (Partia Wolności – PVV), który wypowiedział się na temat kryzysu humanitarnego w Papui Zachodniej. W spotkaniu brali również udział Don Ceder z Unii Chrześcijańskiej (CU) oraz Lambert van Raan z Partii na rzecz Zwierząt (PvdD).

Zaproszeni:

– Benny Wenda, Tymczasowy Prezydent ULMWP – Tymczasowy Rząd Papui Zachodniej

– Oridek Ap, szef misji ULMWP do Unii Europejskiej

– Alex Sobel – Poseł Partii Pracy (Wielka Brytania), przewodniczący IPWP;

– Tim Hansen – prawnik (Australia). Koordynator i doradca ILWP.

W trakcie demonstracji w Wamenie, która 5 kwietnia 2022 roku zgromadziła tysiące Zachodnich Papuasów, Kaitanus Ikinia, koordynator protestu podkreślił, że pokojowe wystąpienie ludności w górskich regionach Papui jest także formą pełnego poparcia dla wysłuchania publicznego Benny’ego Wendy, które w tym samym czasie odbywa się w parlamencie holenderskim.

FRAGMENT PRZESŁANIA BENNY’EGO WENDY Z NIDERLANDZKIEGO PARLAMENTU

Nazywam się Benny Wenda. Jestem tymczasowym prezydentem Papui Zachodniej. Jestem dzisiaj w Hadze. Jesteśmy tutaj, aby ostrzec lud Niderlandów, holenderskich parlamentarzystów oraz nowe pokolenie Niderlandów. Papua Zachodnia jest dawną kolonią holenderska, która była znana jako Nowa Gwinea Holenderska. Z tego powodu jesteśmy tutaj, aby przekazać aktualne informację o obecnym kryzysie humanitarnym w Papui Zachodniej. Wiemy, że dokończenie niedokończonych spraw jest moralnym obowiązkiem rządu holenderskiego.

Zabijanie, więzienie, rasizm, dyskryminacja wciąż trwają. 60000 – 100000 ludzi zostało wysiedlonych. Przesiedlenia mają miejsce w regionach znanych jako Intan Jaya, Puncak Jaya, Maybrat, Oksibil i  Nduga. 400 osób zostało zabitych przez Indonezję od czasu rozpoczęcia w 2018 roku operacji przez indonezyjskie wojsko. Rada Kościołów Papui Zachodniej woła o wsparcie solidarności chrześcijańskiej na całym świecie i apeluje do wszystkich ludzi, którym zależy na ludzkości.

Poruszenie tego problemu tutaj w Holandii jest tak ważne, ponieważ macie moralny obowiązek wspierania mieszkańców Papui Zachodniej oraz ich prawa do samostanowienia.  Tak więc staramy się o wsparcie rządu holenderskiego w wywarciu nacisku na Wysokiego Komisarza ONZ, aby ten odwiedził Papuę Zachodnią. Indonezja musi zezwolić Wysokiemu Komisarzowi ONZ na wizytę w Papui Zachodniej, ponieważ 81 krajów już wzywa Wysokiego Komisarza ONZ do odwiedzenia Papui Zachodniej.

Domagam się tego od rządu Indonezji. Nadszedł czas, aby pozwolić Wysokiemu Komisarzowi ONZ na wizytę w Papui Zachodniej. Dziękuję Wam.

„Dziękuję bardzo, panie De Roon za przewodniczenie temu wysłuchaniu. Dziękuję członkom Komisji Spraw Zagranicznych, którzy dziś do nas dołączyli. Dzisiaj w imieniu mieszkańców Papui Zachodniej i mojego Rządu Tymczasowego Papui Zachodniej. Chciałbym podziękować  za tę możliwość.. Wiemy, że to bardzo ważny dzień dla naszego ludu w Papui Zachodniej.

Wczoraj minęła 60. rocznica powołania Rady Nowej Gwinei w 1961 roku. Mieszkańcy Papui Zachodniej wyszli na ulicę wspierając to spotkanie, a także świętując. Nie zapominają do dziś. Wciąż pamiętają, że Rada Nowej Gwinei utworzona przez Holendrów złożyła nam obietnicę.

Po drugie, chciałbym podziękować w imieniu mojego ludu. Unia Chrześcijańska złożyła wniosek i ten wniosek został przyjęty przez Izbę Reprezentantów. W imieniu mojego ludu pragnę podziękować. To daje nam pewność. Po raz pierwszy w naszej historii przyjęto ten wniosek, aby wywrzeć presję w sprawie wizyty Wysokiego Komisarza ONZ. To bardzo, bardzo ważne.

Ja i moja delegacja jesteśmy tutaj, wraz z Alexem Sobelem i Międzynarodowymi Prawnikami dla Papui Zachodniej (ILWP). Jesteśmy tutaj, aby przekazać aktualne informacje na temat obecnej sytuacji w Papui Zachodniej w zakresie praw człowieka. Wiemy, że Europa stoi w obliczu atakowanego narodu ukraińskiego. Mamy taką samą sympatię do narodu ukraińskiego. Niemniej Papua Zachodnia, My, od 60 lat walczymy o nasze samostanowienie.  Obecna sytuacja. 60000 do 100000 ludzi zostało przesiedlonych – głównie kobiety i dzieci – odkąd Indonezja rozpoczęła operację wojskową w 2018 roku.

WYSŁUCHANIE DELEGACJI TYMCZASOWEGO RZĄDU PAPUI ZACHODNIEJ (ULMWP) ORAZ MIĘDZYNARODOWYCH PARLAMENTARZYSTÓW DLA PAPUI ZACHODNIEJ (IPWP) W PARLAMENCIE EUROPEJSKIM

Nowa sieć posłów popierających Papuę Zachodnią została zainaugurowana 12 maja 2022 roku w Parlamencie Europejskim w Brukseli. Podczas spotkania i konferencji prasowej Międzynarodowych Parlamentarzystów dla Papui Zachodniej (IPWP) ogłoszono utworzenie nowego oddziału przy Unii Europejskiej.

Gospodarzami spotkania „West Papua: Human rights, self-determination, and green state vision’ byli parlamentarzyści Parlamentu Europejskiego (PE): Carles Puidgemont, były prezydent Katalonii oraz Fernando Barrena, który jest deputowanym do PE z Kraju Basków.

Na zgromadzeniu przemawiał Benny Wenda, Tymczasowy Prezydent Papui Zachodniej z ramienia ULMWP. Obecni byli także Ralph Regenvanu, były minister spraw zagranicznych i obecny lider opozycji w Vanuatu, Alex Sobel, brytyjski poseł reprezentujący IPWP oraz Jojo Mehta, dyrektor wykonawcza Stop Ecocide International.

Parlamentarzyści zobowiązali się, iż będą nadal naciskali na zorganizowanie opóźnionej wizyty w Papui Zachodniej Wysokiego Komisarza ONZ ds. praw człowieka. Podczas spotkania wezwano Unię Europejską do wstrzymania trwających negocjacji handlowych z Indonezją do czasu zajęcia się kwestią okupacji Papui Zachodniej. Na przestrzeni ostatnich dwóch dni odbyły się demonstracje i spotkania wspierające wydarzenie w Parlamencie Europejskim.

Prezydent Carles Puidgemont powiedział: „Papua Zachodnia została zaanektowana przez Indonezyjczyków w 1963 roku. Od tego czasu Papua Zachodnia żyje pod reżimem skrajnego ucisku, który może być kwalifikowany jako ludobójstwo. Chcemy wywrzeć presję na Unię Europejską, aby uznała prawo Papui Zachodniej do samostanowienia. To moralny i historyczny dług Europejczyków wobec mieszkańców Papui Zachodniej.

Poseł Fernando Barrena powiedział: „Obecną sytuację w Papui Zachodniej można opisać jako kryzys humanitarny z dziesiątkami tysięcy ludzi wewnętrznie przesiedlonymi, z ciągłymi naruszeniami praw człowieka i stałą odmową wpuszczenia międzynarodowych instrumentów praw człowieka do kraju”.

Benny Wenda, Tymczasowy Prezydent Papui Zachodniej powiedział: „Wzywamy Unię Europejską, aby zaprzestała finansowania i wspierania kontynuacji Specjalnej Autonomii i dalszego podziału Papui Zachodniej. Indonezja niewłaściwie wykorzystała fundusze Unii Europejskiej, na rzecz pomocy indonezyjskiej armii w zabijaniu mojego ludu. Wszystkie inwestycje Unii Europejskiej w Papui Zachodniej muszą zostać zawieszone do czasu aż Indonezji wpuści na terytorium Papui Wysokiego Komisarza ONZ ds. Praw Człowieka.

Buchtar Tabuni, przewodniczący Parlamentu Narodowego Papui Zachodniej (PNWP), organizacji będącej jednym z trzech kluczowych skrzydeł Zjednoczonego Ruchu Wyzwolenia Papui Zachodniej (ULMWP) zorganizował w Jayapurze w Papui Zachodniej spotkanie modlitewne w trakcie, którego wyrażono poparcie dla Benny’ego Wendy i jego wysiłków na rzecz nagłośnienia sprawy Papui Zachodniej w Parlamencie EuropejskIm.

Buchtar Tabuni żywi nadzieje, że Unia Europejska wstrzyma dotacje i wsparcie na rzecz Specjalnej Autonomii w Papui. PNWP i ULMWP stanowczo odrzucają wszystkie produkty indonezyjskiego ustawodawstwa dotyczącego  Papui, w tym ustawę nr. 2 z 2021 roku dotyczącą drugiej poprawki do ustawy nr. 21 z 2001 roku o Specjalnej Autonomii. „W imię Boga, wszechświata, naszych przodków, partyzantów w dżungli, więźniów za kratkami w Indonezji i zza granicy, za bohaterów niepodległości Papui Zachodniej, mieszkańców Papui Zachodniej i przyszłych pokoleń, My odrzucamy wszystkie produkty prawa indonezyjskiego na terytorium Papui Zachodniej” – powiedział Buchtar Tabuni, który dodał, że „Papuasi modlą się, aby Bóg poruszył serca parlamentarzystów w Unii Europejskiej, aby zaprzestali (popierania) Specjalnej Autonomii”.

KATALOŃSCY EUROPOSŁOWIE ZŁOŻYLI INTERPELACJĘ DOTYCZĄCĄ PAPUI ZACHODNIEJ

Katalońscy europosłowie – Carles Puidgemont, Antoni Comin oraz Clara Ponsati Obiols – złożyli zapytania poselskie w sprawie Papui Zachodniej na ręce Wiceprzewodniczącego Komisji/Wysokiego Przedstawiciela Unii Europejskiej do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa.

Katalońscy europosłowie zauważając, że Papua Zachodnia nigdy nie przeszła pełnego procesu dekolonizacji, a jedynie została zaanektowana przez Indonezję, stwierdzają, że administracja w Dżakarcie prowadziła politykę skierowaną przeciwko ludności Papui Zachodniej, określaną mianem ludobójstwa.

Europosłowie zwrócili uwagę na setki więźniów politycznych w Papui Zachodniej, którzy byli aresztowani lub więzieni w indonezyjskich placówkach penitencjarnych w ostatnim czasie.

Unia Europejska podpisała umowę z Indonezję w 2014 roku w której „prawa człowieka” zostały wspomniane aż 17 razy. Od 2016 roku odbyło się 10 rund negocjacyjnych w sprawie umowy o wolnym handlu między Unią Europejską i Indonezją (CEPA). W związku z tym katalońscy europosłowie zadali trzy pytania:

1. Czy poszanowanie praw człowieka i uwolnienie więźniów politycznych takich jak Victor Yeimo będą warunkami negocjacji umowy o wolnym handlu z Indonezją w trakcie 11. rundy negocjacji?

2. Czy zwrócicie się do rządu Indonezji o pozwolenie na wizytę w Papui Zachodniej Wysokiego Komisarza ONZ ds Praw Człowieka?

3. Jaką kwotę środków Komisja przeznaczyła na Papuę Zachodnią od 2001 roku?

W poniedziałek 21 lutego 2022 roku odpowiedzi na zadane pytania udzielił wiceprzewodniczący i Wysoki Przedstawiciel Unii Europejskiej ds. spraw zagranicznych Josep Borrell, który stwierdził między innymi, że „Unia Europejska zachęca Indonezję do wydania zezwolenia na złożenie wizyty w Papui Zachodniej Wysokiemu Komisarzowi ds. Praw Człowieka ONZ, a także wzywa ją do wystosowania stałych zaproszeń do wszystkich specjalnych sprawozdawców i posiadaczy mandatów”. Borrell przyznał również, że Unia Europejska przekazała Indonezji 4,7 mln euro na realizację zadań w obszarach „demokracji, społeczeństwa obywatelskiego, procesu pokojowego, opieki zdrowotnej, edukacji oraz planowania przestrzennego”, a także odrębną kwotę w wysokości 112 mln euro na finansowanie projektów w Indonezji związanych ze „zmianami klimatycznymi, wylesianiem, edukacją, zdrowiem i prawami człowieka”.

DELEGACJA ULMWP ZŁOŻYŁA WIZYTĘ W KORTEZACH HISZPAŃSKICH I PARLAMENCIE NAWARRY

Gdy wkrótce na Ukrainie miał nastąpić bezprecedensowy atak na suwerenność niepodległego Państwa, Zachodni Papuasi, którzy doświadczyli w latach 1960. inwazji i trwającej do dziś indonezyjskiej okupacji swego kraju, kontynuowali podróż na długiej drodze do wolności.

W połowie lutego 2022 roku Benny Wenda i Oridek Ap jako dyplomatyczni przedstawiciele Zjednoczonego Ruchu Wyzwolenia Papui Zachodniej (ULMWP) przybyli w delegacji do Hiszpanii gdzie zostali przyjęci w Kongresie i Senacie Hiszpanii, w Parlamencie Nawarry oraz siedzibie EH Bildu – koalicji regionalnych partii politycznych działających na terenie Kraju Basków i we wspólnocie autonomicznej Nawarry z siedzibą w Pampelunie.

Senator Gorka Elejabarrieta w oficjalnej wiadomości poinformował o spotkaniu z Bennym Wendą oraz Oridekiem Apem, w trakcie którego, baskijscy i hiszpańscy przyjaciele mogli lepiej poznać walkę Papui Zachodniej o wolność i niezależność. Papua Zachodnia została zajęta i zaanektowana przez Indonezję w latach 1963-1969. Od tamtego czasu zginęło co najmniej 120 tysięcy rdzennych mieszkańców Papui Zachodniej…

PARLAMENT NIDERLANDÓW ZAAPELOWAŁ O WPUSZCZENIE MISJI WYSOKIEGO KOMISARZA ONZ DS. PRAW CZŁOWIEKA W PAPUI ZACHODNIEJ

Holenderska Izba Reprezentantów (Tweede Kamer), druga izba parlamentu Królestwa Niderlandów przyjęła wniosek wzywający Indonezję do przyznania dostępu do Papui Zachodniej dla Wysokiego Komisarza ONZ ds. Praw Człowieka, a także do przyjęcia kierunkowej Misji umożliwiającej oenzetowskiej komisji odwiedzenie zachodniej części Nowej Gwinei.

Wniosek został złożony w dniu 18 listopada 2021 roku przez Dona Cedera (Unia Chrześcijańska) przy współudziałe Kati Piri (Partia Pracy) i Agnes Muller (Apel Chrześcijańsko-Demokratyczny).

SPOTKANIE W PARLAMENCIE WIELKIEJ BRYTANII

14 czewca odbyło się spotkanie w Izbie Gmin, izbie niższej Parlamentu Wielkiej Brytanii. Gospodarzem spotkania był Alex Sobel, poseł brytyjski będący przewodniczącym Międzynarodowych Parlamentarzystów dla Papui Zachodniej. Głos zabrali między innymi Benny Wenda, Gorka Elejabarrieta i Jeniffer Robinson.

Benny Wenda w swoim wystąpieniu uczcił pamięć zmarłych w ostatnich dniach Jacoba Praia, jednego z ojców założycieli zachodniopapuaskiego ruchu niepodległościowego a także Pani Panggrasi Yeem związanej z ULMWP. Wspomniał również śmierć Mako Tabuniego zamordowanego 11 lat temu przez funkcjonariuszy indonezyjskiego wywiadu i policji.

Benny Wenda omówił również szereg postulatów, jak wezwanie przez rząd brytyjski Wysokiego Komisarza ds. Praw Człowieka do odwiedzenia Papui Zachodniej; niemożliwości pracy w Papui Zachodniej zagranicznych dziennikarzy. Przedstawiciel ULMWP mówił także o potrzebie wycofania indonezyjskich wojsk w Papui Zachodniej i wskazał na „Zieloną Wizję Państwa” Papui Zachodniej jako ścieżkę do rozwiązania kryzysu dotykającego ziemię, oceany i lasy.

Hiszpański senator Gorka Elejabarrieta wyjaśnił wagę wsparcia jaką powinien otrzymać ruch wyzwolenia Papui Zachodniej, a także uznania prawa do samostanowienia Papui Zachodniej. Wezwał do zaprzestania łamania praw człowieka w Papui Zachodniej i nawiązał do konieczności wysłania Misji ONZ do Papui Zachodniej.

Jennifer Robinson przedstawiła stanowisko Międzynarodowych Prawników dla Papui Zachodniej (ILWP) w jego wsparciu dla Tymczasowego Rządu Papui Zachodniej i ruchu wyzwoleńczego Papui Zachodniej na mocy prawa międzynarodowego. Zadaniem ILWP pozostanie obrona praw Papui Zachodniej dzięki reprezentacji prawników operujących w Wielkiej Brytanii, Australii, Vanuatu i na całym Pacyfiku. Robinson wskazała, że Indonezja narusza prawo międzynarodowe; należy podnosić świadomość ONZ na temat tego, co dzieje się w Papui Zachodniej.

WYSTĄPIENIE BENNY’EGO WENDY

W imieniu Rządu Tymczasowego i mieszkańców Papui Zachodniej chciałbym podziękować posłowi Alexowi Sobelowi za zorganizowanie tego wydarzenia dotyczącego praw człowieka i samostanowienia w Papui Zachodniej. Chciałbym również podziękować rządowi Wielkiej Brytanii za wezwanie Indonezji do wydania pozwolenia na wizytę w Papui Zachodniej dla Wysokiego Komisarza ONZ ds. praw człowieka.

Zacznę od poproszenia o minutę ciszy dla dwóch ważny polityków Papui Zachodniej, którzy niedawno odeszli. Jacob Praia, jednego z ojców założycieli Ruchu Wolnej Papui oraz Pangkrasii Yeem, która była członkiem wykonawczym Zjednoczonego Ruchu Wyzwolenia Papui Zachodniej (ULMWP), a także członkiem parlamentu krajowego w regionie Merauke. Walczyli oni o wolność Papui Zachodniej i przez całe życie występowali przeciwko niesprawiedliwości. Opłakujemy ich stratę; ich zaangażowanie w naszą walkę inspiruje nas do dalszej walki o marzenie wolności (merdeka), o wyzwolenie narodowe.

Na przestrzeni ostatnich kilku miesięcy z powodzeniem zwracaliśmy uwagę na sytuację praw człowieka w Papui Zachodniej. Odbyliśmy szereg spotkań Międzynarodowych Parlamentarzystów dla Papui Zachodniej (IPWP), w tym Parlamencie (brytyjskim), w parlamencie hiszpańskim, w parlamencie holenderskim. Po raz pierwszy w historii naszej walki głos ludu Papui Zachodniej został usłyszany w parlamencie naszego byłego władcy kolonialnego. Zainaugurowaliśmy także w Parlamencie Europejskim unijny oddział Międzynarodowych Parlamentarzystów dla Papui Zachodniej.

Z każdym spotkaniem wzrastała presja na wizytę Wysokiego Komisarza ONZ. Wielka Brytania dołączyła do 79 państw należących do Organizacji Państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku oraz 18 państw z Forum Wysp Pacyfiku, wzywających do realizacji tego postulatu. Wizytę wspiera Komisja Europejska, podobnie jak Holandia, Niemcy, Wielka Brytania i Hiszpania. Dlatego jesteśmy tutaj dzisiaj, aby wygłosić nasz zjednoczony, międzynarodowy apel o wizytę Wysokiego Komisarza ONZ ds. Praw Człowieka w Papui Zachodniej.

Tysiące Zachodnich Papuasów maszerują w poparciu dla tego spotkania. Wyrażanie własnej woli jest dla nich niebezpieczne, mogą zostać aresztowani przez Indonezję za sam protest. Każde takie wydarzenie daje im jednak nadzieję ponieważ wiedzą, że ich walka jest słyszana przez świat. Jestem tutaj, aby ich reprezentować jako Tymczasowy Prezydent naszego Rządu Tymczasowego.

Indonezja mówi światu, że chroni prawa człowieka w Papui Zachodniej, ale to kłamstwo. Z powodu okupacji wojskowej Indonezji Zachodni Papuasi stają się uchodźcami we własnym kraju. To dzieje się w Papui Zachodniej, w regencjach Nduga, Intan Jaya, Maybrat i Oksibil. Ich domy zostały zajęte, ich kościoły spalono, a ich dzieci nie mogą chodzić do szkoły ponieważ wojsko zajmuje budynki szkolne. Wszyscy się boją: jedni uciekli do buszu, inni przekroczyli granicę z Papuą Nową Gwineą. Tylko na przestrzeni ostatnich trzech lat indonezyjskie operacje wojskowe przesiedliły 100 tysięcy cywilów w Papui Zachodniej.

W Papui Zachodniej nie ma praw człowieka ani wolności wypowiedzi. Indonezja oskarża więźniów politycznych o zdradę, jeśli wzywają do wolności. Victorowi Yeimo, rzecznikowi Komitetu Narodowego Papui Zachodniej (KNPB) grozi dożywocie za to, że pokojowo wzywa do referendum. Ośmiu studentów z Papui Zachodniej jest przetrzymywanych od grudnia 2021 roku. Grozi im 20 lat więzienia. Jaka była ich zbrodnia? Po prostu pokojowo demonstrowali z flagami Gwiazdy Porannej. Nawet gubernator Papui Zachodniej, długa ręka Dżakarty w Papui Zachodniej jest nękany, gdy próbuje ułatwić życie Zachodnim Papuasom. Szef regencji Mimika również był nękany i oskarżony o korupcję tylko za próbę budowania tam kościołów dla ludności cywilnej. Jaką Indonezja może mieć nadzieję na zbudowanie zaufania dla szefów regencji, kiedy zachowuje się w ten sposób? Podobnie, widziałem doniesienia medialne i filmy pokazujące indonezyjskie nękanie Rady Kościołów Papui Zachodniej. To również musi się natychmiast skończyć.

Indonezja mówi światu, że rozwija Papuę Zachodnią, ale to kłamstwo. To nie rozwój, a zniszczenie. Zniszczenie naszych gór, lasów, naszej kultury plemiennej. W Intan Jaya trwają operacje wojskowe, ponieważ Indonezja buduje tam kopalnię złota, blok Wabu. Budują autostradę Trans Papua przez nasz las deszczowy, ponieważ chcą zabrać nasze zasoby naturalne. Zamiast niszczenia środowiska świat musi wspierać naszą Wizję Zielonego Państwa, która oferuje przyszłość całej ludzkości.

Od lat krzyczeliśmy i krzyczeliśmy, że Indonezja nas bombarduje, pokazaliśmy światu bomby, które na nas zrzucili, ale zostaliśmy zignorowani. Teraz mamy dowód, że Indonezja potajemnie bombarduje Papuę Zachodnią pociskami, które kupili w Europie. Raport Conflict Armament Research wykazał, że Indonezja konwertuje broń kupioną od Serbii, która była przeznaczona do użytku cywilnego. Tak jak niewłaściwie wykorzystuje fundusze Unii Europejskiej do egzekwowania swojej nielegalnej okupacji poprzez Specjalną Autonomię, tak Indonezja nadużywa europejskiej broni do zabijania mojego ludu. Organizacja Narodów Zjednoczonych pokazała, że Indonezja bierze na cel kobiety i dzieci. Toczą nielegalną wojnę z Papuą Zachodnią.

Jako Tymczasowy Prezydent Rządu Tymczasowego ULMWP stawiam następujące żądania:

Po pierwsze, Indonezja musi wpuścić Wysokiego Komisarza ONZ ds. Praw Człowieka do Papui Zachodniej. Niedawno chiński rząd zezwolił Wysokiemu Komisarzowi na zbadanie przypadków łamania praw człowieka wobec Ujgurów. Dlaczego Indonezja nie zrobiła tego samego?

Po drugie, indonezyjskie wojsko musi natychmiast wycofać się z Papui Zachodniej

Po trzecie, Indonezja musi wpuścić zagraniczne media do Papui Zachodniej, Muszą pokazać światu ludobójstwo, które ukrywali od 60 lat.

Po czwarte, domagamy się, aby Wielka Brytania i Unia Europejska wstrzymały wszelkie inwestycje w Papui Zachodniej, dopóki Indonezja nie wpuści na terytorium Wysokiego Komisarza ONZ ds. Praw Człowieka.

Wreszcie, prezydent Indonezji Joko Widodo musi usiąść ze mną, aby odbyć dyskusję przy międzynarodowej mediacji nad referendum niepodległościowym. Wzywam do tego od 2019 roku. Teraz ponownie wzywam. Referendum niepodległościowe jest jedynym możliwym pokojowym rozwiązaniem tej kwestii.

Referendum to nie tylko moje żądanie. To żądanie pochodzi również od Rady Kościołów Papui Zachodniej, która reprezentuje wszystkie cztery gałęzie chrześcijaństwa w Papui Zachodniej. Jak pokazaliśmy, przedstawiając naszą petycję o niepodległość do ONZ, którą podpisało ponad 1,8 mln cywilów z Papui Zachodniej, żądanie to pochodzi z całej Papui Zachodniej.

Nasz Naród zachowuje jedność w walce o niepodległość, pomimo indonezyjskiej taktyki dzielenia i rządzenia. Prosimy Was o wsparcie naszej walki, wsparcie naszego samostanowienia, wsparcie naszych praw człowieka.

Dziękuję Wam Bardzo.

Opracowanie: Damian Żuchowski
Źródła: WolneMedia.net i FWPCPoland.wordpress.com

WYBRANA ŹRÓDŁOGRAFIA

1. „ULMWP Provisional Government welcomed in the Basque Country and Spain”, https://www.ulmwp.org/ulmwp-provisional-government-welcomed-in-the-basque-country-and-spain

2. „West Papua support network launched in European Parliament”, https://www.freewestpapua.org/2022/05/12/new-west-papua-support-network-launched-in-european-parliament/

3. „Interim President Wenda: EU calls on Indonesia to allow access for the High Commissioner for Human Rights”, https://www.ulmwp.org/interim-president-wenda-eu-calls-on-indonesia-to-allow-access-for-the-high-commissioner-for-human-rights

4. „Launch of the International Parliamentarians for West Papua”, https://www.pressclub.be/press-releases/launch-of-the-international-parliamentarians-for-west-papua/

5. „West Papua public hearing in Dutch Parliament”, https://www.freewestpapua.org/2022/04/01/public-hearing-on-west-papua-in-dutch-parliament/

6. „EU Commission urges Indonesian Government to allow West Papua visit”, https://www.freewestpapua.org/2022/02/21/eu-urges-indonesian-government-to-allow-un-visit-to-west-papua/

Opublikowano Bez kategorii | Otagowano , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Dodaj komentarz

Raport z Papui Zachodniej styczeń-czerwiec 2022

SPIS TREŚCI

  1. Zachodni Papuasi wysyłają sygnał do społeczności międzynarodowej, że stworzyli struktury państwowe niezależne od Indonezji, które są gotowe do wzięcia odpowiedzialności za Zachodnią Nową Gwineę.
  2. Stanowiska w sprawie próby wyznaczenia Narodowej Komisji Praw Człowieka w Indonezji (Komnas Ham) na mediatora w rozmowach Indonezja-Papua Zachodnia.
  3. Apel Starszyzny Pacyfiku.
  4. Oczekiwanie na przybycie Wysokiego Komisarza ONZ ds. Praw Człowieka do Papui Zachodniej.
  5. Polowanie na złoto – nowy raport Amnesty International Indonesia.
  6. W biuletynie ONZ wspomniano o „szokujących przypadkach naruszeń praw człowieka” w Papui Zachodniej.
  7. Trudny los uchodźców w Papui Zachodniej. Raport z regencji Yahukimo.
  8. Przegląd aktów przemocy i Ofiary Śmiertelne.
  9. Arbitralne Aresztowania.
  10. Koleiny na drodze do sprawiedliwości ws. Masakry w Paniai w 2014 roku.
  11. Protest papuaskich katolików pod Ambasadą Watykanu w Indonezji.
  12. Zakazany temat nielegalności aneksji Papui Zachodniej powoli przecieka przez mur milczenia w indonezyjskich mediach.
  13. Zachodni Papuasi pożegnali Desmonda Tutu – orędownika gosności i praw człowieka z RPA, który pamiętał o trudnym losie Zachodnich Papuasów.
  14. 1 grudnia – dzień podniesienia flagi Papui Zachodniej w 2021 roku.
  15. KNPB Nduga: konflikty międzyplemienne niszczą jedność.
  16. KNPB Numbay – 60 lat od Deklaracji Trikora.
  17. KNPB i ULMWP zdeterminowane na drodze zintegrowania grup proniepodległościowych.
  18. Zmiana statusu indonezyjskiej operacji wojskowej w Papui Zachodniej.
  19. Walki zbrojne między Armią Narodowego Wyzwolenia Papui Zachodniej (TPN-PB) a indonezyjską armią.
  20. Dezercje.

ZACHODNI PAPUASI WYSYŁAJĄ SYGNAŁ DO SPOŁECZNOŚCI MIĘDZYNARODOWEJ, ŻE STWORZYLI STRUKTURY PAŃSTWOWE NIEZALEŻNE OD INDONEZJI, KTÓRE SĄ GOTOWE DO WZIĘCIA ODPOWIEDZIALNOŚCI ZA ZACHODNIĄ NOWĄ GWINEĘ

Zjednoczony Ruch Wyzwolenia Papui Zachodniej (ULMWP) ogłosił, że obecność Indonezji w Papui Zachodniej nie ma mocy prawnej.

Benny Wenda jako Prezydent Tymczasowy Papui Zachodniej (Presiden Interim) twierdzi, że proces ratyfikacji Konstytucji (Pengesahan Undang-Undang Dasar), utworzenie Rządu Tymczasowego (Pemerintah Sementara) oraz ustanowienie nowych biur ULMWP w różnych krajach czyni indonezyjską obecność w Papui Zachodniej zjawiskiem pozbawionym mocy prawnej i odchodzącym do przeszłości. To oświadczenie zostało przekazane opinii publicznej ustami Zwierzchnika Biura ULMWP w Papui Zachodniej Markusa Haluka podczas wywiadu prasowego udzielonego 12 stycznia 2022 roku.

„Pragnę na wstępie Życzyć szczęśliwego Nowego Roku wszystkim sympatykom wspomagającym naszą walkę na całym świecie, naszym dyplomatom na Vanuatu, krajom zrzeszonym w Organizacji Państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (OAPCPS) i Forum Wysp Pacyfiku (PIF). Póki my walczymy o sprawiedliwość i niepodległość Wasza pomoc i zaangażowanie są nieocenionym źródłem siły dla kontynuowania naszej walki […] I tak z początkiem roku 2022 oficjalnie ogłaszamy, że dokonujemy ustanowienia nowych biur, będących gałęziami naszej organizacji w wielu krajach świata  jak i w ojczyźnie’.

„Biura naszego Rządu Tymczasowego (Pemerintah Sementara ULMWP) istnieją na całym świecie, biuro centralne w kraju (Kantor Pusat di negara), biuro międzynarodowe (Kantor Internasional ULMWP) ma zaś swą siedzibę w Port Vila na Vanuatu. Jedno z biur przedstawicielskich zostało utworzone w Port Moresby w Papui Nowej Gwinei, a biura koordynujące działania dyplomacji są Wielkiej Brytanii i innych krajach Europy.

„To wszystko to kolejne kroki w naszej długiej drodze do odzyskania suwerenności, jaka została nam skradziona w 1963 roku (1 Maj 1963 to data uznawana za moment siłowej integracji Papui Zachodniej z Republiką Indonezji). Ustanowienie Konstytucji (Undang-Undang Dasar) w 2020 roku pod nadzorem Gabinetu Rządu Tymczasowego (Kabinet Pemerintah Sementara) oraz inauguracja Wizji Zielonego Państwa (Visi Negara Hijau/Green State Vision) to kolejne kroki dezaktualizujące moc prawną Zjednoczonej Republiki Indonezji (Negara Kesatuan Republik Indonesia)”.

„W ten oto sposób Rządowy Departament na drodze tajnej operacji prawnej sprawia, że wszyscy Zachodni Papuasi, jak i indonezyjscy transmigranci znajdują się od tej pory pod jurysdykcją Rządu Tymczasowego ULMWP. Jest rzeczą wiadomą, że w łonie Rządu Tymczasowego nie ma jakiejkolwiek różnicy zdań na ten temat. Zarówno członkowie skrzydła zbrojnego  (sayap militer), członkowie organizacji cywilnych oraz przedstawiciele Narodowej Koalicji na rzecz Wyzwolenia Papui Zachodniej (WPNCL), Parlamentu Narodowego Papui Zachodniej (PNWP) oraz Federacji Papui Zachodniej (NFRPB) są zaangażowani w działania ULMWP i udzielają mu wsparcia”.

„W ten oto sposób, niejako automatycznie stają się integralną częścią Rządu Tymczasowego ULMWP. Wszystkie strony godnie przestrzegają naszej Konstytucji, szanując ją i właściwie rozumiejąc. W związku z tym żywimy niezachwianą nadzieję ,że przywrócimy pokój we wszystkich regionach Papui Zachodniej, na drodze działań demokratycznych.”

„Zwracamy się do wszystkich, do organizacji pozarządowych (Lembaga Masyarakat Swadaya), przywódców religijnych (tokoh agama), do rodaków w ojczyźnie, jak i tych, którzy uzyskali azyl polityczny. Prosimy: wspierajcie swą postawą i modlitwą każdą osobę reprezentującą Rząd Tymczasowy ULMWP aby zakończyć cierpienie naszego ludu, jakie trwa już 60 lat. Wypełnijmy godnie nasze zobowiązania i zrealizujmy godnie naszą walkę.

Na koniec przedkładamy Prezydentowi Republiki Indonezji sześć żądań, jakie nie zmieniły się od 2019 roku:

1. Zorganizuj referendum niepodległościowe, aby naród Papui Zachodniej zadecydował o swym losie.

2. Żądamy specjalnego międzynarodowego nadzoru potrzebnego do przeprowadzenie referendum niepodległościowego w Papui Zachodniej.

3. Żądamy wydania pozwolenia na wizytę Wysokiej Komisji Praw Człowieka ONZ , co jest zgodne z wolą 84 krajów, będących członkami ONZ.

4. Natychmiast wycofaj indonezyjskie oddziały zbrojne, łącznie z 21 tysiącami indonezyjskich żołnierzy skierowanymi do Papui Zachodniej od grudnia 2018 roku.

5. Natychmiast uwolnijcie wszystkich więźniów politycznych, łącznie z Victorem Yeimo oraz “Ósemką z Abepury”.

6. Umożliw dostęp niezależnym dziennikarzom i organizacjom walczącym o prawa człowieka, aby monitorowały sytuacje humanitarną w odległych regencjach, w których są realizowane interwencje militarne indonezyjskiej armii (TNI), czyli Nduga, Puncak, Intan Jaya, Pegunungan Bintang, Maybrat i innych regionach zapalnych.

Markus Haluk jako Szef Biura Głównego ULMWP w Papui Zachodniej deklaruje, że jego organizacja zdwoi wysiłki prowadzące do niepodległości w bieżącym roku 2022, sprawiając że dzięki tej pokojowej walce zostanie zatrzymany rozlew krwi, a uciśniony naród wreszcie zadecyduje o swoim losie, tak jak na to zasługuje.

„Domagamy się prawa do samostanowienia w sposób godny i pokojowy. Niechaj naród Papui Zachodniej dzierży miecz sprawiedliwości (pisau keadilan) w imię swych przyrodzonych i niepodważalnych praw” – puentuje Haluk.

STANOWISKA W SPRAWIE PRÓBY WYZNACZENIA NARODOWEJ KOMISJI PRAW CZŁOWIEKA W INDONEZJI (KOMNAS HAM) NA MEDIATORA W ROZMOWACH INDONEZJA – PAPUA ZACHODNIA

Benny Wenda, podkreślił, że indonezyjska Narodowa Komisja Praw Człowieka (Komnas Ham) nie jest podmiotem, który może pośredniczyć w pokojowym dialogu między narodem Papui Zachodniej a rządem Indonezji. Komnas Ham jest zdaniem Benny Wendy instytucją będącą częścią państwa indonezyjskiego. Dlatego organ będący strukturalną częścią indonezyjskiego rządu nie może pełnić funkcji obiektywnego rozjemcy lub mediatora.

Uwaga Benny’ego Wendy została wniesiona po tym jak przewodniczący Komnas Ham, Ahmad Taufan Domanik wyraził nadzieję, że „w tym roku rząd Indonezji, Ruch Wolnej Papui, przywódcy społeczności i przywódcy kościelni, a także tradycyjni przywódcy zasiądą razem do rozmów”.

„Niemożliwością jest, aby strona dialogu była zarazem mediatorem” – mówi przewodniczący ULMWP, który uważa zarazem, że dialog zaproponowany przez Komnas Ham jest tylko formą odwrócenia uwagi od nacisków społeczności międzynarodowej na Indonezję, by ta znalazła rozwiązanie problemu papuaskiego.

W 2019 roku Benny Wenda, który jest także Tymczasowym Prezydentem Papui Zachodniej z ramienia ULMWP, przedstawił warunki jakie powinny zostać spełnione, aby mógł zostać nawiązany dialog między Papuasami a Indonezją:

1. Papuasi, którzy od dawna domagają się referendum muszą zostać włączeni do grona uczestników spotkania.

2. Spotkanie musi być prowadzone za pośrednictwem strony trzeciej (na przykład ONZ lub uzgodniony kraj trzeci).

3. Wysoki Komisarz ONZ ds. Praw Człowieka musi otrzymać pozwolenie na wizytę w Papui Zachodniej.

4. 16 tysięcy indonezyjskich żołnierzy i policjantów, którzy zostali rozmieszczeni w Papui Zachodniej od sierpnia 2019 roku muszą zostać natychmiast wycofani.

5. Należy uwolnić wszystkich więźniów politycznych.

6. Należy znieść wszystkie ograniczenia dla wstępu i pracy na terenie Papui Zachodniej międzynarodowych mediów i organizacji pozarządowych .

Z kolei zdaniem Rady Kościołów Papui Zachodniej propozycja wniesiona przez Narodową Komisję Praw Człowieka (Komnas HAM) musi zostać poprzedzona następującymi warunkami:

Po pierwsze: Wycofanie indonezyjskich wojsk w Papui, a także urzędników indonezyjskiej armii narodowej zaangażowanych w budowę nowego Dowództwa Okręgu Wojskowego.

Po drugie: Indonezyjski rząd musi umożliwić i namówić 60 tysięcy zachodniopapuaskich uchodźców do powrotu do swoich wiosek.

Po trzecie: Wstrzymanie procesu sądowego przeciwko Harissowi Azharowi i Fatii Maulidiyanti; zaprzestanie kryminalizacji innych działaczy praw człowieka w Indonezji, którzy solidarnie walczą o prawa człowieka w Papui.

Po czwarte: Dyskusja o dialogu. Musi on mieć poparcie społeczeństwa obywatelskiego Papui Zachodniej.

Jeżeli te warunki nie zostanę spełnione to zdaniem Rady Kościołów Papui Zachodniej, Komnas Ham, jego pomysł mediacji będzie postrzegany jako sposób na odwrócenie uwagi opinii publicznej od międzynarodowej interwencji dotyczącej rządu indonezyjskiego, który boryka się z coraz większą ilością pytań dotyczących łamania praw człowieka.

Przedstawiciele Komitetu Powitalnego dla Komisji Praw Człowieka ONZ (Panitia Panyambutan Komisaris Tinggi Dewan HAM PBB), Steven Walela i Dano Tabuni, stanowczo odrzucili dialog z Komisją Praw Człowieka Republiki Indonezji. Konflikt może być rozstrzygnięty tylko przez stronę neutralną jaką stanowi forum ONZ –  stwierdzili w piśmie z 19 marca 2022 roku. Dlatego wezwali Rząd Indonezji do natychmiastowego otwarcia dostępu dla Komisji Praw Człowieka ONZ, aby ta starannie udokumentowała i przebadała przypadki naruszenia praw człowieka w Papui Zachodniej jakie mają miejsce od kilkudziesięciu lat.

Rzecznik Armii Wyzwolenia Narodowego Papui Zachodniej (TPN-PB), Sebby Sambom stanowczo odrzuca jakikolwiek dialog z Rządem Zjednoczonej Republiki Indonezji oraz z Komnas Ham. „Konflikt zbrojny w Papui Zachodniej ma charakter międzynarodowy, więc wymaga jako pośrednika w mediacjach przedstawicieli strony neutralnej (ONZ), ponadto negocjacje powinny toczyć się na terenie państwa neutralnego, tak jak prawo międzynarodowe tego wymaga” – twierdzi S. Sambom. Rozmowy z Indonezyjską Komisją Praw Człowieka (Komnas Ham) byłyby według niego wciągnięciem TPN-PB w tryby mechanizmu kolonialnych władz z Dżakarty. Ponadto Sebby Sambom oskarża Indonezyjską Komisję Praw Człowieka o publiczne kłamstwo, jakoby nawiązała ona kontakt z dowództwem TPN-PB, Naczelnym Dowódcą TPN-PB OPM Generałem Goliathem Tabunim i Komendantem Operacji na Ziemi Papui, majorem Legakakem Telenggenem. Według Sebby’ego Samboma żaden taki dialog nie miał miejsca. Rzecznik TPN-PB sugeruje stronie indonezyjskiej, policji i armii (jako stronie konfliktu), aby omówiły te kwestie z Prezydentem Joko Widodo i Koordynatorem Polityki Wewnętrznej Indonezji, Mahfudem MD, celem znalezienia pokojowego rozwiązania konfliktu zbrojnego trwającego już od kilku dziesięcioleci.

Stanowisko w sprawie ewentualnego wyznaczenia Komans Ham na mediatora w rozmowach między Indonezją a Papuę Zachodnią zajęli również byli więźniowie polityczni. Filep Karma, przywódca demonstracji na Biak w 1998 roku, który spędził 11 lat w indonezyjskim więzieniu (2004-2015), zaznaczył, że Komnas Ham nie jest instytucją niezależną. Negocjacji tego typu nie można prowadzić na poziomie krajowym. Indonezyjczycy wkroczyli do Papui Zachodniej za sprawą Stanów Zjednoczonych, Holandii i Organizacji Narodów Zjednoczonych. Filep Karma wskazuje na te podmioty jako te, które stworzyły trwający problem. Jeśli więc „trwający wszędzie rozlew krwi” ma zostać powstrzymany USA, ONZ i Holandia muszą się zaangażować. F. Karma twierdzi, że Komnas Ham zresztą do tej pory „nie mówił za dużo”, toteż „nie powinien udawać mediatora, jeśli do tej pory nie walczył właściwie o rozwiązanie kwestii Papui”.

Linus Hiluka, inny były więzień polityczny również ostrzega przed podejmowaniem jakichkolwiek rozmów za pośrednictwem Komnas Ham. 18 marca 2022 roku powiedział, że „My, tj. Organizacja Wolnej Papui, Armia Narodowego Wyzwolenia Papui Zachodniej, Komitet Narodowy Papui Zachodniej, a także więźniowie polityczni oraz ofiary naruszeń praw człowieka, stanowczo odrzucamy indonezyjską wersję dialogu przedstawioną przez Narodową Komisję Praw Człowieka”. Z perspektywy Linusa, zadaniem Komnas Ham jest wystąpienie w roli siły, która oficjalnie nakłoni Indonezję na otwarcie dostępu do Papui Zachodniej dla Wysokiej Komisji Praw Człowieka ONZ. Rada Praw Człowieka ONZ przybyłaby wtedy do Indonezji z programem humanitarnym, a nie politycznym.

5 kwietnia 2022 roku tysiące Zachodnich Papuasów z rdzennego regionu Lapago przeprowadziło pokojową demonstrację w Wamenie, w stolicy regencji Jayawijaya. Głównym hasłem zgromadzenia stało się odrzucenie Komnas Ham jako sugerowanego mediatora rozmów między Dżakartą a Papuą. Kaitanus Ikinia, generalny koordynator demonstracji powiedział, że „naród papuaski stanowczo odrzuca dialog wspierany przez indonezyjskie państwo za pośrednictwem Indonezyjskiej Komisji”. Przemawiając przed biurem Izby Przedstawicieli regencji Jayawijaya (DPRD) przekonywał, że trudno spodziewać się dialogu ze strony sprawcy naruszeń praw człowieka wobec Papuasów, jakim jest indonezyjskie państwo. „Papuasi walczą teraz nie o dialog, ale o polityczną niezależność i bycie panami własnego kraju. Kwestia przeszłych i obecnych naruszeń praw człowieka przez państwo indonezyjskie nie jest problemem wewnętrznym, jest problemem międzynarodowym” – mówił Kaitanus Ikinia, przekonując, że pośrednikiem rozmów może być jedynie ONZ.

Zgromadzeni w Wamenie usłyszeli tego dnia również, że „państwo indonezyjskie oszukało naród papuaski poprzez Akt Wolnego Wyboru w 1969 roku i Specjalną Autonomię w 2021 roku. „Nasi rodzice zostali wystarczająco oszukani. Nie możemy teraz sobie pozwolić na kolejne oszustwa” – deklamował Ikinia.

APEL STARSZYZNY PACYFIKU

Członkowie Starszyzny Wysp Pacyfiku (Pacifik Elders Voice – PEV), reprezentowani przez byłych przywódców państwowych, członków Kongresu USA (obecność amerykańska: np. Hawaje, Samoa Amerykańskie) oraz przywódców regionalnych opublikowali specjalne wezwanie, dotyczące przestrzegania praw człowieka w Papui Zachodniej. Byli prezydenci i premierzy Republiki Wysp Marshalla, Palau, Kiribati, Tuvalu, były Sekretarz Forum Wysp Pacyfiku (PIF) i byli członkowie Kongresu USA podpisali się pod oświadczeniem wzywającym Rząd Zjednoczonej Republiki Indonezji do wydania zezwolenia na wizytę w Papui Zachodniej Michelle Bachelet, Wysokiej Komisarz Rady Praw Człowieka ONZ. Celem wizyty miałoby być sprawdzenie sytuacji humanitarnej i społecznej w indonezyjskich prowincjach Papua i Papua Zachodnia (obszar właściwy historycznej Papui Zachodniej i Zachodniej Nowej Gwinei).

Starszyzna Pacyfiku wzywa całą społeczność Forum Wysp Pacyfiku (PIF) do wzmożenia nacisku dyplomatycznego, co zresztą zostało już wyartykułowane podczas spotkania Forum Wysp Pacyfiku w sierpniu 2019. Ponadto Starszyzna Pacyfiku wzywa społeczność międzynarodową do monitorowania przypadków łamania praw człowieka i zapoznanie się z Powszechnym Przeglądem Okresowym (Tinjauan Berkala Universal Indonesia), jaki trafi do Rady Praw Człowieka ONZ w październiku 2022.

Benny Wenda jako Prezydent Tymczasowy Papui Zachodniej z ramienia ULMWP podkreśla, że taki apel ze strony przywódców politycznych Pacyfiku jest niezwykle istotny wobec faktu planowanego Szczytu G20, jaki ma się odbyć na Bali w październiku 2022 roku. Najlepiej aby wizyta Wysokiej Komisarz Praw Człowieka ONZ odbyła się przed tym szczytem.

OCZEKIWANIE NA PRZYBYCIE WYSOKIEGO KOMISARZA DS. PRAW CZŁOWIEKA DO PAPUI ZACHODNIEJ

Buchtar Tabuni jako jeden z liderów Zjednoczonego Ruchu Wyzwolenia Papui Zachodniej (ULMWP) podkreśla, że jeżeli Komisja Praw Człowieka ONZ przybyłaby do Papui Zachodniej, to uczyni to, aby próbować rozwiązać krwawy konflikt, a niekoniecznie aby wprowadzać w życie niepodległościową linię działań Papuasów. Będą analizowane wszystkie przypadki przemocy i ofiar, również wśród transmigrantów oraz członków indonezyjskich sił zbrojnych wojska i policji (TNI/POLRI). Bilans konfliktu będzie więc oceniany kompleksowo. Z tą świadomością Buchtar Tabuni apeluje do ludu Papui Zachodniej aby wspierał przybycie Komisji Praw Człowieka ONZ. „Jest to bowiem test dla Rządu Zjednoczonej Republiki Indonezji. W wypadku przeciwstawiania się przybycia komisji potwierdzi on, że ukrywa zbrodnie dokonywane na terytorium Papui Zachodniej i nie stosuje się do procedur ONZ, chociaż jest członkiem tej organizacji”. Wizyta Komisji Praw Człowieka ONZ w Papui Zachodniej stwarza okazję do tego, aby przedstawiciele niezależnych instytucji przekonali się osobiście, co tam się w gruncie rzeczy dzieje.

W związku z narastającymi oczekiwaniami społeczeństwa zachodniopapuaskiego w sprawie przybycia przedstawicieli Biura Wysokiego Komisarza ONZ ds. Praw Człowieka – pojawiającymi się w związku z tym nadziejami i plotkami –  25 stycznia 2022 roku oświadczenie na temat aktualnej sytuacji wydał Ones Nesta Suhuniap, rzecznik Komitetu Narodowego Papui Zachodniej (KNPB):

„Obwieszczenie dla ludu Papui Zachodniej

W związku z krążącymi pogłoskami dotyczącymi przybycia Komisji Praw Człowieka ONZ do Papui Zachodniej w bieżącym roku, wyjaśniamy, że nie są to prawdziwe informacje:

1. Komisja Praw Człowieka ONZ oświadczyła, że do dnia dzisiejszego Rząd Republiki Indonezji nie zezwolił na takową wizytę, ani też nie odpowiedział na pytanie o nią skierowane przez Michelle Bachelet;

2. Republika Indonezji nadal zamyka dostęp do Papui Zachodniej dla Komisji Praw Człowieka ONZ, tłumacząc się obostrzeniami covidowymi. Jedyną placówką, gdzie mogłoby się to dokonać jest Biuro Przedstawicielskie Komisji Praw Człowieka ONZ Azji i Pacyfiku w Bangkoku;

3. Próby wynegocjowania wizyty Komisji Praw Człowieka ONZ w Papui Zachodniej były podejmowane od roku 2019 przez 83 kraje, będące członkami PIF (Forum Wysp Pacyfiku) oraz ACP (Stowarzyszenie państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku), jak również przez przedstawicieli rządów Wielkiej Brytanii i Holandii (2020/2021).

4. W ciągu tych dwóch lat specjalni urzędnicy raportujący o naruszeniach praw człowieka, jak i sam Sekretarz Generalny ONZ wydali oficjalne oświadczenie na temat dramatycznej sytuacji humanitarnej na terytorium Papui Zachodniej.

5. Naród Papui Zachodniej powinien nieustannie naciskać na Rząd Republiki Indonezji, aby zezwolił na przybycie Komisji Praw Człowieka ONZ, jak również aby natychmiast uznał prawo do samostanowienia Zachodnich Papuasów.

6. Obowiązek narodu Papui Zachodniej to trwać w jedności, w poszukiwaniu pokojowego rozwiązania tego konfliktu politycznego, mającego swą przyczynę w bezustannym łamaniu praw człowieka.

Ewentualne oczekiwania ze strony społeczeństwa papuaskiego studzi także Linus Hiluka, były więzień polityczny: „Wszyscy mieszkańcy Papui Zachodniej powinni wiedzieć, że Organizacja Narodów Zjednoczonych jest niezależną instytucją należącą do wszystkich krajów na świecie. Plan wizyty w Indonezji Rady Praw Człowieka ONZ dotyczy wyraźnie praw człowieka, a nie polityki. Dlatego wszystkie organizacje polityczne nie ingerują w sprawy praw człowieka”.

POLOWANIE NA ZŁOTO – NOWY RAPORT AMNESTY INTERNATIONAL INDONESIA

Amnesty International Indonesia opublikowało najnowszy raport zatytułowany “Polowanie na złoto -plan rozbudowy Bloku Wabu obarczony ryzykiem pogłębienia procederu łamania praw człowieka w Papui”. Niniejszy raport opisuje 8 z 12 przypadków morderstw w jakie był zaangażowany indonezyjski aparat bezpieczeństwa (TNI/POLRI),  które miały miejsce w latach 2020-2021 w Regencji Intan Jaya (Prowincja Papua).

Amnesty International Indonesia nie opisywało w tym raporcie żadnego incydentu popełnionego na rdzennej ludności w latach 2018-2019. Według działaczy tej organizacji morderstwa dokonywane poza prawem są ściśle skorelowane z obecnością posterunków indonezyjskiego wojska i policji (TNI/POLRI) w danej lokacji. Zidentyfikowano 17 posterunków zintegrowanych sił TNI/POLRI w Dystrykcie Sugapa i stolicy regencji Intan Jaya. Z tego jedynie dwa istniały tutaj przed rokiem 2019, w związku z czym wyraźnie widoczna jest tendencja do militaryzacji tego regionu.

Dystrykt Sugapa to miejsce rozbudowy kopalni złota położonej w tw. Bloku Wabu. Jest to równina zamieszkana przez ludność rdzenną, reprezentowana głównie przez lud Moni. Szacunki mówią, że zasobność tego miejsca w złoto wynosi 8,1 milionów uncji, w związku z tym złoże to plasuje się w pierwszej piątce strategicznych rezerw złota w kraju.

Amnesty International Indonesia raportuje, że Intan Jaya to regencja z największą liczbą ofiar śmiertelnych zgładzonych przez aparat bezpieczeństwa Republiki Indonezji (Aparat Keamanan Republik Indonesia) w ramach tzw. zabójstw pozasądowych. 12 ofiar śmiertelnych odnotowanych przez AI Indonesia stanowi 1/4 ogólnej liczby tego typu zbrodni popełnionych w Papui w okresie 2020-2021.

Jednym z takich przypadków jest śmierć dwóch przyjaciół – Apianusa i Luthera Zanambanich. Według Amnesty International Indonesia zwłoki drugiego z wymienionych zostały spalone przez żołnierzy podczas operacji militarnej (kwiecień 2020 r. w Dystrykcie Sugapa). “Lekceważenie i ignorowanie potrzeb, tradycji i woli rdzennych mieszkańców, będzie z pewnością prowadziło do pogorszenia się sytuacji humanitarnej w regionie i wzrostu przypadków naruszeń praw człowieka.” – uważa dyrektor AI Indonesia, Usman Hamid.

W BIULETYNIE ONZ WSPOMNIANO O „SZOKUJĄCYCH PRZYPADKACH NARUSZEŃ PRAW CZŁOWIEKA” W PAPUI ZACHODNIEJ

W Biuletynie informacyjnym Organizacji Narodów Zjednoczonych opublikowano artykuł, w którym potwierdzono, że w Papui Zachodniej okupowanej przez Indonezję mają miejsce szokujące nadużycia wobec rdzennych Papuasów. Zabójstwa dzieci, zaginięcia, tortury i wymuszone masowe wysiedlenia ludności – o takich nadużyciach poinformowali we wtorek 1 marca 2021 roku wyznaczeni przez ONZ eksperci ds. prawa.

Specjalny sprawozdawca ONZ ds. Ludów Tubylczych, Francisco Cali Tzay; specjalny sprawozdawca ONZ ds. egzekucji pozasądowych, Morris Tidball-Binz; a także specjalna sprawozdawczyni ONZ ds. praw osób wewnętrznie przesiedlonych, Cecilia Jimenez-Damary wezwali do pilnego dostępu pomocy humanitarnej do regionu i wezwali rząd Indonezji do przeprowadzenia pełnego i niezależnego śledztwa w sprawie nadużyć.

Jednocześnie zaznaczyli, że eskalacja przemocy od grudnia 2018 roku doprowadziła do wzrostu liczby przesiedleńców w Papui Zachodniej z 60 tysięcy do 100 tysięcy osób. „Większość osób wewnętrznie przesiedlonych w Papui Zachodniej nie wróciła do swoich domów z powodu wyraźnej obecności sił bezpieczeństwa i trwających starć zbrojnych w obszarach konfliktu”.

Wcześniej Indonezja skrytykowała roczny raport Sekretarza Generalnego ONZ, zawierający przykłady naruszenia praw człowieka w Papui Zachodniej. Riposta padła z ust Teuku Faizasyaha, rzecznika Ministerstwa Spraw Zagranicznych Republiki Indonezji.

„Szkoda, że wspomniany raport niedostatecznie podkreśla przykłady naruszenia praw człowieka w krajach rozwiniętych. Mam tu na myśli przypadki islamofobii, rasizmu i dyskryminacji  oraz nienawiści wyrażanej werbalnie” – mówił Teuku Faizasyah przekonując, że „W Republice Indonezji wszelkie działania zmierzające do represjonowania działaczy praw człowieka są stanowczo potępiane… Tego typu oskarżenia wobec Indonezji nie mają podstaw ponieważ powyższe kwestie mają przypisane odpowiednie regulacje prawne”.

W zupełnie innym tonie wypowiada się Mary Lawlor, główna twórczyni raportu o łamaniu praw człowieka w Papui Zachodniej. W wypowiedzi z dnia 15 grudnia 2021 stwierdziła, że „Indonezja musi wstrzymać stosowanie gróźb, zastraszania i przemoc wobec aktywistów praw człowieka w Papui Zachodniej”.

Ilustratywnym przykładem jest los Veroniki Koman – prawniczki i aktywistki praw człowieka, broniącej praw mniejszości, zmuszonej działać na uchodźstwie w Australii. Veronika Koman jest bezustannie oskarżana o podżeganie do nienawiści, rozpowszechnianie fałszywych wiadomości i czyny motywowane nienawiścią rasową, etniczną oraz tendencjami separatystycznymi. Oskarżenia formułowane pod jej adresem są odpowiedzią ze strony władz Indonezji na jej pomoc prawną świadczoną aktywistom Komitetu Narodowego Papui Zachodniej (KNPB) oraz członkom innych grup niepodległościowych. “Jestem bardzo zaniepokojona stosowaniem gróźb, szykanami i demonstrowaniem wrogości wobec Koman i jej rodziny, bowiem działania te rujnują prawo do wolności opinii i swobodnej ekspresji poglądów”- mówi Lawlor.

Wcześniej Antonio Guterres, Sekretarz Generalny ONZ wymienił Indonezję, jako jeden z krajów stosujących przemoc wobec działaczy praw człowieka. Kwestia ta została odnotowana w raporcie Wysokiego Komisarza Praw Człowieka ONZ (OCHRH). Już 26 czerwca 2020 OCHRH sygnalizowała stosowanie gróźb i przemocy wobec działaczy praw człowieka w indonezyjskich prowincjach Papua i Papua Zachodnia.

TRUDNY LOS UCHODŹCÓW W PAPUI ZACHODNIEJ. RAPORT Z REGENCJI YAHUKIMO

Regencja Yahukimo jest jednym z obszarów zapalnych, gdzie w ostatnich miesiącach jest realizowana interwencja militarna zintegrowanych oddziałów indonezyjskiego wojska i policji (TNI/POLR). Inne niespokojne regencje to Nduga, Intan Jaya, Puncak, Pegunungan Bintang i Maybrat. Działania indonezyjskich sił zbrojnych, nie tylko uniemożliwiają obchodzenie Świąt Bożego Narodzenia przez w większości chrześcijańskich mieszkańców, ale zmuszają ludność do uchodźstwa, do opuszczania swoich domów, gospodarstw i ziem zamieszkiwanych przez nich od pokoleń.

Dane dotyczące ofiar śmiertelnych zebrane przez oddział Komitetu Narodowego Papui Zachodniej w Yahukimo (KNPB Yahukimo) mówią o siedmiu osobach zmarłych pod koniec 2021 roku. Wśród nich znaleźli się:

– Serpia Bayage (dziewczynka, 5 lat),

– Ekelana Heluka (kobieta, 35 lat),

– Marten Heluka (mężczyzna, 26 lat),

– Isak Bonge ( mężczyzna, 36 lat),

– Yosua Bonge (mężczyzna, 24 lat),

– Dogohuru Weak (mężczyzna 50 lat),

– Bara Mone (mężczyzna 24 lat).

Szacuje się, że w 13 wioskach uchodźczych przebywa 4695 osób. Jedno skupienie liczy sobie 3.600 osób, drugie w Regencji Asmat 1095. Istnieje 15 stanowisk uchodźców zbudowanych pośpiesznie z gałęzi i liści. Opuszczone zostały dwie szkoły podstawowe (Sekolah Dasar Negeri ), dwie szkoły średnie (Sekolach Menengah Pertama Negeri), 2 ośrodki zdrowia (Puskesmas) oraz 3 Kościoły KIGMI (Kemah Injil Gereja Masehi Indonesia). Do budynków tych wkroczyło wojsko i dokonało ich zajęcia. W obozach wewnętrznych uchodźców, bez jakiejkolwiek pomocy medycznej urodziło się 16 dzieci. Uchodźcy z Dystryktu Suru-Suru żyją również bez jakiejkolwiek pomocy medycznej i żywnościowej.

Dane zostały zebrane w dniach 6-21 grudzień 2021 przez KNPB Yahukimo (Sektor Suru-Suru).

PRZEGLĄD AKTÓW PRZEMOCY I OFIARY ŚMIERTELNE

W dniu 21 listopada 2020 roku zachodniopapuaski muzyk Kristianus „Kris” Douw został zabrany na posterunek KODIM Nabire i dotkliwie pobity przez funkcjonariuszy aparatu bezpieczeństwa. Jak twierdzą jego koledzy, Kris Douw nigdy potem już nie wrócił do zdrowia, cierpiąc w wyniku zakażonych ran, jakie odniósł podczas tego arbitralnego zatrzymania. Zmarł na początku 2022 roku. Kris Douw był autorem wielu popularnych piosenek niepodległościowych, jakie inspirowały ducha walki jego rodaków.

24 lutego 2022 roku na posterunku wojskowym w pobliżu lotniska Tapulinik (Regencja Puncak, Dystrykt Sinak) żołnierz z jednostki Batalyon Infanteri Mekanis 521/Dadaha Yodha – Prada Kristian Alviando oglądał w godzinach wieczornych telewizję. Wtedy w tajemniczych okolicznościach zaginął jego karabin SS2. O kradzież posądzono siódemkę dzieci – uczniów Szkoły Podstawowej ze wsi Kelemame oraz SD Inpres Sinak. Dzieci (Deson Murib, Makilon Tabuni, Pingki Wanimbo, Waiten Murib, Aton Murib, Elison Murib i Murtal Kulua) zostały zabrane na posterunek TNI/POLRI w pobliżu lotniska, gdzie były poddane przesłuchaniu i torturom. Następnie przetransportowano je do Kwatery Policji w Sinak (Markas Kepolisian Sektor Sinak).

W wyniku brutalnych przesłuchań zmarł 12-letni Makilon Tabuni. Podjęto co prawda próbę ratowania go i przewiezienia samolotem do Szpitala w Timice, ale próba nie powiodła się  ponieważ nie było kierunkowego połączenia. Zwłoki chłopca poddano kremacji i złożono do grobu we wsi Kelemame. Zintegrowane siły TNI/POLRI dokonały spalenia wiosek w promieniu około 5 kilometrów od lotniska (Bandara Tapulinik). Działo się to konkretnie w okolicach Kościołów GKII we wsiach Kelemame, Mogolu i Kumisila.

Reporterzy Tabloi Jubi próbowali dodzwonić się do wysokich rangą funkcjonariuszy TNI/POLRI, aby potwierdzić informacje o aresztowaniu dzieci, śmierci Makilona Tabuniego oraz o nalotach i przeszukaniu wiosek. Nie otrzymano żadnych wyjaśnień ani od Kamida Musthofy Abdula Kamala (Kepala Bidang Humas Kepolisian- Zwierzchnik Biura Informacji Policji ), ani od rzecznika armii. Ze względu na problemy z siecią telefoniczną w Sinak nie udało się też skomunikować z Kapitanem Mahammadem Ardafidem (Komandan Raon Militer 1714-04 Sinak). Według informacji jakie trafiły do reporterów Jubi, pozostała szóstka dzieci została zwolniona z aresztu i była im udzielana pomoc medyczna. To kolejna tragedia humanitarna w Papui Zachodniej w ostatnim czasie.

Swego żalu do zintegrowanych sił TNI/POLRI, raniących, czy zabijających zachodniopapuaskich cywili nie kryją papuascy urzędnicy działający w ramach struktur administracyjnych Zjednoczonej Republiki Indonezji(NKRI). Ciska Abugau, jako Zwierzchniczka Kobiet z Grupy Roboczej Przywódców i Członków Zgromadzenia Reprezentantów Papui (Majelis Rakyat Papua – MRP) stanowczo odrzuciła przeprosiny Sandiego Sultana, reprezentanta zintegrowanych sił wojska i policji (TNI/POLR) w Intan Jaya za postrzelenie 24-letniej Agustiny Ondou.

Ciska Abugau mówi, że rutynowe przeprosiny nie zakończą problemu powtarzających się przypadków postrzelenia cywilów w Intan Jaya, dlatego też stanowczo odrzuca przeprosiny Sandiego Sultana. Byłyby one przyjęte gdyby wskazano winowajcę i poinformowano o toczącym się przeciwko niemu postępowaniu karnym. Pani Abugau z ironią i żalem pyta: „Po co aparat bezpieczeństwa funkcjonuje w Papui? Ma niby ocalać i chronić ludność? Kobiety i dzieci stale są ofiarami działań TNI/POLRI! Wedle jakiego modelu ta ochrona ludności cywilnej ma się odbywać? Nie zabijajcie i nie torturujcie nas! Nie uciekajcie od problemu, który trzeba uczciwie ujawnić!”.

Ciska Abugau mówi, że otrzymała raport z którego wynika, że momencie postrzelenia Agustiny Ondou nie było wymiany ognia pomiędzy walczącymi stronami. Tym bardziej nie zamierza więc przyjmować tych przeprosin ani akceptować kłamliwych oświadczeń policji. Słowa przeprosin od Dowódcy Policji Intan Jaya, Sandiego Sultana nie zmniejszą bólu, jakiego doświadczają straumatyzowani mieszkańcy regencji Intan Jaya. Te oświadczenia jedynie komplikują sytuację. Sandi Sultan składając przeprosiny stwierdził, że dokładnie nie wie jak przebiegał incydent związany z postrzeleniem Agustiny Ondou, jednak według niego celem operacji TNI/POLRI nie są cywile, ale kryminalne bandy zbrojne (KKB-Kriminal Kelompok Bersenjata), czyli Armia Wyzwolenia Narodowego Papui Zachodniej (TPN-PB). Ta stygmatyzująca narracja wobec bojowników TPN-PB nie zwiastuje zmiany postawy w ramach sposobu przeprowadzania interwencji militarnej.

5 kwietnia 2022 roku 17-letni Parunus Lokbere został zastrzelony przez siły bezpieczeństwa w wiosce Nogolaid w dystrykcie Kenyam. Począwszy od 26 marca br. w regionie trwały starcia między papuaskimi partyzantami i indonezyjskim wojskiem. Parunus i jego dwaj bracia byli prawdopodobnie śledzeni za pośrednictwem wojskowych dronów. Po powrocie do wioski bracia Parunusa weszli do budynku, on sam pozostał na zewnątrz na tarasie wpatrzony w telefon komórkowy. Wtedy jego głowę przeszyła kula wystrzelona z odległości 50 metrów.

ARBITRALNE ARESZTOWANIA

Ośmiu studentów, którzy dokonali podniesienia flagi Papui Zachodniej( Bintang Fajar/Bintang Kejora) 1 grudnia 2021 roku w Jayapurze, na początku 2022 roku nadal pozostawało w areszcie.

Prawnik Emmanuel Gobay jest koordynatorem w dziedzinie sporów prawnych dotyczących praw człowieka z ramienia Koalicji Obrońców Praw Człowieka w Prowincji Papua (Koordinator Litigasi Kondisi Penegak Hukum dan HAM Papua). Według niego studenci byli przesłuchiwani i przetrzymywani przez wiele godzin w areszcie, pomimo iż nie przyznano im oficjalnie statusu oskarżonych. Jak stwierdził Gobay w wywiadzie udzielonym 2 grudnia 2021 roku przesłuchania trwały od godziny 16.00 aż do 22.00 na Posterunku Policji Kryminalnej w Jayapurze (Pos Kriminal Umum Polda Papua). Studenci byli w owym czasie pozbawieni możliwości skorzystania z profesjonalnej pomocy prawnej. Indonezyjska policja ogłosiła rozpoczęcie procedury prawnej i zdecydowała, że zatrzymani studenci zostaną potraktowani jako świadkowie. Nie oskarżono ich, co ewidentnie wskazywało na nieprawidłowości procedury prawnej i dlatego Emmanuel Gobay zdecydował  o świadczeniu im pomocy prawnej z ramienia Koalicji na Rzecz Prawa i Praw Człowieka w Papui (Koalisi Penegak Hukum dan HAM Papua). Członkowie tej grupy prawniczej zaapelowali do dowództwa policji o wypuszczenie zatrzymanych studentów po upływie 24 godzin od ich zatrzymania, ponieważ zgodnie z Ustawą nr 8 z roku 1981 (Undang-Undang Nomor 8 Tahun 1981), taki krok powinien być poczyniony, w wypadku braku przyznania statusu oskarżonego zatrzymanym.

Po dokonaniu ubezwłasnowolnienia mężczyzn policja zgłębiała ten przypadek bardzo długo, tłumacząc przeciąganiem się procesu zbierania zeznań. W wywiadzie prasowym udzielonym reporterowi „Suara Papua” w dniu 1 grudnia 2021 roku, Dowódca Policji Faizal Rahmadani stwierdził: „Nadal zgłębiamy ten przypadek studentów z Jayapury i wnikliwie analizujemy rolę poszczególnych osób. Na podstawie zdobytych informacji wiemy, że akcja została zaplanowana wcześniej”.

Zwierzchnik ciała zajmującego się komunikacją policji ze społeczeństwem cywilnym, Mustafa Ahmad Abdul Kamal potwierdza fakt zatrzymania ośmiu studentów podczas demonstracji przeprowadzonej na terenie GOR Cenderawasih w Jayapurze: „Ci studenci zostali pochwyceni przez naszych funkcjonariuszy. Siedem osób demonstrowało flagę, kierując ją w stronę Kwatery Policji Prowincji Papua podczas gdy jedna osoba dokumentowała wydarzenie, dbając oczywiście o synchroniczne udostępnienie go w mediach społecznościowych”.

Aparat bezpieczeństwa zabezpieczył transparent rozciągnięty przez uczestników w trakcie marszu. Widniały na nim następujące hasła: “Self Determination for West Papua! Stop militerism in West Papua! Welcoming United Nations High Comisionner for Human Right to West Papua!

Imiona i nazwiska studentów zatrzymanych 1 grudnia 2021 za udział w akcji na terenie GOR Jayapura to Maksim Yobee, Devio Tekege, Ambrosius Elopere, Maksi Youw, Ernest Matuan oraz Luis Sitok. Poza wymienionymi studentami zatrzymano młodą osobę – Zode Hilapok. Zatrzymania dokonano, gdy maszerujący studenci stanęli przy bramie Mapolda Papua (Posterunek Policji Prowincji Papua).

W czwartek 24 marca 2022 roku o godzinie 10.40 czasu lokalnego Przewodniczący Rady Papui Zachodniej, który pełni zarazem funkcję przewodniczącego Legislatywy Tymczasowego Rządu Papui Zachodniej, Buchtar Tabuni, a ponadto szef departamentu politycznego ULMWP Bazoko Logo oraz pięciu innych członków organizacji zostało aresztowanych przez indonezyjską policję w mieszkaniu w Kamwolker, Waena Jayapura.

Szef policji miejskiej w Jayapurze, Gustav Robby Urbinas stwierdził, że aresztowanie ma związek z pobiciem członka policji, który jego zdaniem prowadził śledztwo w sprawie domniemanego spotkania związanego z programem Zjednoczonego Ruchu Wyzwolenia Papui Zachodniej (ULMWP).

Według kilku świadków, Buchtar Tabuni, Bazoka Logo, Kibo Telenggen, Jekson Wakerkwa, Yohanis Wandikbo, Lawe Wandikibo i Gilbert Kogoya zostali pobici przez indonezyjską policję.

28 marca 2022 policja w Jayapurze dokonała masowego zatrzymania ponad 50 aktywistów Komitetu Narodowego Papui Zachodniej (Komite Nasional Papua Barat – KNPB). Zatrzymani to: Orgam Wanimbo (Przewodniczący Dyplomacji KNPB – Ketua Diplomasi KNPB Pusat), House Yeimo (Przewodniczący KNPB Numbay), Omikzon Balingga (Sekretarz Dyplomacji KNPB), Kiri Keroman, Benny Murib, Nain Wakla, Weko Kogoya, Ning Otmar oraz innych 50 działaczy KNPB. Takie arbitralne masowe zatrzymania zachodniopapuaskich działaczy niepodległościowych (kilka dni wcześniej zatrzymano Buchtara Tabuniego, Bazokę Logo, oraz 5 innych aktywistów ULMWP) świadczą o skali represji, mających na celu zniszczenie marzeń o wolności, niepodległości i suwerenności.

W Zjednoczonej Republice Indonezji (NKRI) trwa nieustanna walka o zachowanie swobód demokratycznych, w tym prawo do swobodnego wyrażania poglądów politycznych. O tym jak wiele może kosztować ta walka przekonali się Haris Azhar i Fatia Maulidiyanti, których kryminalizacja wstrząsnęła opinią publiczną. Poruszyli oni kwestię łamania praw człowieka w Papui Zachodniej oraz korupcji indonezyjskich władz, czerpiących zyski zwłaszcza z kopalni złota w Mimice oraz w Intan Jaya (gdzie planuje się reaktywację prac wydobywczych). Dla decydentów takich jak indonezyjski minister Luhut Panjaitan takie postawy, jak też publiczne debaty organizowane przez organizacje społeczne i pozarządowe są wyjątkowo niewygodne. Jedna z dyskusji która odbyła się pod hasłem „Związek polityki ekonomicznej z militaryzacją Papui, przez pryzmat kwestii Intan Jaya” (Ekonomi Politik Penempatan Militer di Papua, Kasus Intan Jaya) stała się “solą w oku” dla władz w Dżakarcie, które nie zamierzają puścić tego płazem. Społeczeństwo obywatelskie domaga się jednak transparentności jeśli chodzi o decyzje władz, w tym również w zakresie wydawania koncesji na eksploatację górniczą. Owa transparentność jest tutaj potrzebna aby uniknąć korupcji oraz konsekwencji społecznych w postaci nasilenia się konfliktu zbrojnego.

W Indonezji nie brakuje bardzo odważnych, progresywnie myślących aktywistów i działaczy praw człowieka walczących o swobody demokratyczne, lecz niestety są oni kryminalizowani, tak jak Zachodni Papuasi. Haris Azhar oraz koordynatorka KontraS Fatia Maulidayanti są tego najlepszym przykładem. Otrzymali status podejrzanych i postawiono im zarzuty karne, ponieważ nagłośnili kulisy nielegalnego biznesu indonezyjskich władz w Papui Zachodniej. Jak mówi Haris Azhar „władze zamiast pracować nad poprawą sytuacji ekonomicznej, humanitarnej i społecznej wolą kryminalizować ludzi takich jak my, aby ludzie łamiący prawa człowieka, dokonujący rabunkowej eksploatacji dóbr natury i tłumiący swobody demokratyczne mogli uniknąć odpowiedzialności”.

KOLEINY NA DRODZE DO SPRAWIEDLIWOŚCI WS. MASAKRY PANIAI W 2014 ROKU

8 lutego 2014 roku doszło do krwawej masakry w Enarotali, w stolicy Regencji Paniai. W jej wyniku zginęło 5 nastolatków, a przynajmniej 17 innych osób zostało rannych. Demonstracja przed posterunkiem siedziby zintegrowanych sił wojska i policji (TNI/POLRI) była reakcją, na pobicie dwójki dzieci przez funkcjonariuszy aparatu bezpieczeństwa dzień wcześniej (07.12.2014). Kiedy w kierunku budynku posterunku wojskowego poleciały kamienie i kawałki drewna, przebywający w nim funkcjonariusze otworzyli ogień do tłumu.

Pomimo, iż od wydarzenia minęło 8 lat winni zbrodni nadal nie zostali osądzeni. Głównodowodzący Indonezyjskich Sił Zbrojnych – generał TNI Andika Perkasa zasugerował swym podwładnym, aby nie sprawiali wrażenia, że utrudniają śledztwo. Wiele jednak wskazuje, że jest ono utrudniane….

Grupa Dochodzeniowo-Śledcza, działająca z ramienia Dyrektoriatu do Spraw Naruszeń Praw Człowieka Prokuratury Generalnej  zebrała zeznania od 37 świadków (13 członków POLRI, 18 TNI oraz 6 osób cywilnych).

W wysiłkach prowadzących do uwieńczenia sprawy sukcesem nie ustaje Laurenzus Kadepa, członek Rządowej Komisji do Spraw Polityki, Prawa i Praw Człowieka zasiadający w Izbie Reprezentantów Ludu Papui ( Anggota Komisi Bidang Pemerintahan ,Politik ,Hukum dan HAM DPR-P). Ten cieszący się pochlebną opinią wśród obywateli urzędnik, jest świadomy, że porządek społeczny może być przywrócony dopiero wtedy, gdy sprawcy zostaną osądzeni, a sprawiedliwy wyrok usłyszą rodziny ofiar. Zachodni Papuasi nie są jednak pewni czy tak się w istocie stanie i to jest źródłem ich rozpaczy, gniewu i frustracji.

W dniu 10 stycznia 2022 roku rodziny ofiar wystosowały do indonezyjskich władz centralnych odezwę, której celem jest odrzucenie wyników ekspertyzy (będącej efektem ekshumacji zwłok ofiar) oraz form zadośćuczynienia proponowanych przez komisję powołaną przez ministra koordynującego politykę wewnętrzną (Menkopolhukam) Mafhuda MD.

Oto treść odezwy:

„W obliczu Boga, Natury oraz wobec świadomości obecności Przodków – my jako rodziny nastolatków zabitych 8 rudnia 2014 roku w regencji Paniai przez zintegrowane siły TNI/POLRI odrzucamy grupę badającą ten ciężki przypadek naruszenia praw człowieka, która została utworzona na polecenie Mafhuda MD oraz Prokuraturę Generalną (Kejaksaan Agung). Przypadek »Masakry w Paniai« to jeden z 22 ciężkich przypadków naruszenia praw człowieka (pelanggaran HAM berat) badanych przez tą Komisję. Stanowczo odrzucamy również ofertę pieniężnej rekompensaty za życie ofiar, będących naszymi dziećmi, bez względu na to ile miliardów rupii miałaby ona wynosić:

1. Stanowczo odrzucamy wszelkie formy odniesienia się do tej kwestii, wypływające z ramienia władz Zjednoczonej Republiki Indonezji (Negara Kesatuan Republik Indonesia). Jeśli aparat bezpieczeństwa pragnie ocalić swe dobre imię, to niechaj funkcjonariusze winni tej masakry zostaną oddani pod osąd Międzynarodowego Trybunału. Jeśli tak się nie stanie, będzie to miało zły wpływ w przyszłości i niejako stanowiło będzie zachętę do powtarzania takich niegodziwości.

2. Jako rodzice ofiar »Masakry w Paniai« stanowczo odrzucamy i przeklinamy każdego, kto podpisze akt zgody na odszkodowanie w wysokości 1-2 miliarda rupii indonezyjskich za głowy ofiar. Odrzucamy rezultaty otwarcia grobów i przeprowadzonej ekshumacji, ponieważ nie przywróci ona życia naszym dzieciom. Jeśli więc ta sprawa ma być ostatecznie rozstrzygnięta i zakończona, to niech winni tej zbrodni zostaną osądzeni przed Międzynarodowym Trybunałem. Ten przypadek już stał się przedmiotem dyskusji Komisji Praw Człowieka ONZ.

3. Po raz kolejny podkreślamy, że odrzucamy ofertę finansowej rekompensaty za życie naszych dzieci, jakie oferuje nam Rząd Republiki Indonezji. Gdybyśmy się na to zgodzili, byłby to akt oszustwa wobec społeczności międzynarodowej, oraz ludu Mee. Oznaczałoby to, że daliśmy się przekupić.

Niechaj wiec ten dokument wyrażający naszą wolę, będzie rozpatrzony w imię humanitaryzmu i sprawiedliwości przez wszystkie zainteresowane strony.

Wyrazy naszego szacunku:
Rodziny ofiar »Tragedii w Paniai«
10.01.2022”

PROTEST PAPUASKICH KATOLIKÓW POD AMBASADĄ WATYKANU W INDONEZJI

10 grudnia 2021 roku Papuaski Front Studentów Katolickich (Front Mahasiswa Papua Katolik) zorganizował pokojową demonstrację pod Ambasadą Watykanu oraz Biurem Konferencyjnym Synodu Kościoła Katolickiego (Kantor Konferensi Wali Gereja Indonesia- KWI) w Dżakarcie.

Demonstracji przyświecały żądania, aby Stolica Apostolska zajęła stanowisko w dziedzinie sytuacji humanitarnej w związku z konfliktem zbrojnym w Papui oraz aby władze Kościoła Katolickiego w Indonezji nie wspierały państwowej polityki, skoncentrowanej na wysyłaniu kolejnych oddziałów wojska i policji (TNI/POLRI), sił nie zważających na potrzeby lokalnych mieszańców oraz dopuszczających się  brutalnych aktów okrucieństwa.

Kwestia ta została podniesiona przez lidera FMPK Abrosiusa Mulaita zaraz po demonstracji w wywiadzie udzielonym reporterowi Tabloid Jubi. Stwierdził on, że wyraża aspiracje i żądania zachodniopapuaskich katolików oraz katolików na całym świecie. Jeden z tych postulatów jest adresowany bezpośrednio do biskupa Dżakarty, Ignatiusa Suharyo, który jest zwierzchnikiem Synodu Biskupów Indonezji ( Konferensi Wali Gereja Indonesia – KWI). Mulait wezwał biskupa, aby ten natychmiast wycofał oświadczenie wspierające militarystyczną politykę władz centralnych wobec indonezyjskich prowincji Papua i Papua Zachodnia. Stawia ono według niego pod znakiem zapytania moralną postawę władz Kościoła Katolickiego w stosunku do ofiar przemocy. Jednoznaczne i jednostronne potępienie TPN-PB OPM (Armia Narodowego WyzwoleniaPapui Zachodniej) jest sprzeczne z ideą rozwiązania konfliktu poprzez dialog. „Oświadczenie zwierzchnika KWI bp. Ignatiusa Suharyo wzmacniające dyskryminacyjną narrację władz centralnych, zapędza w kozi róg uciśniony Lud Boży”.

“Jako katolicy, reprezentujący rdzennych Papuasów domagamy się szybkiego zaraportowania o konflikcie w Papui Zachodniej Stolicy Apostolskiej, jako że większość zapalnych regionów jest zamieszkana przez katolików. Chodzi tu m.in. o Regencje Maybrat , Intan Jaya i Pegunungan Bintang” – wzywa Mulait. “Nie można dopuścić do tego, aby taki stan rzeczy trwał dłużej. Przykładem jest śmierć katechety Rufianusa Tigai w Intan Jaya. Pomimo tej śmierci Kościół Katolicki trwa w milczeniu, mając na uwadze jedynie dobro państwowej militarystycznej polityki, a nie udrękę ludu Papui” – kontynuuje lider FMPK. “Dlaczego tak się dzieje? Jest tak ponieważ biskupi reprezentujący Kościół Katolicki w Papui są transmigrantami, w związku z tym apelujemy do władz Stolicy Apostolskiej o przydzielenie nowych biskupów do Jayapury i Timiki. Mamy nadzieję, że duchowni, będący rdzennymi Papuasami lepiej rozumieją realia socjologiczne naszej ojczyzny i mentalność rodaków”.

Inny lider FMPK Soleman Itlay zasugerował z żalem, że Zachodni Papuasi być może powinni stać się częścią katolickich wspólnot w Papu Nowej Gwinei oraz w innych krajach Melanezji, Pacyfiku, „skoro Synod Biskupów Indonezji nie dba o ich los”.

ZAKAZANY TEMAT NIELEGALNOŚCI ANEKSJI PAPUI ZACHODNIEJ POWOLI PRZECIEKA PRZEZ MUR MILCZENIA W INDONEZYJSKICH MEDIACH

W prezentowanej dyskusji telewizyjnej uczestnicy debaty podejmują niezwykle trudne tematy statusu politycznego Papui Zachodniej, łamania praw człowieka, marginalizacji rdzennych mieszkańców na ziemi ich przodków oraz porażki programów infrastrukturalnych i społecznych, realizowanych tam przez władze centralne. W dyskusji zatytułowanej “Paradox Papua” obiektem szczególnie wnikliwych analiz staje się Porozumienie z Nowego Jorku (New York Perjanjian/ New York Agreement z 15.8.1962) na mocy, którego władze Holandii, USA oraz Indonezji ustaliły, że Zachodni Papuasi zadecydują o swym losie poprzez głosowanie powszechne według zasady: jeden człowiek -jeden głos (satu orang-satu suara/ one man-one voice). Głosowanie znane jako PEPERA’ 1969 (Penentuan Pendapat Rakyat /Akt Wolnego Wyboru’ 1969) odbyło się wedle procedury indonezyjskie j(musyawarah), łamiącą tę zasadę. Do głosowania wytypowano 1025 (według innych źródeł 1026) elektorów, mających reprezentować naród, ponadto sterroryzowanych przez indonezyjskie wojsko (aby głosowali za integracją z Republiką Indonezji).

Pomimo, iż ONZ przyznało, że głosowanie to było inwalidztwem prawnym (cacat hukum internasional), kontynuowano wdrażanie jego rezultatów. O tym, że z całą pewnością mieliśmy tu przykład spisku mocarstw niech świadczy, fakt że rząd Suharto podpisał z amerykańską firmą FreePort McMoRan kontrakt na wydobycie złota w Mimice w 1967 roku, a więc przed referendum, w którym Zachodni Papuasi mieli zadecydować o niepodległości lub integracji ze Zjednoczoną Republiką Indonezji.

Mohammad Hatta przestrzegał Sukarno, pragnącego zawojować Papuę Zachodnią, że “Bóg i Diabeł wiedzą, że Irian (czyli Papua Zachodnia) to nie rasa malajska, ale rasa Melanezji! W związku z tym, po zajęciu tego terenu Indonezja będzie zaliczana do neokolonialnych imperialistów!”. Ostatnie zdanie wypowiedział występujący niezwykle emocjonalnie Petrus Reffasie Mike. Jego postawa może być na tyle alarmująca dla indonezyjskiego establishmentu, że P.R Mike, sekretarz Solidarności Papui, był zarazem członkiem Papua Bangkit Volunteer Care Community (PPB), korpusu papuaskich wolontariuszy wspierających kandydaturę Joko Widodo na prezydenta Indonezji. Krytyczne wystąpienia podejmujące tematy suwerennościowe, ze strony ludzi zdolnych do ograniczonej współpracy z administracją Dżakarty, mogą świadczyć, że kolejne segmenty społeczeństwa papuaskiego odczuwają konieczność i istnienie przyrodzonego prawa do uwolnienia się spod indonezyjskiego protektoratu.

ZACHODNI PAPUASI POŻEGNALI DESMONDA TUTU – ORĘDOWNIKA GODNOŚCI I PRAW CZŁOWIEKA Z RPA, KTÓRY PAMIĘTAŁ O TRUDNYM LOSIE ZACHODNICH PAPUASÓW

Desmond Tutu, znany działacz zabiegający o zniesienie systemu apartheidu w RPA zmarł w niedzielę 26 grudnia 2021 roku w wieku 90 lat. Emerytowany arcybiskup anglikański z RPA gorąco popierał ludy i narody na całym świecie walczące o samostanowienie i sprawiedliwość. Papua Zachodnia obok Palestyny, Katalonii i Kurdystanu – były wśród tych do których wracał w swoich wystąpieniach.

W marcu 2015 roku Desmond Tutu spotkał się z Bennym Wendą, obecnym Tymczasowym Prezydentem Papui Zachodniej z ramienia Zjednoczonego Ruchu Wyzwolenia Papui Zachodniej (ULMWP), który złożył kondolencje mieszkańcom Republiki Południowej Afryki z powodu odejścia zasłużonego działacza i duchownego. „Dziś opłakujemy utratę wielkiego duchownego i humanitarnego przywódcy, orędownika pokoju, nadziei i sprawiedliwości oraz latarnię światła dla potrzebujących pocieszenia na całym świecie” – napisał B. Wenda na wieść o jego śmierci.

Desmond Tutu, który już wcześniej wzywał do sprawiedliwego rozpatrzenia kwestii Papui Zachodniej w 2015 roku ponownie zaapelował do ONZ o wszczęcie śledztwa w sprawie tzw. Aktu Wolnego Wyboru, sfałszowanego referendum, które w 1969 roku bezprawnie włączyło Papuę Zachodnią w skład państwa indonezyjskiego.

„Jestem w szoku gdy dowiaduję się, że Papua Zachodnia nadal nie jest wolna. Nie sądziłem, że takie rzeczy wciąż się dzieją. Wzywam Organizację Narodów Zjednoczonych i wszystkie właściwe ciała, proszę, zróbcie to co słuszne dla Papui Zachodniej. Nie możemy mieć na świecie trochę ludzi wolnych i pozostałych zniewolonych. Tak długo jak istnieje jedna osoba, która nie jest wolna, tak nikt nie jest wolny. Jestem bardzo, bardzo zmartwiony i modlę się aby Indonezja i inne kraje robiły to co właściwe, ponieważ to nie jest dla nich darem (Zachodnich Papuasów), to jest ich prawo jako dzieci boga”. Desmond Tutu skierował również słowa otuchy bezpośrednio do samego Benny’ego Wendy: „Następnym razem kiedy cię zobaczę, będziesz miał paszport Papui Zachodniej”.

W 2004 roku arcybiskup Desmond Tutu zwracając się do ONZ powiedział: „Z głębokim niepokojem dowiedziałem się o roli Organizacji Narodów Zjednoczonych w przejęciu Papui Zachodniej przez Indonezję oraz – o skompromitowanym – Akcie Wolnego Wyboru z 1969 roku. Zamiast właściwego referendum, w którym każdy dorosły, mężczyzna i kobieta mieliby możliwość oddania głosu w głosowaniu tajnym, czy chcą, czy też nie chcą być częścią Indonezji, zebrano ponad 1000 osób po czym w atmosferze strachu i represji zmuszono ich do publicznego opowiedzenia się za przynależnością do Indonezji”.

1 GRUDNIA – DZIEŃ PODNIESIENIA FLAGI PAPUI ZACHODNIEJ W 2021 ROKU

W dniu 1 grudnia 2021 Zachodni Papuasi świętowali 60. rocznicę proklamowania niepodległości. W związku z tym 5 organizacji studenckich zorganizowało w kampusie studenckim – Asrama Mahasiswa Papua Makassar pokojową akcję, kreując w ten sposób platformę służącą ekspresji postulatów niepodległościowych. Akcja miała miejsce 1 grudnia w Makassarze na Sulawesi.

Wspomniane organizacje to Aliansi Mahasiswa Papua (AMP- Sojusz Studentów Papuaskich), Aliansi Mahasiswa Pegunungan Papua Indonesia (AMPTPI – Sojusz Studentów Masywu Centralnego Indonezyjskiej Prowincji Papua – organizacja ta skupia ludy górskie), Komite Nasional Papua Barat (KNPB – Komitet Narodowy Papui Zachodniej), Forum Solidaritas Mahasiswa Papua Barat (FSM-PB – Solidarnościowe Forum Studentów Papui Zachodniej) oraz Front Rakyat Indonesia untuk West Paua (FRI-WP – Front Ludu Indonezji dla Papui Zachodniej).

W wywiadzie udzielonym redakcji „Suara Papua” wszyscy jednomyślnie podkreślają, że data 1 grudnia to czas sakralny dla Zachodnich Papuasów, w związku z czym wzywają Rząd Zjednoczonej Republiki Indonezji (Pemerintah Negara Kesatuan Republik Indonesia) do natychmiastowej demilitaryzacji, uchylenia kontynuacji Specjalnej Autonomii (OTSUS), a także o zwrócenie Papuasom prawa do samostanowienia (hak penentuan nasib sendiri), bowiem dnia 1 grudnia 1961 Papua Zachodnia proklamowała niepodległość:

„Flaga Bintang Kejora załopotała w mieście Hollandia (obecna Jayapura), przy akompaniamencie hymnu: “Hai Tanahku Papua”. Deklaracja ta nie została uznana przez Republikę Indonezji. Indonezyjski prezydent Sukarno nazwał nowopowstały kraj mianem sztucznego i marionetkowego tworu holenderskich kolonialistów (negara boneka buatan Belanda).

Następnie prezydent Sukarno wezwał do aneksji Papui Zachodniej ogłaszając 19 grudnia 1961 roku tzw. Deklarację Trikora (Tri Komando Rakyat). Została ona wcielona w życie w ramach operacji militarnej, która pochłonęła wiele istnień Zachodnich Papuasów.

Taki był początek militarystycznego podejścia Rządku Republiki Indonezji wobec Papui Zachodniej. Sytuacja ta pogorszyła się jeszcze bardziej w czasach “Nowego Ładu” (Orde Baru) w czasie rządów Suharto. Wdrożono szereg posunięć takich jak PEPERA, sfingowany plebiscyt, który był inwalidztwem prawnym. Pomimo późniejszej “odwilży”  po odejściu Suharto nie nastąpiły żadne zmiany w postawie Rządu Republiki Indonezji.

Operacje militarne, argumentowane wolą wytępienia oddziałów partyzantki TPN-PB ulegają wzmożeniu. Przypadki naruszenia praw człowieka nie są należycie badane, a z ochraniania wyrobisk kopalnianych przez wojsko uczyniono dochodowy biznes. Obecna sytuacja związana z interwencjami militarnymi w Regencjach Puncak i Maybrat generuje olbrzymią falę wewnętrznych uchodźców i nie napawa optymizmem.

Jeśli chodzi o Program Specjalnej Autonomii dla Papui (OTSUS) to rok 2021 jest ostatnim rokiem obowiązywania Ustawy o Programie Specjalnej Autonomii( Undang-Undang OTSUS). Zgodnie z umową, godność ludu Papui Zachodniej powinna być przywrócona i OTSUS nie powinien być przedłużany.

20 lat obowiązywania OTSUS stanowiło jedynie narzędzie w rękach władz Indonezji, zainteresowanych jedynie zaciskaniem kleszczy wszechwładnego kolonializmu w Papui Zachodniej. Łamanie praw człowieka (pozasądowe zabójstwa, rozbijanie i tłumienie pokojowych demonstracji) jest kontynuowane aż po dzień dzisiejszy.

W związku z powyższym prezentujemy 16 punktów wyrażających nasze żądania:

1. Dać Zachodnim Papuasom prawo do samostanowienia, co będzie stanowiło demokratyczne rozwiązanie konfliktu;

2. Uchylić Ustawę o Wdrożeniu II Edycji Programu Specjalnej Autonomi i(Undang-Undang OTSUS Jilid II);

3. Dać dostęp niezależnym dziennikarzom do Papui Zachodniej, zarówno krajowym, jak i reprezentującym media zagraniczne;

4. Wycofać wojska organiczne jak i nieorganiczne z Papui Zachodniej;

5. Wstrzymać wszelkie formy dyskryminacji rasowej oraz powstrzymać groźby i inwigilację wobec młodzieży papuaskiej studiującej w Indonezji;

6. Natychmiast uwolnić wszystkich więźniów politycznych;

7. Zamknąć Freeport, BO, LNG Tangguh, powstrzymać rozbudowę Bloku Wabu w Intan Jaya oraz eksploatację PT Antam w Gwiezdnych Górach (Pegunungan Bintang);

8. Zbadać dokładnie sprawę winowajców postrzeleń osób cywilnych w Intan Jaya;

9. Zatrzymać, aresztować i osądzić indonezyjskich generałów, winnych przypadków naruszeń praw człowieka;

10. Zatrzymać systemowy rasizm, wdrażany przez Rząd Indonezji oraz TNI/POLRI;

11. Zatrzymać operacji militarne w regencjach Nduga, Intan Jaya (Diamentowa Chwała), Pegunungan Bintang (Gwiezdne Góry), Puncak Jaya (Szczyt Chwały), Puncak, Maybrat i wszystkich zakątkach Papui Zachodniej;

12. Niechaj Holandia weźmie odpowiedzialność za dokończenie procesu dekolonizacji, tak jak się do tego zobowiązała w przeszłości;

13. Niechaj ONZ aktywnie zaangażuje się w sprawiedliwe wdrożenie przywrócenia Zachodnim Papuasom prawa do samostanowienia. Niech dokona się “wyprostowanie historii” i sprawiedliwa ocena przypadków łamania praw człowieka w naszej ojczyźnie;

14. Należy przekonać Rząd Republiki Indonezji do wydania zezwolenia na przyjazd do Papui Zachodniej Komisji Praw Człowieka ONZ, aby ta przyjrzała się wnikliwie sytuacji humanitarnej w Papui Zachodniej. Pragniemy swobody ekspresji postulatów politycznych, wolnej prasy, wolności zrzeszania się w organizacje, jednym słowem pragniemy szerokiego dostępu do demokracji;

15. Natychmiast zatrzymać wysiedlenia i exodus uchodźców w Papui Zachodniej;

16. Wzywamy masy prodemokratyczne do podjęcia akcji solidarnościowych, wspierających nasze postulaty i niepodległościową walkę Zachodnich Papuasów  tak aby strumień krwi i łez  został raz na zawsze zatamowany”.

KNPB NDUGA: KONFLIKTY MIĘDZYPLEMIENNE NISZCZĄ JEDNOŚĆ

Komitet Narodowy Papui Zachodniej (Komite Nasional Papua Barat ) to pokojowa organizacja stawiająca sobie za cel uświadamianie narodu, integrowanie go i poprowadzenie do pełnej niepodległości. W obliczu wojny międzyplemiennej (perang suku), jaka wybuchła w stolicy Regencji Jayawijaya, działacze KNPB z różnych obszarów i sektorów nie ustawali w wysiłkach, aby zażegnać ten spór zgodnie z prawem zwyczajowym (penyelesaian konflik horizontal menurut hukum adat).

Jak podkreślają działacze KNPB Nduga, zakończenie sporu miedzy ludami Lani i Nduga jest niezwykle istotne ponieważ indonezyjska propaganda wykorzystuje zaistniałe napięcia uzasadniając zwiększenie aktywności zintegrowanych sił TNI/POLRI w regionie. Ponadto zmierzanie do pełnej niepodległości wymaga od narodu budowania poczucia tożsamości i jedności, co implikuje wygaśnięcie wszelkich form konfliktu horyzontalnego (są nimi wojny plemienne oraz napięcia na tle religijnym, głownie miedzy chrześcijanami a muzułmanami). Mediacje KNPB Nduga i tworzone przez organizację forum pojednawczego, nie tylko umożliwia uniknięcie niepotrzebnych ofiar, prowadzi do harmonii i równowagi społecznej, ale przede wszystkim jest wyrazem patriotycznej dojrzałości, dojrzałej postawy na drodze do pełnej niepodległości Papui Zachodniej.

KNPB NUMBAY – 60 LAT OD DEKLARACJI TRIKORA

„Prawo do samostanowienia znajduje się w zasięgu możliwości Zachodnich Papuasów. Musimy skonsolidować nasze szeregi w walce z okupantem. Musimy powstać, aby wywalczyć przyszłość dla narodu”- mówi Benny Murib, sekretarz oddziału Komitetu Narodowego Papui Zachodniej w Port Numbay/Jayapura (KNPB Numbay).

Oświadczenie te zostało wygłoszone w  60. rocznicę ogłoszenia Deklaracji Trikora przez Prezydenta Indonezji Ahmeda Sukarno (Tri Komando Rakyat 19/12/1961). Sukarno zarządził przeprowadzenie zmasowanej akcji militarnej  celem zniszczenia “marionetkowego państwa, stworzonego sztucznie, przez holenderskich kolonialistów”, czyli Papui Zachodniej. Tak określając Papuę Zachodnią, motywował naród indonezyjski do zatknięcia czerwono-białej flagi we wszystkich zakątkach terytorium.

W dniu 19 grudnia 2019 roku  (59-ta rocznica Deklaracji Trikora) miało miejsce krwawe wydarzenie w regencji Nduga. Mianowicie papuaski kierowca Hendrik Lokbere został zastrzelony przez zintegrowane oddziały indonezyjskiego wojska i policji (TNI/POLRI). Do dnia dzisiejszego, ani nie wskazano, ani nie osądzono winowajcy. Upamiętnienie Deklaracji Trikora, jako początku indonezyjskiej kolonizacji, okupacji i ciągu operacji militarnych, studenci z Nduga przeżywają również, oddając hołd Hendrikowi Lokbere.

Sekretarz KNPB Port Numbay, Benny Murib twierdzi, że prawo do samostanowienia zostało skradzione narodowi Papui Zachodniej właśnie owego pamiętnego dnia 19 grudnia 1961 roku. „W rezultacie tego posunięcia Sukarno, naród Papui Zachodniej znajduje się obecnie a progu unicestwienia, więc powinien on powstać i zdecydowanie zjednoczyć siły, w ramach oporu wobec ucisku kolonialnego i imperializmu”-  akcentuje Benny Murib (19.12.2021).

Sekretarz KNPB Numbay zapewnia, że samostanowienie jest w rękach Zachodnich Papuasów. Nie w rękach Indonezji, USA ani w rękach innych sojuszników. „Tak więc wszyscy ludzie o czarnej skórze i kręconych włosach (kulit hitam rambut keriting) powinni powstać przeciw indonezyjskiej okupacji, w całej Papui Zachodniej”.

KOMITET NARODOWY PAPUI ZACHODNIEJ (KNPB) I ZJEDNOCZONY RUCH WYZWOLENIA PAPUI ZACHODNIEJ (ULMWP) ZDETERMINOWANE NA DRODZE ZINTEGROWANIA GRUP PRONIEPODLEGŁOŚCIOWYCH

Orgam Wanimbo, przewodniczący dyplomacji Komitetu Narodowego Papui Zachodniej (KNPB) oraz Yanto Awerkion pełniący funkcję zastępcy przewodniczącego tej organizacji w mieście Timika (KNPB Timika) oświadczyli, że KNPB aktywnie wspiera postanowienia I Kongresu KNPB oraz jego trzy rezolucje dotyczące zjednoczenia w obrębie armii, integracji społeczeństwa cywilnego oraz dyplomacji.

„KNPB stale inicjuje realizację tego programu, dając impuls przywódcom, aby integrowali się w celu urzeczywistnienia prawa do samostanowienia” – czytamy w oświadczeniu wygłoszonym 7 stycznia 2022 roku.

Orgam Wanimbo podkreśla, że integracja różnych grup i warstw ruchu niepodległościowego zakończy kolonialne praktyki Rządu Republiki Indonezji w Papui Zachodniej: “Przywódcy niepodległościowi powinni objąć swą opieką różne środowiska jasno formułując istotę postulatów politycznych i nie wahać się ponieść ofiarę dla narodu, który cierpi nędzę we własnym kraju”.

Orgam Wanimbo zapewnia, że naród w pełni popiera KNPB w praktycznej realizacji agendy, jaką jest Narodowy Strajk Powszechny (Mogok Sipil Nasional – MSN): “My jako naród Papui Zachodniej żądamy od Rządu Zjednoczonej Republiki Indonezji (NKRI) natychmiastowego wycofania wojsk organicznych i nieorganicznych z całego terytorium Papui Zachodniej i z całą stanowczością domagamy się zastopowania i odrzucenia nowej wersji Programu Specjalnej Autonomii (OTSUS Jilid II). Dyplomatyczny przedstawiciel KNPB złożył również następującą deklarację: „W imieniu narodu Papui Zachodniej wspieramy Sekretariat Wspólnotowy (Sekretariat Bersama -SEKBER) i Petycję Ludu Papui (Petisi Rakyat Papua – PRP) podpisaną już przez 113 organizacji w proteście przeciwko przedłużeniu OTSUS (Penolakan Perpanjangan OTSUS)”.

Orgam Wanimbo twerdzi, że Zachodni Papuasi pragną natychmiastowego zamknięcia kopalni PT Freeport Indonesia w Timice oraz prac wydobywczych w Blok Wabu w Regencji Intan Jaya. „W imieniu ludu Papui Zachodniej domagamy się natychmiastowego uwolnienia Victora Yeimo oraz bezwarunkowego uwolnienia wszystkich innych więźniów politycznych” – to kolejny postulat KNPB wygłoszony 7 stycznia przez tego działacza.

Równocześnie Rada Rządu Tymczasowego działającego pod parasolem ULMWP, reprezentowana przez Sona Tabuniego przedłożyła wniosek Buchtarowi Tabuniemu (jako Przewodniczącemu Rady Zgromadzenia ULMWP), aby ten zaprosił wszystkie grupy niepodległościowe do udziału w dyskusji i wspieraniu działań Konferencji Wysokiego Poziomu (Konferensi Tingkat Tinggi ULMWP).

Do powszechniej wiadomości podano, iż w dniu 6 stycznia 2022 w wiejskim regionie Timiki doszło do spotkania przedstawicieli rożnych grup niepodległościowych. Rozmowy odbyły się pod patronatem Organizacji Niezależnych Społeczeństw Tradycyjnych (Organisasi Masyarakat Adat Independen – MAI). Na spotkaniu byli przedstawicieli ludów górskich takich jak Mee, Amungme, Damal, Moni, Nduga oraz tych żyjących na wybrzeżu.

Spotkanie rozpoczęło się od krótkiej uroczystości poprowadzonej przez pastora Deseriusa Adii S.Th (Dyplomowany Teolog) i odczytaniu przez niego fragmentu Pisma Świętego z Księgi Proroka Jeremiasza (6:12): “Domy ich przypadną innym, pola i żony zarazem, gdyż wyciągnę swoją rękę przeciwko mieszkańcom kraju”. Następnie Sekretarz MAI przedstawił wszystkim zgromadzonym korzenie i cele zachodniopapuaskiej walki o niepodległość.

ZMIANA STATUSU INDONEZYJSKIEJ OPERACJI WOJSKOWEJ W PAPUI ZACHODNIEJ

Armia Narodowego Wyzwolenia Papui Zachodniej (TPN-PB) uważa zmianę modelu prowadzenia operacji zbrojnych przez Indonezję w Papui Zachodniej za „daremny trud”.

Stanowisko te zostało wyrażone po tym jak indonezyjskie czynniki wojskowe podały do wiadomości publicznej informację, że Korpus Bhayangkara zmienia hasło operacji w Papui Zachodniej z „Operacji Nemangkawi” („Operasi Nemngkawi”) na “Pokojową Operację Cartenz” (“Operasi Damiai Cartenz”). W skrócie – policja i wojsko zamierzają szermować hasłami przyszłego dobrobytu w Papui Zachodniej i tym samym na drodze perswazji odwodzić rdzenną ludność od działań niepodległościowych. To istotna zmiana, po tym jak w 2021 roku indonezyjskie władze określiły TPN-PB mianem organizacji terrorystycznej i zapowiedziały wielkoskalowe działania wymierzone w tę organizację

Rzecznik TPN-PB, Sebby Sambom przekonuje, że plany policji i wojska nie sięgają korzeni problemu w Papui Zachodniej. Rdzeniem konfliktu jest bezustanne naruszanie praw człowieka przez aparat bezpieczeństwa oraz pogwałcenie politycznego prawa Zachodnich Papuasów do samostanowienia (12.01.2022).

Według Rzecznika TPN-PB OPM Zachodni Papuasi zamykają drzwi dla wszelkich form perswazji i nacisków stosowanych przez Rząd Republiki Indonezji. “My nie potrzebujemy prowadzić dialogu z Dżakartą, a zachęcamy gabinet Jokowiego do wspólnych rozmów przy stole negocjacyjnym pod nadzorem ONZ. Nie ma żadnego innego toru rozwoju wydarzeń, jak uzyskanie przez nas pełnej niepodległości, a przez to pokoju i stabilności społecznej” – przekonuje.

Ahmad Ramadhan, zwierzchnik Biura Informacyjnego Indonezyjskiej Armii wyjaśnia, że wyznaczono trzy funkcje Operacji Pokojowej Cartenz (Operasi Damai Cartenz): funkcja wywiadowcza (fungsi intelejen); funkcja formowania postaw społecznych (fungsi pembinaan masyarakat – binmas) i funkcja integracji społecznej (fungi hubungan masyarakat- humas).

Proces wdrożenia odpowiednich działań prawnych w ramach Akcji Pokojowej Cartenz będzie sprawnie wdrażany, więc armia będzie miała ograniczoną funkcję wspierającą – zapewnia Ramadhan. Wcześniej Głównodowodzący Indonezyjskich Sił Zbrojnych (Panglima TNI) Andika Perkasa wspomniał, że ceni bardziej wygranie wojny bez walki, niż jej prowadzenie.

Argumentację tę odrzuca Ones Nesta Suhuniap, rzecznik Komitetu Narodowego Papui Zachodniej (KNPB), który uważa, że oficjalnie zmieniono nazwę z „operacji wojskowej” na „operację terytorialną” aby wyglądała na legalną. „Dzięki temu zabiegowi operacja promowana przez indonezyjskie wojsko zostanie uznana za legalną, a następnie zamaskowana przez humanistyczną, pokojową i socjalną propagandę Specjalnej Autonomii (OTSUS). „To tylko taktyka mająca na celu oszukanie opinii publicznej” – powiedział Suhuniap w rozmowie z dziennikarzem Tabloid Jubi.

Na podstawie analiz Indonezyjskiego Instytutu Naukowego LIPI wskazano na cztery podstawowe korzenie konfliktu w Papui Zachodniej: 1) siłowy proces integracji Papui Zachodniej z Indonezją za pośrednictwem Porozumienia z Nowego Jorku i Aktu Wolnego Wyboru; 2) bezustanne łamanie praw człowieka przez indonezyjski aparat bezpieczeństwa; 3) marginalizacja i dyskryminacja Papuasów i 4) porażka działań ekonomicznych, społecznych oraz infrastrukturalnych rządu (dotyczy to także dziedzin opieki zdrowotnej, edukacji, modernizacji technicznej oraz podziału funduszy w ramach OTSUS).

Opublikowano Bez kategorii | Otagowano , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Dodaj komentarz

Refleksja nad Statusem Papui Zachodniej w Kontekście Inwazji Militarnej na Ukrainę

Benny Wenda jako Prezydent Tymczasowy Papui Zachodniej (Presiden Interim) z ramienia Zjednoczonego Ruchu Wyzwolenia Papui Zachodniej (ULMWP) reaguje na wszystkie aktualne i ważne wydarzenia polityczne. W ostatnich miesiącach wyraża głębokie współczucie i solidarność z mieszkańcami Ukrainy zaatakowanej przez władze i wojska Rosji. „Oczy świata z przerażeniem patrzą na inwazję na Ukrainę. Czujemy ich przerażenie, czujemy ich ból i solidaryzujemy się z tymi mężczyznami, kobietami i dziećmi. Widzimy ich cierpienie i płaczemy z powodu śmierci niewinnych ludzi, zabijanych dzieci, zbombardowanych domów i traumy uchodźców, którzy są zmuszani do opuszczania swoich domów…. Widzimy ból ludzi, którzy są bombardowani we własnych domach i zmuszeni do ucieczki, stając się uchodźcami wojennymi.” – mówi zachodniopapuaski lider niepodległościowy.

Benny Wenda uważa, że cierpienie i ból Ukraińców zostały słusznie usłyszane przez Świat. „Świat opowiedział się za potępieniem działań Putina i jego reżimu. Świat przyklaskuje także odwadze i duchowi Ukraińców w ich oporze; gdy bronią własnych rodzin, domów, społeczności oraz tożsamości narodowej” – kontynuuje, zwracając uwagę, że nie wszystkie głosy solidarnościowe w tym gronie są szczere.

Chociaż oficjalnie władze Indonezji nawołują do pokoju na Ukrainie, przekonując, że Indonezja jest „pokojowym narodem” oddanym idei świata „opartego na pokoju i sprawiedliwości społecznej”, to korzystając z globalnej nieuwagi przyczyniają się do cierpienia „niewinnych cywilów w Papui Zachodniej”.

Benny Wenda wskazuje na znaczącą dychotomię w postawie Zjednoczonej Republiki Indonezji, która potępiła rosyjską inwazję, choć sama kontynuuje interwencje militarne w regencjach Puncak, Nduga, Maybrat, Intan Jaya, Pegunungan Bintang w Papui Zachodniej, dokonując brutalnych przypadków łamania praw człowieka. W tym samym czasie gdy rozpoczynała się inwazja Kremla na Ukrainę w regencji Puncak oskarżono dzieci o kradzież karabinu indonezyjskiego żołnierza. Dzieci brutalnie przesłuchiwano i torturowano. Jedno z nich zmarło. Wolność słowa jest tłumiona w Indonezji i najlepszym dowodem na to jest liczba więźniów politycznych przebywających w tamtejszych więzieniach, z Victorem Yeimo na czele.

Benny Wenda apeluje do ONZ aby winni zbrodni wojennych i naruszeń praw człowieka byli osądzeni przed Międzynarodowym Trybunałem Karnym, a w miejsca konfliktów zbrojnych zostały wysłane organizacje humanitarne i przedstawiciele Komisji Praw Człowieka ONZ, celem dokumentowania cierpień ludności cywilnej. „Społeczność międzynarodowa się budzi i nie możecie dłużej ukrywać swojego wstydliwego sekretu. Podobnie jak w przypadku narodu ukraińskiego, nie zmiażdżycie naszego ducha, nie ukradniecie naszej nadziei, nie zrezygnujemy z walki o wolność” – zapowiada Tymczasowy Prezydent Papui Zachodniej, kierując te słowa pod adresem decydentów z Indonezji.

Wojna na Ukrainie wywołała potężna uwagę i emocje na całym świecie. Stymuluje do różnych refleksji osoby zamieszkujące przeciwległe regiony świata, które patrzą na nią z innych perspektyw geopolitycznych i aksjologicznych. W regionie Pacyfiku obok deklaracji potępienia rosyjskiej inwazji oraz apeli o pokój można usłyszeć także głosy, wyrażające rozżalenie, że przez sześć dekad ludobójstwo w Papui Zachodniej nie wywołał należycie silnego odzewu i solidarnej reakcji ze strony społeczności międzynarodowej. Takie wypowiedzi pojawiają się między innymi na Vanuatu, w kraju, gdzie wsparcie dla Zachodnich Papuasów i ich walki niepodległościowej było bardzo silne od samego początku. W podobnym tonie wypowiada się Gary Juffa, Gubernator Prowincji Oro w Papui Nowej Gwinei( PNG).

FRAGMENT WYPOWIEDZI GARY’EGO JUFFY, GUBERNATORA PROWINCJI ORO W PAPUI NOWEJ GWINEI

Wszyscy jesteśmy zgodni co do tego, że każda inwazja przynosi wiele obaw ze strony innych państw. Czuję niesamowitą dychotomię pomiędzy potężnym oddźwiękiem, jaki wywołała rosyjska inwazja na Ukrainę, a bezdenną ciszą i zmową milczenia wokół Papui Zachodniej.

Papua Zachodnia została najechana przez Indonezję w 1962 roku i od tego czasu zginęło co najmniej 700.000 rdzennych mieszkańców tej ziemi. Dokładnie 10 października 1962 rozpoczęła się nielegalna okupacja, która trwa aż po dzień dzisiejszy.

W sfałszowanym referendum znanym jako Akt Wolnego Wybory, lub PEPERA 1969 do głosowania dopuszczono 1025 elektorów, którzy mieli reprezentować głos narodu. Zostali oni zastraszeni przez indonezyjskich wojskowych, którzy zmusili ich do głosowania na rzecz integracji z Indonezją. Było to jawne pogwałcenie demokratycznych zasad głosowania, bowiem Papua Zachodnia liczyła wtedy ok 2 miliony obywateli. W gruncie rzeczy to było głosowanie, w którym ludzie zostali pozbawieni możliwości dokonania wyboru.

Na jakiej niby podstawie 1025 elektorów miało wyrażać głos wszystkich dorosłych obywateli, którzy mają przyrodzone prawo do głosowania? To było “referendum”, nie mające prawa mienić się referendum demokratycznym.

Co najgorsze, niemal każdy kraj zachodni przyłożył do tego rękę, zatwierdzając rezultaty tego haniebnego aktu. Dowody tej przerażającej bierności są odnotowane w raportach, więc każdy może bezpośrednio to sprawdzić. Ta cisza i lekceważąca postawa niestety trwa do dziś…

Przez 59 lat i 4 miesiące sytuacja nie uległa zmianie. Jaka jest dla ONZ różnica pomiędzy obywatelami Melanezji a Ukraińcami? Dlaczego oni są od nas lepsi? Mogę zapytać dlaczego?

Dlaczego działania Indonezji nie spotkały się z globalnym potępieniem i dlaczego żadna troska nie jest adresowana wobec Papui Zachodniej? To co się stało w Papui Zachodniej stanowi ewidentny przykład ludobójstwa realizowanego w stosunku do określonej grupy narodowej.

To, co mnie intryguje, to ogłuszające milczenie tych samych krajów wyrażających poważne zaniepokojenie inwazją na Ukrainę, które [jednocześnie] nie powiedziały nic o inwazji na Papuę Zachodnią”… „Czy mogę zapytać jaka jest różnica między Melanezyjczykami w Papui Zachodniej a dobrymi obywatelami Ukrainy?”.

Dlaczego zachodnie media nie wspominają o regionie Pacyfiku i dręczących go problemach? Czy my stanowimy gorszą rasę ludzi? W czym jesteśmy gorsi? Dlaczego mieszkańcy Pacyfiku nie są obiektem troski globalnych przywódców? Któż jest upoważniony do udzielenia odpowiedzi na te pytania? Jeśli ktoś taki jest, niechaj odpowie ciemnoskóremu ludowi Melanezji!

KOMENTARZ RAFAŁA SZYMBORSKIEGO

Ja osobiście też czuję głęboki zawód i rozżalenie, lecz jestem zwolennikiem idei, że polityczne błędy przeszłości trzeba starać się naprawić. Jako rzecznik kampanii na rzecz wolnej Papui Zachodniej w Polsce uważam, że trzeba kontynuować dzieło, aby wspomóc przywrócenie dziejowej sprawiedliwości poprzez nieustanne wskazywanie, że akty takie jak Rezolucja ONZ Nr.2504 XXIV, PEPERA 1969 (Akt Wolnego Wyboru) i  Porozumienie z Nowego Joru (New York Agreement 1962), nosiły wiele znamion inwalidztwa prawa międzynarodowego, w związku z czym konieczne jest przeprowadzenie w Papui Zachodniej referendum niepodległościowego na zasadach demokratycznych.

Ponadto nie oddzielam, nie przeciwstawiam cierpienia Ukraińców i konieczności wsparcia ich w stosunku do kwestii Papui Zachodniej. Żywię nadzieję, że ożywiona dyskusja na temat zbrodni wojennych na Ukrainie i łamania tam praw człowieka, będzie miała swe implikacje w poważnych próbach wyegzekwowania decyzji w stosunku do łamiących prawa człowieka gdzie indziej, w tym właśnie w Papui Zachodniej. Jeżeli rosyjskim dygnitarzom komunikuje się, że odpowiedzą za swe czyny, chociaż reprezentują światowe mocarstwo, to dlaczego miano by zapomnieć o indonezyjskich zbrodniarzach wojennych? Chciałbym tu zaznaczyć, iż zarówno Indonezja jak i Rosja podczas swych działań militarnych atakuje cywili oraz używa broni zakazanej międzynarodowymi konwencjami. Pocisków kasetowych i fosforowych Indonezyjska Armia (TNI) używała nie tylko podczas działań w regionach górskich w latach 1970., ale także w ostatnich latach podczas interwencji militarnej w Regencji Nduga, skierowanej przeciwko partyzantce TPN-PB OPM. Rosja używa na Ukrainie bomb fosforowych, kasetowych, próżniowych oraz pocisków hiperbarycznych.

Jest według mnie jeszcze inna kwestia, a mianowicie zagadnienie bezprawnych aneksji i konieczność ich rewizji. Z mojego punktu widzenia aneksja Krymu jest tak samo bezpodstawna i godna potępienia, jak aneksja Papui Zachodniej i siłowe jej zintegrowanie ze Zjednoczoną Republiką, które nastąpiło 1 maja 1963 roku.

Zauważam jeszcze jedno zjawisko. Wielu działaczy zachodniopapuaskich jest rozczarowanych zbyt małym wsparciem ze strony Zachodu w dziedzinie ich walki o niepodległość i respektowania praw człowieka. W związku z tym irracjonalnie spodziewają się oni wsparcia zbrojnego lub politycznego ze strony Rosji i Chin. W oświadczeniach pojawia się narracja, że Rosja nigdy nie niewoliła czarnych ludzi, tak jak kolonialne mocarstwa Europy Zachodniej. Niestety brak jest tutaj tej świadomości, że Rosja leżąc w centrum Euroazji nie miała dostępu do Czarnego Lądu, tak jak Holendrzy, Anglicy, Portugalczycy czy Hiszpanie, dysponujący potężnymi flotami. Brak jest też świadomości, że te wymienione kolonialne mocarstwa leżące na wybrzeżach nie koniecznie są tutaj jedynymi prześladowcami ludów rdzennych. Nie ma tutaj wiedzy o kolonizacji Syberii, niepodległościowych powstaniach Jakutów, o fakcie, że Rosja jest nazywana “Więzieniem Narodów”. Obca jest tu świadomość nie tylko o prześladowaniach szamańskich i buddyjskich wierzeń przez reżim sowiecki, jak również permanentne łamanie praw człowieka i istnienie gułagów aż po dzień dzisiejszy. Jest dla mnie kwestią niezwykle trudną, problematyczną ,że przedstawiciele narodu tak bardzo dotkniętego przez nielegalną okupację, zabójstwa polityczne, tortury, arbitralne aresztowania, porwania i akulturację dopatruje się w krajach takich jak Rosja czy Chiny nadziei na pomoc w walce o wolność, godność i niepodległość.

KOMENTARZ DAMIANA ŻUCHOWSKIEGO

Podczas Sesji Nadzwyczajnej ONZ zwołanej na przełomie lutego i marca 2022 roku, po tym jak Rosja zawetowała głosowanie w sprawie inwazji na Ukrainę na Radzie Bezpieczeństwa ONZ, to właśnie kraje wywodzące się z Oceanu Spokojnego wygłosiły jedne z najbardziej bezkompromisowych mów potępiających działania obozu Władimira Putina. Najbardziej przejmującą i osobistą mowę wygłosiła, moim zdaniem, przedstawicielka mikronezyjskiego Palau, a inny kraj z regionu, Sfederowane Stany Mikronezji jako pierwszy kraj na świecie zerwał stosunki dyplomatyczne z Rosją. Po raz kolejny w historii potwierdziło się, że mieszkańcy „małych krajów Wielkiego Oceanu” nie cierpią na deficyt empatii i poczucia sprawiedliwości, także wobec procesów dokonujących się – z ich perspektywy – po drugiej stronie globu ziemskiego.

Z perspektywy polskiej i Europy Wschodniej nie doceniamy bardzo często tego jak odmiennie i skrajnie ocenia się procesy polityczne dokonujące się w naszym regionie geograficznym. Propagowana tendencja do „myślenia geopolitycznego”, w kategoriach zderzających się ze sobą wielkich, ponadnarodowych bloków politycznych sprawia, że wielu obserwatorów w Ameryce Południowej, Afryce i Azji nie skupia się wyłącznie na jednostkowym akcie naruszenia suwerenności politycznej. W komentarzach płynących z tak różnych regionów świata jak np. RPA, Kabylia i Peru, można usłyszeć ubolewanie nad tragedią ludności cywilnej i roztrzaskanym pokojem, lecz po drugiej stronie szali tej samej wagi stawia się „zrozumiałe pretensje geopolityczne Rosji”, a także wojenne i militarne nadużycia krajów euroatlantyckich, także te sięgające czasów kolonialnych, odnotowywane na przestrzeni ostatnich kilku dekad.

W tej mozaice dźwięków, faktów oraz ich interpretacji, obrazy i miary ulegają zakrzywieniu. Wspomnienie starych interwencji neokolonialnych Stanów Zjednoczonych w Ameryce Środkowej miesza się z rzekomym antyimperializmem Lenina. Propaganda Rosji jako przeciwwagi świata jest przeciwstawiana drapieżnemu neokonserwatyzmowi amerykańskiemu czasów Busha-młodszego. Zderzanie się różnych narracji, wspomnień pokoleniowych i tych niedawnych, buduje podwaliny pod przeróżne interpretacje aktualnych wydarzeń. Z reguły sprzyjamy słabszemu. Słabszym i najechanym jest Ukraina. Jeśli jednak nałożymy komuś na nos geopolityczne okulary, znajdą się tacy co przekonają go, że w zderzeniu wielkich bloków geopolitycznych, tym słabszym w stosunku do NATO jest Rosja. I tam powinna znajdować się jego sympatia.

Dudy Rudianto, założyciel firmy Evello zajmującej się analizą danych z Dżakarty twierdzi, że badania przeprowadzone przez jego firmę wskazują, że „95% indonezyjskich użytkowników TikToka i 73% indonezyjskich użytkowników Instagrama popiera Rosję, po tym jak Wołodymir Żełenski powiedział, że Ukraina potrzebuje pomocy ze strony NATO i Zachodu”. Społeczeństwo zachodniopapuaskie posługujące się językiem Bahasa Indonesia styka się z tymi samymi treściami i interpretacjami co dominujące populacyjnie społeczeństwo centralnych wysp indonezyjskich i narażone jest na wyciąganie w niektórych obszarach zbliżonych wniosków. Stąd niejednokrotnie paternalistyczna interpretacja odległych geograficznie zjawisk. Osobliwym przykładem jest tutaj postać Selpiusa Bobiiego, byłego więźnia politycznego z Papui Zachodniej, dziś stojącego na czele inicjatywy religijno-modlitewnej który – potępiając wszelkie akty przemocy i nawołując do pokoju na Ukrainie – skłonny jest twierdzić, że przyczyną wojny w Europie jest to, że Ukraina (dziecko) wyszło z łona Rosji (rodzic) i teraz dziecko wypowiedziało posłuszeństwo rodzicowi, wywołując jego gniew.

Konsternacja, odczuwalna w niektórych środowiskach w Papui Zachodniej ma jednak zupełnie inne źródło. Dotyczy ono zazwyczaj nie tyle trzeźwej oceny wydarzeń na Ukrainie, co postawy indonezyjskiego rządu wobec tej  inwazji. Chociaż Indonezja pozostaje dosyć powściągliwa, to na forum ONZ zagłosowała za rezolucją potępiającą inwazję na Ukrainę, a prezydent Joko Widodo nawoływał w mediach społecznościowych: „Zakończcie wojnę. Wojna dręczy ludzkość i zagraża światu”. Co do swojej istoty, pokojowe nawoływania indonezyjskich urzędników nie rażą Zachodnich Papuasów. Sami je wyrażają. Razi ich natomiast głęboka hipokryzja kryjąca się za nawoływaniami słyszanymi w Dżakarcie. Indonezyjskie państwo w tym kontekście przypomina im bowiem przysłowiowego złodzieja, wołającego by łapać złodzieja.

Doskonałą egzemplifikacją tej postawy jest reakcja Gustafa Kawera, umiarkowanego prawnika z Papui Zachodniej, który świadczył pomoc prawną wielu papuaskim więźniom politycznym przetrzymywanym w indonezyjskich aresztach i placówkach penitencjarnych. Usłyszawszy indonezyjskie nawoływania do pokoju przypomniał on, że Indonezja jest „jednym z krajów trzeciego świata, który najdłużej walczy z własnymi mieszkańcami […] Ta wojna trwa od 1961 roku (od Deklaracji Trikora) aż do dziś”.

Kawer zwraca uwagę na chaos jaki wciąż ma miejsce w regencjach Puncak Jaya, Intan Jaya, Nduga, a także w Maybrat w Papui Zachodniej. Ubóstwo w Papui osiąga ponadto najwyższy poziom w skali całej Indonezji. Najbardziej niepokojąca sytuacja dotyczy uchodźców, których liczba w kilku obszarach sięga około 60000 osób. „Naszą uwagę skupiamy obecnie na wojnie między Rosją a Ukrainą, w świetle której Indonezja, chce zaprezentować się jako kraj, który odgrywa rolę we wspieraniu pokoju na świecie, podejmując inicjatywę stania się mediatorem w tej wojnie – mówił papuaski prawnik podkreślając, że  „kiedy świat zwracał uwagę na wojnę Rosja-Ukraina, setki indonezyjskich żołnierzy (TNI) z kilku regionów Indonezji zostało wysłanych na granicę Papui i Papui Nowej Gwinei, a także do kilku obszarów górskich”. Tymczasem jego zdaniem „zamiast wysyłać dziesiątki tysięcy żołnierzy, wystarczy wysłać dziesiątki lub setki lekarzy i członków personelu edukacyjnego w rejony konfliktu w Papui”. Gustaf Kawer postawę Indonezji podsumował bez ogródek: „ten kraj lubi sinetrony (telenowele/opery mydlane), które zabijają zdrowy rozsądek. Tu prowadzi wojnę, tam chce być bohaterem”.

Podobne komentarze z Papui Zachodniej były słyszane wiosną 2021 roku, kiedy indonezyjski prezydent potępiał pucz wojskowy w Birmie i brutalną przemoc wojskowej junty wobec protestujących Birmańczyków. Markus Haluk, dyrektor wykonawczy ULMWP w Papui Zachodniej, powiedział wówczas, że lud Papui zdecydowanie potępia działania junty wojskowej Birmy „która przejęła władzę, naruszając zasady demokracji i praw człowieka narodu Myanmaru”, lecz działacze z Papui Zachodniej z zaskoczeniem obserwują potępiające stanowisko płynące z Dżakarty. Prezydent Indonezji, Joko Widodo, broniący zasad demokracji i praw człowieka brzmiał dla Markusa Haluka niewiarygodnie, gdyż rząd indonezyjski prowadził jednocześnie „antyhumanitarne i antydemokratyczne” działania przeciwko Papuasom. Wtedy także konsternacja nie dotyczyła „godnego potępienia złamania prawa i aktów przemocy”, wówczas w Birmie, ale hipokryzji władz indonezyjskich „naruszających zasady na własnym terenie, których naruszanie rzekomo odrzuca w innym miejscu na świecie”.

Zgadzam się zdecydowanie z Rafałem Szymborskim, że najgorsze, co można zrobić to „przeciwstawianie cierpienia Ukraińców i konieczności wsparcia ich w stosunku do kwestii Papui Zachodniej”. Uważam to za błąd logiczny, który sam nazwałem kiedyś „syndromem wagi”. Obie kwestie są istotne i winny być rozwiązane niezależnie i równolegle. Nie mamy co do tego wątpliwości czytając oświadczenie Benny’ego Wendy, który stoi na czele ULMWP, najbardziej reprezentatywnej struktury niepodległościowej i dyplomatycznej Zachodnich Papuasów. Wyraża on solidarność z narodem ukraińskim i tworzy wyraźną paralele między bólem jaki spotyka Ukraińców i Zachodnich Papuasów. Obydwa narody zapisujące z osobna własne historie cierpienia, mogą lepiej zrozumieć swe traumy, które w języku „memoria passionis” tworzą zrozumiały obustronnie język: „Pod tym drzewem rozstrzelano dwóch młodych ludzi, przed tamtą bramą zabito mężczyznę, w drodze do tej wioski zgwałcono grupę kobiet, w tamtej piwnicy torturowano seniorów z tamtego miasteczka”.

Niezależnie od wystąpienia Benny’ego Wendy, w tym piśmie znalazł się obszerny cytat Gary’ego Juffy, gubernatora prowincji Oro w Papui Nowej Gwinei (PNG). PNG cieszy się niepodległością od 1975 roku po procesie dekolonizacyjnym zabezpieczonym przez Australię. Gary Juffa obok Powesa Parkopa, gubernatora stolicy Port Moresby, jest najwyższym rangą urzędnikiem z PNG wyrażającym zdecydowaną solidarność z papuaskimi sąsiadami z zachodniej Nowej Gwinei, żyjącymi pod kontrolą administracji Indonezji. Krytykuje on naruszenie prawa międzynarodowego, które uświęciło okupację Papui Zachodniej i historycznie rzecz ujmując, bezszelestną reakcje społeczności międzynarodowej na zbrodnie jakich dopuściła się indonezyjska administracja w trakcie aneksji i po zajęciu Papui Zachodniej.

Zdumienie Juffy wynika z rozdźwięku jaki zauważa w tym, jak reaguje społeczność międzynarodowa na inwazję na Ukrainę, a tym jak zareagowała ona wcześniej na inwazję Indonezji, a także aktualne skutki indonezyjskich operacji wojskowych w Papui Zachodniej. Gary Juffa najpewniej uważa reakcję na cierpienia Ukraińców za właściwą i godną człowieczeństwa. Nie rozumie natomiast dlaczego odmawia się tej samej miary solidarności melanezyjskim mieszkańcom Pacyfiku. Stąd dobiega nas z jego strony wołanie o dochowanie tej samej miary człowieczeństwa wobec mieszkańców Papui Zachodniej. I sądzę, że jest to esencja jego wypowiedzi, którą chciał wyszeptać do uszu decydentom z Unii Europejskiej, Ameryki Północnej i Australii.

Niektórzy dostrzegą w wypowiedzi Juffy drugą warstwę, ton bardziej oskarżycielski, zarzucający hipokryzję i stosowanie podwójnych standardów przez mieszkańców szeroko rozumianego Zachodu. Gdzieś między wierszami słów gubernatora stanu Oro zawisło bowiem pytanie: Jeśli wznosimy dziś padogę humanitaryzmu wokół jednego „ogniska niesprawiedliwości” dlaczego gasimy wzrok wobec innych ognisk żarzących się na horyzoncie i to od dekad? Przedstawiciele szeroko rozumianego Zachodu powinni się głęboko zastanowić nad tym pytaniem. Bo pomimo wielu przypadków „interesownych interwencji” i „kolonialnej przeszłości” w dziejach Zachodu, to dziś dążąc do podtrzymania on swojego autorytetu na świecie, obok argumentów ekonomicznych, odwołuje się też przecież do miękkiej siły oddziaływania. Do reprezentowania „siły moralnej” wyrażającej się w prawach człowieka i literze prawa międzynarodowego. Nawet jeśli częściowo to tylko pewien mit, o podtrzymanie autorytetu Zachodu będzie trudno bez dania świadectwa wierności tym zasadom w dobie obecnej.

Przedstawiciele krajów Pacyfiku przynajmniej kilkukrotnie występowali zdecydowanie na forum Zgromadzenia Ogólnego ONZ, zwracając uwagę społeczności międzynarodowej na historyczne złamanie prawa międzynarodowego w kontekście statusu Papui Zachodniej i trwających tam naruszeń praw człowieka. Wśród takich głosów wybrzmiewały słowa kilkukrotnego premiera Wysp Salomona Manasseha Sogavare. Niestety, do tej pory kilka krajów Pacyfiku takich jak Vanuatu i Wyspy Salomona, nigdy nie otrzymało silnego wsparcia opinii międzynarodowej by kwestię prawa i praw człowieka w Papui Zachodniej przenieść na wyższy pułap. Mimo to wciąż mieszkańcy Pacyfiku wierzą w „siłę moralną” krajów Zachodu. W ostatnich miesiącach delegacja Tymczasowego Rządu Papui Zachodniej z ramienia ULMWP złożyła wizytę w Parlamencie Europejskim i Parlamencie Niderlandów potwierdzając, że głos szeroko rozumianego Zachodu liczy się dla rdzennych mieszkańców Papui Zachodniej.

Jeżeli jednak na dłuższą metę tzw. kraje Zachodu będą nadal unikały wyrażania własnej „moralnej siły” na straży, której miały stać – np.  poprzez odwoływanie się do uniwersalnych zasad związanych z historycznym programem dekolonizacyjnym – to ich autorytet na Pacyfiku może z czasem podupaść. Jeśli bowiem wyrzekną się one własnej „moralnej siły” pozostanie jedynie program ekonomiczny, z którego rozmachem mogą konkurować chociażby niektóre wschodzące kraje azjatyckie. Rządy Australii i Stanów Zjednoczonych, a za nimi ich sojusznicy z Oceanu Spokojnego zostali ostatnio zaskoczeni podpisaniem umowy dwustronnej między Wyspami Salomona i Chinami, pozwalającej Pekinowi na głębokie zanurzenie kotwicy 2000 km od wybrzeży Australii. Bez postawienia cezury etyczno-prawnej (np. wielka inicjatywa na rzecz Papui Zachodniej), która pozytywnie zaskoczy kraje Melanesian Spearhead Group i Forum Wysp Pacyfiku, proces przenicowania stref wpływów na Pacyfiku, którego kraje anglosaskie i szeroko rozumianego Zachodu wolałyby uniknąć, może w przyszłości postępować szybciej. Chociażby z tego pragmatycznego punktu widzenia, przywrócenie sprawiedliwości w Papui Zachodniej leży jak najbardziej w ich interesie.

Opracowanie: Rafał Szymborski, Damian Żuchowski
Artykuł ukazał się na: WolneMedia.net; Krew Papuasów, Free West Papua Campaign Poland i Latarniku Papuaskim

ŹRÓDŁOGRAFIA

1. „Wenda likens Ukraine crisis to that of West Papua”, https://www.rnz.co.nz/international/pacific-news/462731/wenda-likens-ukraine-crisis-to-that-of-west-papua

2. „Presiden RI Joko Widodo (Jokowi) menyinggung soal perang yang terjadi di Ukraina”, https://papua.antaranews.com/berita/683093/presiden-joko-widodo-singgung-soal-perang-ukraina-di-depan-kongres-as

3. Elisa Sekenyap, „Perang di Papua, Tetapi Ingin Jadi Pahlawan di Ukraina”

4. Garry Juffa, „Invasi Rusia di Ukraina, Bagaimana Konteks Papua Hari Ini?”, https://www.printfriendly.com/p/g/NB2pLG

Opublikowano Bez kategorii | Otagowano , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Dodaj komentarz

Pemekaran i DOB – Powraca Indonezyjska Strategia Dzielenia Zachodnich Papuasów

W 2021 roku indonezyjskie władze narzuciły Zachodnim Papuasom nową wersję Specjalnej Autonomii (Otsus Jilid II). Setki protestów i kilkaset tysięcy podpisów złożonych pod Petycją Ludu Papui (PRP – Petisi Rakyat Papua) spotkały się z milczeniem i odrzuceniem władz w Dżakarcie. W bieżącym, 2022 roku, indonezyjskie władze we współpracy z przedstawicielami lokalnych elit biurokratycznych, rozpoczęły wdrażanie nowego programu podziału Papui Zachodniej. Polityka podziału prowincji (pemekaran), forsowana aktualnie pod hasłem ekspansji nowych regionów autonomicznych (DOB – Derah Otonomi Baru) przedstawiana jest przez indonezyjskich dygnitarzy jako proces racjonalizacji administracyjnej, który ułatwi rozwój oraz dystrybucję środków. Z punktu widzenia wielu organizacji politycznych, społecznych i tradycyjnych w Papui Zachodniej polityka pemekaran i DOB stanowi formę dalszego podziału i rozbicia jedności papuaskiej przez kolonialny rząd w Dżakarcie. Wiele wskazuje na to, że to ta druga interpretacja jest bliższa prawdy. Polityka podziału Papui Zachodniej na wiele mniejszych prowincji, od czasu upadku dyktatora Suharto, ma w Indonezji podłoże czysto polityczne.

KORZENIE INDONEZYJSKICH MOTYWACJI DOTYCZĄCYCH PODZIAŁU PAPUI ZACHODNIEJ

Zachodni Papuasi protestują i odrzucają nową próbę podziału Papui Zachodniej (Pemekaran) na nowe prowincje. Pemekaran to od początku celowy program indonezyjskich władz za pośrednictwem, którego dążą do spacyfikowania i zniszczenia ruchu niepodległościowego w Papui Zachodniej. Projekt podziału Papui Zachodniej na mniejsze prowincje w okresie reformasi pojawił się na stole w 1999 roku, po tym jak prezydent Jusuf Habibie został zaszokowany wizytą tzw. „Zespołu Stu” w Dżakarcie. Członkowie papuaskiej delegacji zażądali wówczas od indonezyjskiego prezydenta uznania niepodległości Papui Zachodniej, wskazując, że lud papuaski żyjąc pod reżimem indonezyjskim padł ofiarą ludobójstwa.

Trwająca odwilż polityczna w Papui Zachodniej za czasów kolejnego prezydenta, Abdurahmina Wahida zastopowała te plany. Niemniej twardogłowi zwolennicy utrzymania indonezyjskiej kontroli nad Papuą Zachodnią z niepokojem obserwowali niezależnościowe dążenia Papuasów. Ludzie tacy jak Ermaya Suradinata nie chcieli dopuścić do powtórzenia scenariusza wschodniotimorskiego. Ermaya Suradinata był jednym z węzłowych strategów, którymi posługiwał się indonezyjski rząd podczas próby stłumienia ruchu niepodległościowego w Papui Zachodniej. Władze w Dżakarcie były przerażone rozmachem Papuaskiej Wiosny (1998-2001), przebudzenia politycznego rdzennych mieszkańców Papui Zachodniej, którzy na przełomie maja i czerwca 2000 roku zorganizowali historyczny Drugi Kongres Papuaski. Ermaya Suradinata jako dyrektor generalny indonezyjskiego Instytutu Obrony Narodowej (Lemhannas RI) był jedną z kluczowych postaci, które kilka dni później zebrały się w budynku Ministerstwa Obrony Narodowej, aby opracować plan rozbicia, podzielenia i pacyfikacji ruchu niepodległościowego Papui Zachodniej.

Dwa lata później Suradinata przygotował dokument „Pemekeran Irian Jaya Merupakan Solusi Dalam mengatasi acaman disintegrasi Banasa”. Legitymujący się tytułem profesora strateg uważał, że polityka „Pemekaran” jest skuteczniejszą metodą rozbicia ruchu niepodległościowego w Papui Zachodniej niż „Specjalna Autonomia”. Suradinata uważał. że podział Papui Zachodniej na trzy prowincje izolowałby i marginalizował „grupy nieodpowiedzialne i oportunistyczne”, które twierdzą, że mówią w imieniu Papuasów. Jego zdaniem referendum na rzecz niepodległości można zorganizować tylko w jednej prowincji, a nie w trzech. Twierdził on też, że polityka „Pemekaran” osłabi symboliczny związek między Papuą, niepodległościową flagą Gwiazdy Zarannej i papuaskim nacjonalizmem.

W tamtym czasie indonezyjskie władze, po tym jak prezydentem została Megawati Sukaroputri, przy współpracy indonezyjskiego wywiadu, zrealizowały swoje plany tylko częściowo, dzieląc Papuę Zachodnią na dwie prowincje (Papua i Papua Zachodnia) w 2003 roku. Jednocześnie supozycje takich ludzi jak Ermaya Suradinata przyczyniły się do zakończenia krótkiej odwilży w indonezyjskiej polityce w stosunku do Papui Zachodniej. Wkrótce ponownie rozpoczęły się arbitralne aresztowania i egzekucje działaczy niepodległościowych.

Program dalszego podziału Papui Zachodniej powrócił w 2019 roku. Zbiegł on się w czasie z wielkimi protestami antyrasistowskimi jakie wybuchły w sierpniu tamtego roku w całej Papui Zachodniej. Kiedy płonęły indonezyjskie budynki gubernatorskie i regencyjne w różnych regionach Papui Zachodniej, prezydent Indonezji Joko Widodo w krótkim czasie, bo już we wrześniu, przyjął w pałacu prezydenckim w Dżakarcie kilkudziesięcioosobową delegację z Papui Zachodniej, której członkowie jakoby domagali się dalszego podziału Papui Zachodniej. Wśród członków delegacji znaleźli się indonezyjscy lojaliści oraz współpracownicy indonezyjskiego wywiadu. W indonezyjskich mediach zaprezentowano ich jednak jako papuaskich przywódców domagających się zmian samorządowych i administracyjnych w regionie.

Po zwolnieniu politycznym w związku z pandemią, a także po przeforsowaniu nowej wersji Specjalnej Autonomii w 2021 roku, indonezyjski rząd próbuje przekuć wnioski z tamtego spotkania w akt prawny. Zgodnie z przedstawionym planem zachodnia część Nowej Gwinei – historyczna Papua Zachodnia, która po podziale z 2003 roku składa się z indonezyjskich prowincji Papua i Papua Zachodnia, ma zostać podzielona na kolejne jednostki administracyjne, w tym Papuę Środkową i Papuę Południową. Indonezyjski rząd i parlament uzasadniają planowane przekształcenie administracyjne wymogami rozwoju i koniecznością zmniejszenia dysproporcji gospodarczych, Jedna z wersji propagowanych w mediach sugeruje, że pięć mniejszych prowincji będzie „lepiej służyło Papuasom” niż dwie duże – przekonanie te podziela między innymi Puan Maharani, przewodnicząca indonezyjskiego parlamentu i wpływowa stronniczka prezydenta Indonezji Joko Widodo.

SZERMOWANIE HASŁAMI ROZWOJU INFRASTRUKTURALNEGO JAKO ELEMENT PODZIAŁU PAPUI ZACHODNIEJ NA NOWE PROWINCJE

Pomimo niezwykłych bogactw naturalnych (największa odkrywkowa kopalnia złota i trzecia w zakresie wydobycia miedzi w skali globu) Papua Zachodnia jest miejscem, gdzie panuje dotkliwe ubóstwo. Przyczyną tego stanu rzeczy jest eksploatacja bogactw przez indonezyjskiego okupanta. Szermowanie przez Dżakartę hasłami rozwoju infrastrukturalnego oraz koniecznością wdrożenia programów Specjalnej Autonomii (OTSUS), a także tworzenia Nowych Regionów Autonomicznych (DOB) nie trafia do serc rdzennych mieszkańców, czego manifestacją są trwające protesty, szczególnie nasilające się od marca 2022 roku.

Retoryka opierająca się na szermowaniu hasłami rozwoju infrastrukturalnego (pembangunan infrastruktur) jest już znana z historii. Posługiwał się nią już Herman Willem Daendels, który w latach 1807-1811 był Generalnym Gubernatorem Indii Wschodnich. Obecnie bardzo podobną retorykę stosuje Prezydent Zjednoczonej Republiki Indonezji Jokowi Widodo. Papuasi widzą te niuanse i wiedzą, że celem podziału Papui na kolejne prowincje (pemekaran) jest zwiększenie eksploatacji dóbr naturalnych (penghisapan sumberdaya alam), zwiększenie ilości posterunków wojskowych i ilości transmigrantów (militerisasi Papua dan peningkatan transmigrasi ), czyli jednym słowem rozbicie rdzenia “papuaskości”, aby potęga neokolonialna Indonezji została ostatecznie przypieczętowana. W celu realizacji tego projektu trzeba jakoś uwieść niepokorny naród, dlatego idee rozwoju infrastrukturalnego w celu osiągnięcia dobrobytu (pembangunan infrastruktur menuju mensejahterakan rakyat) są tu bardzo użytecznym narzędziem.

Markus Haluk reprezentujący Zjednoczony Ruch Wyzwolenia Papui Zachodniej (ULMWP) analizuje proces napływu transmigrantów do Papui Zachodniej od początków holenderskiej kolonizacji, po czasy obecne w pięciu regencjach (Jayapura, Keerom, Merauke, Mimika i Sorong). Wniosek jest jasny: w wyniku tego postępującego procesu rdzenni Papuasi stają się mniejszością we własnym kraju. Jest to skorelowane z narastającym konfliktem politycznym, rabunkową eksploatacją dóbr natury i jej sukcesywnym niszczeniem. Planowane utworzenie nowych prowincji, poprzez podział już istniejących (pemekaran) nasili proces napływu indonezyjskich transmigrantów i towarzyszące im niekorzystne zjawiska.

PRÓBA ZASTRASZENIA CZŁONKÓW RADY KOŚCIOŁÓW PAPUI ZACHODNIEJ PO TYM JAK ODRZUCILI „DOB”

Rada Kościołów Papui Zachodniej oświadczyła, że zdecydowanie odrzuca plan rozszerzenia Nowego Regionu Autonomicznego (DOB) w Papui Zachodniej. Jej zdaniem indonezyjski projekt „nowego autonomicznego regionu” jest sposobem na eksterminację rdzennych mieszkańców Papui oraz na ułatwienie eksploatacji zasobów naturalnych Papui. W odpowiedzi  na ten akt, indonezyjskie służby postanowiły zastraszyć środowisko kościelne w Papui Zachodniej. Indonezyjscy agenci wywiadu wysłali zawierającą truciznę paczkę zaadresowaną na odbiorcę, wielebnego Socrateza Sofyana Yomana, reprezentanta kościoła Baptystów w Papui Zachodniej. Nadawcą paczki, jak wskazywała adnotacja, miał być wielebny Benny Giaya z kościoła KINGMI.

Benny Giay potwierdził, że paczka zawierającą dziwną zawartość nie została wysłana przez niego. Socratez Sofyan Yoman skierował apel do wszystkich, aby wobec zaistniałego incydentu zachowali czujność, ponieważ są dwa sposoby na wzbudzenie strachu. Po pierwsze szpiegowanie i donoszenie, po drugie wdrożenie aktywnych działań wymierzonych w oponentów indonezyjskich władz: może to dokonać się poprzez dostarczenie „prezentu”; wrzucenie trucizny do jedzenia, a także otrucie człowieka poprzez dotyk lub drogą powietrzną.

Socratez Sofyan Yoman w swoim piśmie opublikowanym 14 kwietnia 2022 roku podkreślił, że trzy nowe regiony autonomiczne forsowane przez indonezyjski rząd, są odrzucane przez większość ludu papuaskiego “od Sorong po Merauke”. Jego zdaniem za lobbingiem na rzecz utworzenia nowych prowincji stoją regenci, którzy przez dwie kadencje służyli elitom w Dżakarcie, takim jak Hendropriyono, były szef Państwowej Agencji Wywiadowczej (BIN), Tito Karnawian, minister spraw wewnętrznych Indonezji, czy Budi Gunawan. Regenci lobbujący na rzecz nowych prowincji mają wsparcie indonezyjskiego wojska. Socratez Sofyan Yoman przytacza słowa Hendropriyono z 2021 roku, które ukazują prawdziwe ambicje indonezyjskiego establishmentu: “Siedem prowincji, to wymóg stłumienia buntu. To kwestia bezpieczeństwa i kwestia polityczna”.

STANOWISKO RADY ZWYCZAJOWEJ PAPUI (DEWAN ADAT PAPUA – DAP)

 W trakcie IV Wielkiej Konferencji Rdzennych Ludów, zorganizowanej przez Radę Zwyczajową Papui (DAP) uczestnicy spotkania wyrazili obawy dotyczące polityki podziału prowincji i ekspansji nowych regionów autonomicznych (DOB).  Rada Zwyczajowa Papui (DAP) zwróciła się do centralnego rządu w Dżakarcie o zaprzestanie wysiłków zmierzających do stworzenia nowych prowincji w Papui. Indonezyjski rząd centralny powinien najpierw wysłuchać aspiracji ludu i poinformować go o ewentualnych korzyściach związanych z forsowanymi zmianami administracyjnymi.

Przewodniczący Yan Pieter Yarangga podczas swojego wystąpienia z 14 maja 2022 roku powiedział, że podział prowincji jeszcze bardziej zmarginalizuje rdzenną ludność, między innymi poprzez przyśpieszenie napływu migrantów spoza Papui. „Obecnie rdzenni Papuasi nie mają już prawa do decydowania o rozwoju na własnej ziemi” zauważył, zwracając uwagę na to, że tworzenie nowych prowincji i jednostek administracyjnych w Papui nie jest wolą ludu, ale lokalnej elity politycznej, zwłaszcza kilku regentów. Herman Sayori, przywódca rdzennej społeczności z Nabire powiedział, że rdzenni Papuasi „chcą żyć przyzwoicie” dlatego DOB musi być starannie przygotowane, tymczasem aktualna polityka centralnego rządu jest „chałupnicza” i tylko dzieli rdzennych Papuasów. Sayori obawia się, że podział prowincji doprowadzi do konfliktów horyzontalnych między rdzennymi ludami papuaskimi. Z jego perspektywy łamanie praw człowieka, które miało miejsce w przeszłości i trwa do tej pory też stanowi poważny problem. „Stanie się ono częścią ciernia w życiu ludu papuaskiego” – przestrzega.

STANOWISKO ORGANIZACJI POLITYCZNYCH I SPOŁECZNYCH, A TAKŻE PRZEDSTAWICIELI ŻYCIA PUBLICZNEGO Z PAPUI ZACHODNIEJ

Jefri Wenda, rzecznik Petycji Ludu Papui (PRP) zauważa, że ostatnie produkty prawne dedykowane Papuasom są tak naprawdę samonapędzającym się mechanizmem dalszej ekspansji i kolonizacji Papui Zachodniej. Rząd Indonezji, według niego, odnowił Specjalną Autonomię w 2021 roku aby stłumić ruch papuaski domagający się niepodległości. Bazując z kolei na nowych zapisach dotyczących Specjalnej Autonomii, Dżakarta ułatwia proces podziału Papui Zachodniej na kolejne prowincje, regencje, okręgi, miasta itd. Jefri Wenda zauważa, że ekspansja DOB przyniesie korzyści tylko inwestorom. Wynika to z tego, iż tworzenie nowych jednostek administracyjnych będzie oznaczało ułatwiony dostęp do kapitału w Papui. Budowa dróg, infrastruktury, portów i dróg transportowych otworzy wioski uważane dotąd za obszary odizolowane na eksploatację. „Dostęp do kapitału jest duchem siłowej aneksji Papui przez Republikę Indonezji” i stanowi źródło historycznych problemów z jakimi zmaga się naród papuaski – podkreśla Jefri Wenda.

Esther Haluk, przedstawicielka ruchu kobiecego w Papui Zachodniej w kontekście podziału prowincji podkreśla, że nie ma żadnych gwarancji, iż Papuasi będą mogli żyć z Indonezją, wolni od „imperializmu, kolonializmu i kapitalizmu”. „Państwo [indonezyjskie] nie chce rdzennych Papuasów, chce zasobów naturalnych Papui. Dlatego aby zdobyć to, czego pragnie, zrobi wszystko: czy to będą operacje wojskowe, przemoc wobec ludności cywilnej czy też zabójstwa w imię Specjalnej Autonomii lub DOB” – przestrzega Esther Haluk.

Lud Papuaski nigdy nie chciał nowego regionu autonomicznego, plan ekspansji DOB jest jedynie życzeniem elit w Papui i w Dżakarcie – oświadczenie te złożył Fandho Nyai, który stanął na czele pokojowej demonstracji w regionie Kaimana. „Dwie prowincje w Papui nie sprawiły, że ludność Papui prosperuje, przestańcie więc składać słodkie obietnice, nam, Papuasom” – powiedział w rozmowie z dziennikarzami „Suara Papua”.

Krytyczne opinie wyrazili również papuascy studenci, którzy zostali wysłuchani przez członków Zgromadzenia Ludu Papui (MRP), w tym przez przewodniczącego MRP, Timotiusa Muriba. W trakcie audiencji zorganizowanej na sali posiedzeń biura MRP, student z Uniwersytetu Cenderawasih, Salmon Wantik powiedział, że „Otsus i DOB są pomostem do zabijania rdzennych Papuasów”. Za ich pośrednictwem „Indonezja może swobodnie przejmować i kontrolować zasoby naturalne w Papui, podczas gdy Papuasi są coraz bardziej marginalizowani na własnej ziemi”. Salmon zwracając się bezpośrednio do gospodarzy spotkania powiedział, że „MRP jako instytucja reprezentująca rdzennych Papuasów musi wiedzieć, że rdzenni Papuasi od 1961 roku odrzucają wszelkiego rodzaju oferty przychodzące z Dżakarty, czy to OTSUS czy DOB”. „Elity papuaskie, a zwłaszcza regenci, którzy błagają Dżakartę o podział muszą być świadomi, że współcześni studenci i ludność Papui krwawo odrzucają Otsus i pemekaran” – zaznaczył Salmon Wantik zastanawiając się skąd przedstawiciele owych elit czerpią swą prawomocność wypowiadając się rzekomo w imieniu ludu Papui.

Dyskurs o utworzeniu pięciu nowych prowincji odrzuca również Forum Społeczności Jayawijaya w Masywie Centralnym Papui (FMJ-PTP). Mully Wetipo, koordynator FMJ-PTP, podkreślił, że lud Papui, a zwłaszcza ten zamieszkujący centralne wyżyny Papui, nigdy nie prosił o ekspansję DOB. „Zdecydowanie odrzucamy przymusowe wysiłki zmierzające do utworzenia kilku nowych prowincji poprzez wydzielenie ich z prowincji Papua. Widzimy, że podział jest wymuszany przez rząd centralny wraz z kilkoma zainteresowanymi osobami. W rzeczywistości ludzie w centralnym masywie górskim i ogólnie mieszkańcy Papui nigdy nie prosili o nową prowincję. To jest przymus z Dżakarty. To tak jakby Dżakarta lepiej znała potrzeby ludu papuaskiego […] To jest bardzo zabawne. Dzieci proszą o ryż, a rodzice dają im kamienie. To bardzo dziwne” – podsumowuje.

Agus Sumule, znany działacz z okresu Papuaskiej Wiosny, akademik afiliowany przy Uniwersytecie Państwowym Papui w Manokwari (UNIPA), a także członek Zespołu Pomocy ds. Specjalnej Autonomii z 2001 roku, powiedział w lutym br. że podział Papui nie miał żadnych naukowych podstaw, które wskazywałyby, że ekspansja administracyjna jest konieczna. „Elita papuaska, która walczy o podział [terytorialny] zaprasza naród papuaski do wejścia do ciemnej nawy. Mieszkańcy Papu są zmuszani do tego, nie wiedząc jakie będą tego skutki. Polityka ekspansji administracyjnej skierowana jest do osób niebędących Papuasami, a mianowicie do transmigrantów. To doprowadzi do nierówności” – przestrzegał w wypowiedzi cytowanej na łamach „Suara Papua”

Papuaski akademik Ibrahim Peyon zaleca postrzegać dokonujący się proces w szerszym kontekście. Jego zdaniem wraz z wygaśnięciem pierwszej wersji Specjalnej Autonomii w 2021 roku pod względem prawnym wygasła moc prawna indonezyjskiej władzy. W jego interpretacji, począwszy d 1 stycznia 2022 roku Papua stała się strefą pozarządową. Rok 2022 staje się więc rokiem walki pomiędzy Tymczasowym Rządem Papui Zachodniej (ULMWP) a Rządem Republiki Indonezji. Proces powołania nowej wersji  Specjalnej Autonomi w 2021 roku (Otsus Jilid II), ekspansja nowych regionów autonomicznych (DOB) poprzez podział (pemekaran), jak również tworzenie nowych indonezyjskich baz wojskowych jest działaniem celowym mającym na celu „zagarnięcie Papui przez Rząd Republiki Indonezji” – tłumaczy Peyon.

STANOWISKO DYREKTORA AMNESTY INTERNATIONAL INDONESIA NA TEMAT DOB

Dyrektor Amnesty International Indonesia, Usman Hamid ocenił, że polityka Pemekaran (podziału Papui na kolejne prowincje) jest wyłącznie wybiegiem władz centralnych z Dżakarty na uzyskanie niczym nie ograniczonego dostępu do bogactw naturalnych.

„Koncepcja polityczna stworzenia nowych okręgów autonomicznych stanowi złamanie narodowego moratorium, dotyczącego nowych podziałów regionów” – mówił Usman Hamid  podczas wywiadu udzielonego reporterom Tabloid Jubi (08.04.2022).

Wdrożenie DOB stanowi interes ekonomiczny pewnej grupy elit politycznych i narodowych. Istotą jest tutaj wola eksploatowania dóbr naturalnych. Elity te nie mogą dostać pozwolenia na taką działalność, dopóki nowy podział administracyjny nie zostanie zrealizowany, dlatego naciskają na rząd centralny, by ten ostatecznie przypieczętował to posunięcie. „W rzeczy samej centralnym motywem jest tu wola zawładnięcia ziemią. Oto prawdziwa motywacja tych grup” – kontynuuje Hamid.

Według Centralnej Agencji Statystycznej (Badan Pusat Statistik) w 2021 roku nastąpił skok wzrostu gospodarczego w Indonezji do 15,11%. Największy udział w tym wskaźniku ma Krajowe Górnictwo i Wydobycie (Lapangan Usaha Pertambangan dan Pengalian) – 40,80%. „Ten wzrost przemysłowy opiera się przede wszystkim na eksploatacji dóbr natury, a nie na produkcji roślinnej i zwierzęcej. To nie uprawa palm sagowych, ani hodowla zwierząt odgrywa tu decydującą rolę w uzyskiwaniu dochodu narodowego, więc wyraźnie widać jak miażdżącą przewagę ma tutaj przemysł wydobywczy” – zauważa Usman Hamid.

Według Usmana Hamida rozbudowa prowincji (pemekaran/DOB) jest wymówką dla władz centralnych do realizacji planów wspomnianych elit. Ten pretekst ukrywany pod powłoką rzekomej służby narodowi stanowi bardzo niebezpieczną iskrę. Jeśli chcą w gruncie rzeczy rzeczywiście służyć narodowi powinni docenić istniejące prowincje (Papua i Papua Zachodnia) oraz miasta istniejące w indonezyjskiej Papui. „Jakież to są interesy? Dlaczego wola zawłaszczenia dóbr natury (sumber daya alam) istniejących w masywie centralnym (Pegunungan Tengah) pojawia się właśnie teraz?” – pyta retorycznie Hamid.

Usman Hamid uważa, że polityka DOB prowadzi jedynie do eskalacji konfliktu politycznego, społecznego, ekonomicznego i zbrojnego. Ta iskra jest bardzo niebezpieczna i z całą pewnością w rezultacie przyniesie przemoc i łamanie praw człowieka. Chociaż ustawowe plany stworzenia trzech prowincji (Rancangan Undang-Undang tentang pembentuakn tiga provinsi baru di Papua) zostały uzgodnione przez Ciało Legislatywne Rady Przedstawicieli Ludu Republiki Indonezji (Badal Legislasi Dewan Perwakilan Rakyat Republik Indonesia) Usman Hamid namawia rząd i Parlament Indonezji (DPR RI) do spotkania i porównania stanowisk ze Zgromadzeniem Ludu Papui (Majelis Rakyat Papua – MRP), Izbą Przedstawicieli Ludu Papui (Dewan Perwakilan Rakyat Papua – DPRP), a także do zasięgnięcia opinii Gubernatora Papui. Usman stanowczo zapewnia, że trzy wspomniane instytucje stanowią pewien autorytet, z którym należy uzgodnić wdrożenie lub odrzucenia polityki DOB i Pemekaran. Wtedy będzie to zgodne z literą Ustawy Numer 21 z roku 2001 (Undang-Undang Nomor 21 Tahun 2001 tentang Otsus – UU Otsus Papua Lama).

Artykuł 76 UU Otsus Papua Lama (Ustawa o Pierwszej Edycji Programu Specjalnej Autonomii) mówi: „Podział Prowincji Papua może dokonać się w oparciu o zgodę z MRP i DPRP po uważnych i wnikliwych analizach oraz jednomyślności w dziedzinach społecznej, kulturowej, a także gotowości i możliwości gospodarowania zasobami natury w obliczu nadchodzącej przyszłości”. DPR RI (Rada Przedstawicieli Ludu Indonezji) i władze centralne (Pemerintah) jednostronnie ratyfikowały Drugą Poprawkę Ustawy Nr.2 z roku 2021 (Undang-Undang Nomor 2 Tahun 2021 tentang Otsus Papua Baru) w dniu 19.06.2021.

Ustawa o Nowej Specjalnej Autonomii (Undang Undang otsus Papua Barau ) nadaje moc i autorytet DPR RI oraz Władzy Centralnej (Pemerintah Pusat) do realizacji podziału prowincji i tworzenia nowych prowincji (Pemekaran Provinsi), regencji (Kabupaten) oraz miast (Kota). Wydaje się niesprawiedliwe, że reguluje to Rząd stosując poprawkę (amendemen) Ustawy o Otsus (UU Otsus), a rola MRP jest w tym procesie zmarginalizowana.

Pracownik Narodowej Agencji Badań i Innowacji (Peneliti Badan Riset dan Inovasi Nasional – BRIN) – Cahya Pamungkas podkreśla, że rdzenni Papuasi odrzucają politykę tworzenia nowych prowincji jako kłopotliwą i niebezpieczną. Według Cahyo wiąże się to z nieuniknionym nasileniem się transmigracji. Beneficjentami będą przybysze z wysp Archipelagu Malajskiego. Zjawisko te będzie zauważalne nie tylko w sektorze ekonomicznym, ale w innych wymiarach życia społecznego.

Cahyo ocenia politykę “pemekaran” jako “krok wstecz”, uważa je za arbitralne posunięcie władz centralnych, posunięcie z istoty niedemokratyczne, ponieważ nie dokonane na drodze społecznych konsultacji. Konsultacje nie odbyły się m.in w różnych obszarach zamieszkanych przez grupy plemienne. Cahyo widzi w tej polityce jedynie przejaw zawężonej świadomości przywódców plemiennych, regentów, dowódców wojskowych, urzędników i policjantów, czerpiących swój mandat bezpośrednio od władz centralnych w Dżakarcie.

„Ta polityka podziału prowincji wzmocni jedynie brak zaufania rdzennych Papuasów do władzy centralnej, wzmocni tendencje odśrodkowe; nie tylko nie pomoże w zażegnaniu konfliktu zbrojnego, a jedynie da mu dodatkowe paliwo”- puentuje Cahyo.

NARRACJA ŚRODOWISK POPIERAJĄCYCH I FORSUJĄCYCH PEMEKARAN I DOB

Kwestia wdrożenia Drugiej Edycji Programu Specjalnej autonomii (Otsus Jilid II ) oraz tworzenia Nowych Okręgów Autonomicznych (Daerah Otonomi Baru – DOB) dzieli zachodniopapuaskie społeczeństwo. Szczególnie konflikt ten jest czytelny, gdy dochodzi do starcia papuaskich urzędników piastujących urzędy z nadania indonezyjskiego ze zwolennikami niepodległości Papui Zachodniej.

Firdaus T.Hilapok, zastępca przewodniczącego „Rady Nowej Gwinei – NGR” z regionu Lapago, przestrzegał Regenta Lanny Jaya przed zakazywaniem obywatelom Regencji Lapago, jak również członkom Państwowego Aparatu Obywatelskiego (Aparatur Sipil Negara – ASN) uczestnictwa w demonstracjach przeciwko Otsus i DOB. „Ludzie ci mają prawo do swobodnej ekspresji poglądów politycznych, co gwarantują już pierwsze wersy Indonezyjskiej Konstytucji (Undang Undang Dasar 1945-UUD 1945)”. Befa Jigibalom, regent Lanny Jaya, prezentuje swą lojalność wobec Indonezji, stwierdzając że członkowie ASN powinni być bardziej wdzięczni Zjednoczonej Republice Indonezji, a tym bardziej powinni wybić sobie z głowy nienawiść do niej. W tym celu rozmawiał z Petrusem Wakerwą, Sekretarzem Lanny Jaya, próbując namówić go do bardziej represyjnych reakcji wobec „buntowniczo nastawionych” członków ASN oraz innych mieszkańców Lanny Jaya.

Befa Yigibalom zaprzecza jakoby o utworzenie nowych prowincji walczyli przedstawiciele biurokratycznej elity na czele z regentami takimi jak on. Przekonuje, że jest to pragnienie i potrzeba większości ludzi oczekujących dobrobytu. Współgra to z intencjami indonezyjskiego „rządu, który jako administrator państwowy podziela te samo pragnienie, poszukując tego co najlepsze dla obywateli” – tłumaczy regent Lanny Jaya. W pisemnym oświadczeniu z 16 maja 2022 roku Befa Jigibalom napisał, że powstanie nowej prowincji wynika przede wszystkim z woli politycznej państwa, a Papuasi jako ludzie „żyjący na tej ziemi i w tym kraju […] nie mogą zapominać, że rządzi nimi ten kraj” z czego wynika, iż „powinni akceptować, to co ten kraj robi”, wykorzystując wdrażaną politykę jak najlepiej dla dobra ludności.

Regent Lanny Jaya ostatecznie stwierdził, że nie zabrania różnym grupom społecznym odrzucania podziału Papui, prosi jednak o respektowanie decyzji indonezyjskiego parlamentu. „Jest rzeczą naturalną, że pojawiają się minusy i plusy”, ale Jigibalom wyraża nadzieję, że „wszyscy intelektualiści w Papui, a zwłaszcza ci z Centralnych Wyżyn Papui” powitają powstanie nowej prowincji wykazując się cnotą „dobrych obywateli”. Trudno jednak nie odnieść wrażenia, że trzon zwolenników popierających podział prowincji w regionie związany jest przede wszystkim z indonezyjskim obozem „biurokratycznym”. Przykładowo, cytowany przez indonezyjską agencję prasową ANTARA „wódz z centralnej wyżyny”, Lenis Kogoya popierający DOB, to doradca związany z obozem prezydenta Joko Widodo.

Głos wspierający stanowisko regentów zabrał również główny inspektora indonezyjskiej policji w Papui, generał Malthius Fakhiri. Zaapelował on o nie wspieranie działań młodzieży w Papui Zachodniej, która protestuje przeciw podziałowi prowincji. Podkreślił, że „policja papuaska popiera politykę ekspansji władz centralnych w kilku regionach Papui”. „Będziemy strzegli i wspierali politykę rządu, nawet jeśli podejmowane są działania odmawiające poinformowania ludności o korzyściach płynących z ekspansji DOB” – zapowiedział Fakhiri. Biorąc pod uwagę, że Paulus Waterpauw, inny wysokiej rangi Papuas służący w indonezyjskiej policji, otrzymał ostatnio nominację na „Pełniącego Obowiązki Gubernatora prowincji Papua Zachodnie (Papua Barat)”, to konsekwentna postawa Fakhiriego może otworzyć mu w przyszłości drzwi do kariery w cywilnym sektorze politycznym.

Wiatru w żagle notablom służącym indonezyjskiemu państwu w Papui dodają czołowi politycy z Dżakarty. 25 kwietnia 2022 roku Menkopolhukam Mahfud, indonezyjski minister koordynujący ds. polityki prawa i bezpieczeństwa, przekonywał, że „aż 82 procent mieszkańców prowincji Papua i Papua Zachodnia popiera dyskurs dotyczący rozszerzenia nowych regionów autonomicznych”. Według Mahfuda dane te pochodzą z sondażu prezydenckiego.

DEMONSTRACJE PRZECIWKO PODZIAŁOWI PROWINCJI ROZLEWAJĄ SIĘ NA CAŁĄ PAPUĘ ZACHODNIĄ

Przez Papuę Zachodnią przelewa się nie gasnąca fala protestów przeciwko wydzieleniu nowych prowincji w ramach restytuowanej polityki Pemekaran/DOB. Demonstranci wychodzili na ulice między innymi Jayawijaya (6 marca 2022); Dżakarty (11 marca 2022); Yahukimo (15 marca 2022); Sorong (17 marca); Merauke i Nabire (31 marca 2022); Jayapury i Mimiki (1 kwietnia 2022); Manokwari (13-14 kwietnia 2022); Biak (25 kwietnia 2022); Jayapury i Makkasar (10 maj); Enaratoli (14 marca, 11 maj 2022), a także w kilku kolejnych lokalizacjach 3 czerwca 2022 roku.

Poniżej omawiamy pokrótce przebieg niektórych wystąpień publicznych…

8 MARCA – JAYAPURA

Na Uniwersytecie Cenderawasih w Jayapurze zorganizowano pokojową demonstrację przeciwko wdrożeniu DOB, w tym przeciwko próbie utworzenia Prowincji Papua Środkowa (Papua Tengah) ze stolicą w Timice. Jak mówił koordynator akcji Keroman Kiri, celem protestu było przedstawienie tych aspiracji w biurze przedstawicielstwa regionalnych władz (Dewan Perwakilan Rakyat Papua- DPRP). Akcja rozpoczęła się o godzinie 08:08 w pobliżu kampusów Wydziału Ekonomicznego, Technicznego oraz FISI, jednakże w bramie uczelni doszło do utarczek słownych z policją, która brutalnie pobiła studentów. Koordynator akcji Keroman Kiri, został uderzony w twarz oraz wielokrotnie kopnięty gdy leżał już na ziemi.

Jeden z przemawiających studentów, Apniel Doo, ubolewa nie tylko nad obrażeniami jakie odnieśli protestujący, ale również nad lichym stanem demokracji w Indonezji, której choroba przejawia się w postaci tłumienia swobodnej demonstracji aspiracji politycznych.

10 MARCA – WAMENA

 Na obszarze plemiennym Lapago (wilayah adat Lapago), w stolicy Regencji Jayawijaya, w Wamenie zorganizowano pokojowy protest przeciwko polityce DOB (Daerah Otonomi Baru) i tworzeniu nowych prowincji przez podział istniejących (pemekaran). Ponadto przedstawiono postulat umożliwienia przez władze centralne w Dżakarcie przybycia do Papui Wysokiej Komisarz ONZ w celu zbadania przypadków naruszenia praw człowieka. Demonstranci przypominali, że w regencjach Pegunungan Bintang, Maybrat, Intan Jaya, Ndugama, Yahukimo, cały czas trwają interwencje militarne zintegrowanych oddziałów wojska i policji (TNI/POLRI).

Protest był tak liczny, że sparaliżował normalne funkcjonowanie miasta. Jak stwierdził koordynator protestu – Dano Tabunii – polityka DOB przypieczętuje postęp ludobójstwa w Papui Zachodniej, ponieważ wygeneruje wiele konfliktów społecznych i wzmocni już istniejące, przede wszystkim te związane z intensyfikacją strumienia transmigrantów z indonezyjskiej części Archipelagu Malajskiego.

14 MARCA – PANIAI

W poniedziałek, 14 marca 2022 roku tysiące mieszkańców regionu Paniai w Papui Zachodniej wzięło udział w proteście przeciwko tworzeniu nowych regionów autonomicznych w Papui. Amos Kayame, rzecznik demonstracji powiedział, że postawa ludu papuaskiego z tradycyjnego regionu Meepago jest oczywista: pozostaje on zdecydowanie przeciwny polityce indonezyjskiego rządu. „Głos ludu jest głosem Boga. Wszyscy wyrazili swoje stanowisko opowiadając się przeciwko ekspansji nowych regionów autonomicznych” – odnotował Amos Kayame dodając, że mieszkańcy Papui, w tym mieszkańcy Paniai, nigdy nie domagali się żadnego programu o tym charakterze. Skąd więc taki pomysł? „Ekspansja [administracyjna] jest narzucana przez rząd Indonezji i wspierana jest przez kilku pozbawionych skrupułów polityków i biurokratów z Papui. Ludzie nigdy nie prosili o nową prowincję. Powstrzymajcie ekspansję” – tłumaczył dalej Amos podkreślając raz jeszcze – „Lud odrzucił ekspansję. Nie sprowadzajcie maszyn do niszczenia zwykłych ludzi”.

Yunus Eki Gobai, jeden z mówców występujących przed zgromadzonymi przekonywał ich, że rząd nie może narzucać własnej woli. Rząd musi słuchać głosu ludu, stawiając na pierwszym miejscu to, czego chce naród papuaski: „Coś jest nie tak w systemie rządowym. Państwo musi być świadome, że nie może zmuszać ludu papuaskiego”. Masowej akcji tamtego dnia przewodniczył Zjednoczony Front Ludowy Paniai (Fopera) obejmujący szereg organizacji młodzieżowych i społecznych. Po przemówieniach zgromadzeni w Enaratoli pomaszerowali pod biuro rady regencji i biuro regenta Paniai w Madi.

15 MARCA – YAHUKIMO

Pokojowa demonstracja przeciwko podziałowi prowincji zwołana 15 marca 2022 roku w mieście Dekai, stolicy regencji Yahukimo, zakończyła się starciami między policją a uczestnikami zgromadzenia. W rezultacie akcji indonezyjskich sił bezpieczeństwa zginęło dwóch uczestników protestów, a czterech innych odniosło obrażenia i trafiło do szpitala w Dekai. Ofiary śmiertelne to Erson Weipsa (19 lat) i Yakop Meklok (39 l. ). Studenci Uniwersytetu Nauki i Technologii w Jayapurze (USTJ) ocenili, że działania policji w Dekai były niehumanitarne i nieproporcjonalne.

Świadkowie, którzy skontaktowali się z dziennikarzami Tabloid Jubi poinformowali, że do starć między protestującymi a siłami bezpieczeństwa doszło po tym jak funkcjonariusz policji robił zdjęcia uczestnikom zgromadzenia. Kilku demonstrantów zaprotestowało przeciw tej praktyce. Różnica zdań przerodziła się w kłótnię. Część protestujących podniosła kamienie, a policja użyła gazu łzawiącego. Właśnie wtedy rozległy się strzały…

Jak poinformował Mathias Suu, wódz plemienia Meek, ciała Yakoba Mekloka i Esrona Weipsy zostały pochowane na poboczu autostrady jako symbol oporu publicznego wobec Specjalnej Autonomii oraz podziału prowincji narzucanych przez Dżakartę. Ciała zamordowanych złożono do ziemi w wiosce Tomon Satu w obrębie dystryktu Dekai Kota. Aprobata dla pochowania Mekloka i Weipsy w tym miejscu zostały wyrażone przez członków ich rodzin. „Rodziny poprosiły o groby na poboczu szosy, aby stały się symbolem odrzucenia Otsus i DOB […] To symbol ofiar, które zginęły gdyż odrzuciły ekspansję DOB w Papui” – powiedział Mathias Suu. W pogrzebie Mekloka i Weipsy uczestniczyły tysiące osób reprezentujące 12 różnych plemion z regionu.

17 MARCA – SORONG

Po tym jak przedstawiciele biurokracji w regionie Sorong zaczęli lobbować za utworzeniem prowincji Papua Południowo-Zachodnia (Papua Barat Daya), w ramach programu ekspansji nowych prowincji (DOB), 17 marca 2022 roku w mieście Sorong zorganizowano demonstrację odrzucającą ambicje elitarystyczne. „Prowincja Południowo-Zachodnia jest produktem szkodliwym stworzonym przez Dżakartę i papuaską elitę polityczną w celu zniszczenia wszystkich aspektów życia rdzennej ludności Papui” – mówił Yosep Nauw w mowie wygłoszonej przed sklepem Elin. „DOB to szkodnik, który zabije nasze tradycje, kulturę, ziemię i życie. DOB jest szkodnikiem stworzonym przez papuaskie elity, które spiskowały z Dżakartą – kontynuował. Yosep Sufi inny mówca występujący tego dnia w Sorong powiedział: „Szacunek Papuasów do samych siebie nie może być opłacony podziałem, należy go spłacić poprzez wyprostowanie historii politycznej narodu papuaskiego. Ekspansja DOB nie wpłynie pozytywnie na rdzenną ludność Papui. Pemekaran wszędzie przynosi tylko inwestycje. Inwestycje niszczą tradycyjne ziemie, niszczą rzeki. Podział Papui przyniósł tylko dużo wojska”.

28 MARCA – LANNY JAYA

28 marca 2022 roku dzieci, młodzież, rodzice i osoby starsze zebrali się i wyszli na ulice w proteście przeciwko rozbudowie Nowego Regionu Autonomicznego (DOB). Demonstranci przemaszerowali pod biuro regenta w regencji Lanny Jaya.

W oświadczeniu wybrzmiały następujące żądania:

– My mieszkańcy Lanny Jaya w rdzennym regionie Lapago, zdecydowanie odrzucamy ekspansję prowincji Papua w Masywie Centralnym. Lud Papui potępia i odrzuca lokalną biurokratyczną elitę, począwszy od regenta Lani Jaya i pozostałych regentów w regionie Lapago, którzy skompromitowali się podejmując tę decyzję.

– Specjalna Autonomia (Otsus) zawiodła, a my mieszkańcy Lanny Jaya w Papui odrzuciliśmy ją. Tak więc Rada Reprezentantów Ludu Papuaskiego (DPRP), Zgromadzenie Ludu Papui (MRP) i Gubernator Papui muszą wysłuchać aspiracji ludu Papui.

– Stop operacjom wojskowym, eksploatacji zasobów naturalnych i wszelkim pakietom rozwojowym, które marginalizują mieszkańców Papui.

– Natychmiast uwolnijcie Victora Yeimo (Międzynarodowego Rzecznika KNPB) i wszystkich papuaskich więźniów politycznych.

– Namawiamy Dżakartę do natychmiastowego otwarcia sali referendum jako rozwiązania, aby Papuasi mogli dokonać własnych wyborów politycznych.

31 MARCA – NABIRE

Funkcjonariusze Indonezyjskiej policji (Polri) w Nabire pojawili się na ulicach miasta w pełni uzbrojeni, rozpraszając zgromadzoną ludność i strzelając do cywilów protestujących przeciwko polityce DOB i Pemekaran.

1 KWIETNIA – MIMIKA

W dniu 1 kwietnia 2022 roku mieszkańcy Regencji Mimika zorganizowali demonstrację pod hasłami: „Tolak DOB (Odrzucamy politykę tworzenia nowych regionów autonomicznych – Daerah Otonomi Baru)” oraz “Cabut UU Otsus (Uchylić Ustawę o Specjalnej Autonomii – Undang-Undang Otonomi Khusus).

O godzinie 07:50 demonstranci przenieśli się w pobliże Kościoła „Gloria” w Timice i tam napotkali funkcjonariuszy aparatu bezpieczeństwa pod dowództwem Szefa Sztabu Wywiadu (Kasat Intel), dlatego wycofali się w kierunku Szkoły SMA YPPGI Meuwo.

O godzinie 08:13 rozpoczął się pochód w formie konduktu, któremu przewodziła Mama Jitmau. Rozciągnięto transparenty z hasłami “Cabut UU Otsus” oraz “Tolak DOB”. O godzinie 11:38 pokojowy protest został zatrzymany przez aparat bezpieczeństwa, który skonfiskował transparent i rozkazał natychmiastowe rozejście się. Pomimo negocjacji, nie udało się przekonać funkcjonariuszy aby zezwolili na kontynuowanie protestu. Uczestnicy pokojowej demonstracji wrócili do pierwotnego punktu spotkania, a następnie przemieścili się do Ronda Petrosi (Bundaran Petrosi). Nie udało się jednak ponownie reaktywować akcji, ponieważ wszystkie punkty było obstawione przez policjantów.

Uczestnicy demonstranci przenieśli się pod budynek lokalnych władz (DPR – Dewan Perwakilan Rakyat – Rada Przedstawicieli Ludu), ale tam również brama była zabezpieczona przez policjantów. Ostatnia próba ponowienia protestu miała miejsce w pobliżu Posterunku Policji Regencji Mimika położonego przy Rondzie Petrosi (Polres Mimika di Bundaran Petrosi). Tam udało się demonstrantom utrzymać do godziny 12.33, kiedy to nastąpiło rozbicie akcji przez aparat bezpieczeństwa.

10-11 MAJA – JAYAPURA, PANIAI, MAKASSAR

W dniach 10-11 maja 2022 roku w całej Papui Zachodniej a także w indonezyjskich miastach, w których przebywają papuascy studenci zorganizowano liczne protesty przeciwko polityce tworzenia nowych prowincji i jednostek samorządowych w Papui.

Wszędzie indonezyjskie służby dążyły do rozbicia demonstracji koordynowanych przez Petycję Ludu Papui (PRP), atakując zgromadzonych lub zakazując im odbywania publicznych przemarszów. 10 maja 2022 roku indonezyjscy funkcjonariusze wtargnęli do budynku „KontraS Papua” (Komisji ds. Osób Zaginionych i Ofiar Przemocy) w Jayapurze, gdzie przebywali koordynatorzy wydarzenia. Policja aresztowała Jefry’ego Wendę, rzecznika Petycji Ludu Papui, a także siedem innych osób, w tym Onesa Nesta Suhuniapa, rzecznika Komitetu Narodowego Papui Zachodniej (KNPB). Indonezyjska policja działała pod pretekstem tego, że informacje o demonstracji „były szeroko rozpowszechnione w internecie”. W trakcie zatrzymania aresztowanym skonfiskowano telefony komórkowe, laptopy i inne przedmioty, po czym przez kilkanaście godzin indagowano ich aby podali hasła do prywatnych kont w portalach społecznościowych i do poczty elektronicznej. Oburzenie wtargnięciem indonezyjski policji do biura KontraS Papua wyraził Nehemia Yarinap, który zauważył, że w trakcie aresztowania działaczy z budynku wyniesiono przedmioty należące do organizacji: półkę na książki, komputer i laptop.

11 maja 2022 roku sygnatariusze Petycji Rady Papui (PRP) w regionie Paniai zgromadzili się na stadionie piłkarskim „Karel Gobai” w Enaratoli. Demonstracja przybrała charakter stacjonarny po tym jak indonezyjska policja nie udzieliła zgody na odbycie długiego marszu pod biuro regenta i budynek rady regencji. Koordynator protestu, Agus Mote zwrócił uwagę na to, że ludzie zgromadzili się po to aby odrzucić Specjalną Autonomię (Otsus) oraz projekt utworzenia nowych regionów autonomicznych (DOB). Obydwa narzędzia administracyjne napędzają się nawzajem i służą stłumieniu papuaskiego ruchu ludowego domagającego się niezależności politycznej dla Papui. Agus Mote powiedział, że w Papui istnieją trzy wzorce indonezyjskiej kolonizacji: 1) eksploatacja zasobów naturalnych i ludzkich; 2) ekspansja kapitału oraz 3) marginalizacja.

Boas Bayage reprezentujący Petycję ludu Papui (PRP) w Makassar poinformował, że 10 maja 2022 roku papuascy demonstranci w tym mieście zebrali się w miejscowym akademiku. Opuszczając go nieśli transparenty na których widniały postulaty polityczne: odrzucenie Specjalnej Autonomii i DOB. Celem protestu było odbycie długiego marszu pod pomnik Mandala w Makkasar. W trakcie zostali jednak zaatakowani przez członków „masowych organizacji [indonezyjskich]”, którzy zaczęli bić protestujących, dźgać ich kijami flagowymi oraz kopać. Boas Bayage poinformował, że do pobicia doszło na oczach indonezyjskiej policji, która nie interweniowała.

Benny Wenda, Tymczasowy Prezydent Papui Zachodniej z ramienia ULMWP potępił stosowanie represji przez indonezyjskie siły bezpieczeństwa wobec mieszkańców Papui Zachodniej, którzy wyszli na ulice aby odrzucić plan Indonezji, gotowej „podzielić nas poprzez utworzenie siedmiu prowincji”. „Pokojowi demonstranci w Nabire i Jayapurze spotykają się z coraz większą brutalnością, przeciwko nim używa się armatek wodnych i gazu łzawiącego, a policja w pełnym rynsztunku strzela na oślep […] Dwóch protestujących zostało zastrzelonych w Yahukimo” – protestował Benny Wenda oskarżając Indonezję o terroryzm państwowy.

3 CZERWCA – WAMENA

W piątek 3 czerwca 2022 roku w Wamenie tysiące mieszkańców Papui Zachodniej z rdzennego regionu Lapago wyszło na ulice by wziąć udział w pokojowej demonstracji.
W trakcie tego wystąpienia wystosowano kilka oświadczeń i żądań:

1. Mieszkańcy LaPago odrzucili indonezyjskie produkty prawne: Specjalną Autonomię (Otsus) i rozszerzenie Nowego Regionu Autonomicznego (DOB) w Papui Zachodniej.

2. Wezwali do uwolnienia więźniów politycznych w Papui Zachodniej, przetrzymywanych w indonezyjskich więzieniach, w tym Victora Yeimo.

3. Zachodni Papuasi zażądali od Indonezji natychmiastowego otwarcia dostępu do terytorium dla Wysokiego Komisarza ONZ ds. Praw Człowieka, a także zagranicznych dziennikarzy, tak by mogli zbadać i relacjonować wszystko co dzieje się w Tanah Papua.

4. Zgromadzeni wezwali Unię Europejską USA, Australię, Nową Zelandię, Międzynarodowy Fundusz Walutowy, Bank Światowy, kraje ASEAN, w tym Chiny, aby zaprzestały wspierania rządu indonezyjskiego.

5. Przedstawicielstwo Petycji Ludu Papui (PRP) w regionie La Pago stwierdziło: „My naród Papui Zachodniej, jesteśmy z Harisem Azarem i Fathią. Stop kryminalizowaniu i terroryzowaniu działaczy i aktywistów praw człowieka, którzy zostali postawieni przed sądem tylko dlatego, że zgłosili przestępstwo Indonezji i bronią praw mieszkańców Papui Zachodniej.

Autorzy: Damian Żuchowski, Rafał Szymborski
Dla WolneMedia.net a także Free West Papua Campaign Poland i KrewPapuasów

WYBRANE ŹRÓDŁA

1. Theo Kelen, „Amnesty Internasional Indonesia: Pemekaran Papua hanya untuk keruk kekayaan alam”, https://jubi.id/tanah-papua/2022/amnesty-internasional-indonesia-pemekaran-papua-hanya-untuk-keruk-kekayaan-alam/

2. Jokowi Terima Tokoh Papua, „Bupati Jayapura Beri Aspirasi Setuju DOB”, https://www.cnnindonesia.com/nasional/20220520190903-32-799241/jokowi-terima-tokoh-papua-bupati-jayapura-beri-aspirasi-setuju-dob

3. „MPR chair refutes claim at Palace meeting that Papuans support new provinces”, https://www.indoleft.org/news/2022-05-20/mpr-chair-refutes-claim-at-palace-meeting-that-papuans-support-new-provinces.html

4. Hengky Yeimo, „NGR Lapago minta Bupati Lanny Jaya tidak larang warga tolak pemekaran dan DOB”, https://jubi.id/tanah-papua/2022/ngr-lapago-minta-bupati-lanny-jaya-tidak-larang-warga-tolak-pemekaran-dan-dob/

5. „Interim President Wenda: Increased militarisation and state terrorism in West Papua”, https://www.ulmwp.org/interim-president-wenda-increased-militarisation-and-state-terrorism-in-west-papua

6. Vitorio Mantalean, „KontraS Kecam Aparat Tangani Demo Tolak DOB di Papua dengan Kekerasan”, https://nasional.kompas.com/read/2022/05/11/22011781/kontras-kecam-aparat-tangani-demo-tolak-dob-di-papua-dengan-kekerasan

7. „Rakyat Papua Tidak Pernah Minta Provinsi Baru”, https://suarapapua.com/2022/03/14/rakyat-papua-tidak-pernah-minta-provinsi-baru/

8. „Violent crackdown against peaceful protestors in West Papua”, https://www.freewestpapua.org/2022/05/11/violent-crackdown-against-peaceful-protestors-in-west-papua/

9. Socratez Sofyan Yoman, „Tiga DOB di Papua akan kandas di tengah jalan”, https://jubi.id/opini/2022/tiga-dob-di-papua-akan-kandas-di-tengah-jalan/

10. Jihaan Khoirunnisa, „Dukung Pemekaran Papua, Bupati Lanny Jaya: Untuk Kesejahteraan Warga”, https://news.detik.com/berita/d-6080458/dukung-pemekaran-papua-bupati-lanny-jaya-untuk-kesejahteraan-warga

11. „Pemekaran di Papua Hanya Akan Memarjinalkan Orang Asli Papua”, http://suarapapua.com/2022/04/03/pemekaran-di-papua-hanya-akan-memarjinalkan-orang-asli-papua/

12. „Berakhir Ricuh Mahasiswa Papua menolak DOB”, https://www.youtube.com/watch?v=70p5D2aqRds

13. „Kapolda Papua Minta Kelompok Pendukung Demo Tolak DOB Hentikan Aksi”, https://www.cnnindonesia.com/nasional/20220519091926-12-798386/kapolda-papua-minta-kelompok-pendukung-demo-tolak-dob-hentikan-aksi

14. „Demonstran dipukuli polisi di halaman Fakultas Teknik Uncen”, https://jubi.co.id/demonstran-dipukuli-polisi-di-halaman-fakultas-teknik-uncen/

15. „Mahfud Klaim 82 Persen Rakyat Papua Setuju Pemekaran DOB”, https://www.republika.co.id/berita/raw2ut436/mahfud-klaim-82-persen-rakyat-papua-setuju-pemekaran-dob

16. Agus Pabika, „Mahasiswa dan Rakyat Papua Serahkan Aspirasi Tolak Pemekaran ke MRP”, http://suarapapua.com/2022/03/25/mahasiswa-dan-rakyat-papua-serahkan-aspirasi-tolak-pemekaran-ke-mrp/

17. Yuliana Lantipo, „Dimakamkan di pinggir jalan, Yakob Meklok dan Esron Weipsa jadi simbol menolak pemekaran Papua”, https://jubi.id/tanah-papua/2022/dimakamkan-di-pinggir-jalan-menolak-pemekaran-papua/

Opublikowano Bez kategorii | Otagowano , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Dodaj komentarz

Oświadczenie Benny’ego Wendy z okazji 60. rocznicy narodzin Papui Zachodniej

Na 1 grudnia 2021 roku przypada 60. rocznica narodzin Papui Zachodniej. To także pierwsza rocznica powstania Tymczasowego Rządu Zjednoczonego Ruchu Wyzwolenia Papui Zachodniej (ULMP).

Dla mojego ludu i ludzi na całym świecie jest to bardzo ważny dzień pamięci. Gdy 1 grudnia 1961 roku Rada Nowej Gwinei podniosła niepodległościową flagę Gwiazdy Porannej, akt ten stał się zalążkiem Narodu.

Wzywam wszystkich do świętowania tego dnia poprzez pokojowe spotkania modlitewne. Naszych sympatyków okazujących nam międzynarodową solidarność proszę o to abyście, gdziekolwiek jesteście, wykorzystali własną wolność do potwierdzenia waszego wsparcia dla naszej walki. Specjalne ceremonie podniesienia flagi Papui Zachodniej, koordynowane przez Rząd Tymczasowy Papui Zachodniej odbędą się w Papui Nowej Gwinei, Vanuatu, Holandii i Wielkiej Brytanii. Zapraszam również solidarność indonezyjską i wszystkich obywateli Indonezji do modlitwy za nas, a także proszę o poszanowanie naszego święta narodowego, tak jak my uszanowaliśmy Wasz dzień niepodległości,

W tym dniu będziemy wspominali ludzi w buszu, a szczególnie tysiące osób przesiedlone prze indonezyjskie operacje wojskowe w Intan Jaya, Maybrat, Puncak Jaya Maybrat i Oksibil. Pamiętamy o dwuletnim dziecku zabitym z rąk rządu Indonezji w zeszłym miesiącu.

Świat powinien spoglądać na nasz naród 1 grudnia. Często dochodzi do rozlewu krwi, których dopuszcza się indonezyjskie wojsko policja. Nie chcemy tego – będziemy świętowali w pokojowy sposób, Nie uzasadnionym jest nękanie, zastraszanie i atakowanie tych, którzy pokojowo się modlą. Wzywam rząd i prezydenta Indonezji do pozostawienia nas samych sobie w naszym dniu narodowym, Nadchodzi nasz czas i pewnego dnia staniemy obok siebie jako dobrzy sąsiedzi.

Będziemy również świętowali rocznicę naszych postępów z dwóch ostatnich lat wyrażających się w postaci ogłoszenia Rządu Tymczasowego, Gabinetu i Konstytucji, a ostatnio także naszej Zielonej Wizji Państwa. Tymczasowy Rząd ULMWP uznał wszystkie odezwy wydane przed nami przez przywódców Papui Zachodniej w historii naszej walki o niepodległość.

Dzięki tym ważnym krokom, które podjęliśmy, zachęcam moich ludzi do zjednoczenia się w jednym duchu, do świętowania i przybliżania się do naszego celu, jakim jest samostanowienie i niepodległość dla wszystkich. Życzymy pokoju dla Papui Zachodniej Indonezji, regionu i całego świata.

Benny Wenda

Tymczasowy Prezydent

Rządu Tymczasowego Zjednoczonego Ruchu Wyzwolenia Papui Zachodniej (ULMWP)

Opublikowano Bez kategorii | Otagowano , , , , , , , , , , , , , , , , , | Dodaj komentarz

Zachodni Papuasi ogłosili Zieloną Wizję Państwa

1 grudnia 1961 roku w mieście Hollandia (dzisiaj Jayapura) w Papui Zachodniej znanej w okresie holenderskiej kolonizacji jako Zachodnia Nowa Gwinea doszło do podniesienia niepodległościowej flagi Papui Zachodniej. Ceremonia była etapem przyśpieszonego programu nadania Papui Zachodniej niepodległości. Osiem miesięcy wcześniej oficjalnie powołano Radę Nowej Gwinei, a w grudniu Zachodni Papuasi proklamowali Manifest, który potwierdzał niepodległościowy kurs rdzennych mieszkańców Nowej Gwinei.

Papuasi ufali w tym czasie Holendrom, ale ci ostatni niestety złamali „daną obietnicę” i zostawili ich w rękach wroga, który przybrał wkrótce realny kształt indonezyjskiego wojska i indonezyjskiej administracji. Papua Zachodnia zamiast zostać zdekolonizowana, doświadczyła nowej, znacznie brutalniejszej kolonizacji ze strony indonezyjskiego sąsiada. Zachodni Papuasi czekają na sprawiedliwość od blisko 60 lat.

Rdzenni Mieszkańcy Papui Zachodniej odwołując się do istotnych elementów własnej kultury oraz wsłuchując się w głos społeczności międzynarodowej w listopadzie 2021 roku wystąpili ze szczególnym programem nawiązującym do koncepcji rdzennego podejścia do natury i współczesnej ochrony środowiska. W trakcie odbywającego się w Glasgow „Szczytu Klimatycznego COP26” przedstawiciele Tymczasowego Rządu Papui Zachodniej i Kampanii na rzecz Niepodległości Papui Zachodniej ogłosili „Zieloną Wizję Państwa” – „Green State Vision”.

Tym samym rdzenni mieszkańcy Papui Zachodniej zwracając się do wszystkich zebranych wokół ochrony przyrody i klimatu przedstawili koncepcję niepodległej Papui Zachodniej jako „pierwszego zielonego państwa”.

„W materializmie nie ma ani bezpieczeństwa ani stabilności”. Od czasów kolonializmu, a zwłaszcza indonezyjskiej okupacji Papui Zachodniej raj został zniszczony duchowo, psychicznie i fizycznie” – czytamy w oświadczeniu organizacji.

„Wizja Zielonego Państwa” została opracowana przy pomocy międzynarodowych prawników, w tym brytyjskiej adwokat Jennifer Robinson. W trosce o odzyskanie niepodległości i pozbycie się kolonialnej protekcji Indonezji i zniszczeń jakie pozostawiła indonezyjska obecność w Papui Zachodniej „Wizja Zielonego Państwa” zakłada:

– Uczynienie ekobójstwa poważnym przestępstwem kryminalnym;

– Przywrócenie opieki nad zasobami naturalnymi władzom tubylczym;

– Połączenie zachodnich norm demokratycznych z lokalnymi systemami papuaskimi;

– „Zawiadomienie” wszystkich przedsiębiorstw wydobywczych, w tym naftowych, gazowych, górniczych, wyrębu drewna i uprawy palmy oleistej, o konieczności przestrzegania międzynarodowych norm środowiskowych lub zaprzestania działalności.

„Wizja Zielonego Państwa” w Papui Zachodniej „to wizja gotowa do wprowadzenia przez Tymczasowy Rząd po tym, jak tylko przejmie kontrolę nad ziemią należącą do rdzennej ludności Papui Zachodniej”. Zgodnie z międzynarodowymi prawami i najlepszymi praktykami, nakreśliliśmy wizję tego, w jaki sposób zwrócimy władzę plemionom, które żyją tam od ponad 40 tysięcy lat” – mówi Raki Ap, rzecznik Free West Papua Campaign i bliski kooperator Zjednoczonego Ruchu Wyzwolenia Papui Zachodniej (ULMWP) w rozmowie z Dannym Chiversem z „New Internationalist”.

„Kiedy Zachodni Papuasi przejmą kontrolę nad ziemią, wylesianie się skończy. Zanieczyszczenia i łamanie praw człowieka ustaną, a my znów będziemy mogli dbać o ziemię, tak jak robiliśmy to przez tysiące lat wcześniej” – mówi Raki Ap, który wystąpił na ulicach Glasgow podczas „Szczytu Klimatycznego COP26”.

Obecny przemysł wydobywczy – górnictwo, gaz ziemny, olej palmowy – wymuszany na nas przez okupację indonezyjską, zostanie wstrzymany i zredukowany, zgodnie z życzeniem lokalnej ludności. Plemiona będą zaangażowane we wszelkie podejmowane decyzje, które mają miejsce na ich ziemiach. Nic się nie stanie bez ich zgody. To jest wizja państwa w interesie ludzi, roślin i zwierząt, w interesie,a nie zysku – mówi Raki Ap.

BENNY WENDA: „ZIELONA WIZJA PAŃSTWA” NASZĄ DROGĄ DO RATOWANIA TRZECIEGO CO DO WIELKOŚCI LASU DESZCZOWEGO NA ŚWIECIE

4 listopada 2021 roku w Glasgow podczas Szczytu Klimatycznego COP26, Tymczasowy Rząd Papui Zachodniej powstały pod parasolem Zjednoczonego Ruchu Wyzwolenia Papui Zachodniej (ULMWP) ogłosił „Wizję Zielonego Państwa”. Wizja ta głosi koncepcję niepodległej Papui Zachodniej, wolnej od ludobójczego i ekobójczego kolonializmu indonezyjskiego.

Ta wizja to nasza oferta dla świata. Mamy właściwe rozwiązanie globalnego kryzysu klimatycznego. Mój lud opiekuje się zieloną krainą Nowej Gwinei od dziesiątek tysięcy lat. Nasze lasy deszczowe są płucami świata, a my jesteśmy jego strażnikami. Rząd Indonezji i międzynarodowe korporacje niszczą nas las i zabijają naszych ludzi. Nie da się oddzielić rdzennych Zachodnich Papuasów od gór, lasów czy rzek. Jesteśmy połączeni z naszym środowiskiem. Nie możemy przyjść i zniszczyć lasu w imię „rozwoju”, tak jak czyni to Indonezja. Od dziesiątek tysięcy lat pozostajemy w zgodzie z naturą i wszystkim istotami na naszej ziemi. Wizja Zielonego Państwa oznacza pokój, oznacza samostanowienie i niepodległość. Ta wizja przynosi obietnicę życia i gwarancję przetrwania wszystkich istot.

Jeśli staniemy się niepodlegli, to składamy tę obietnicę światu. Nowy, niepodległy rząd niezwłocznie wprowadzi międzynarodowy standard ekobójstwa do ram prawnych naszego kraju. Wszystkie korporacje działające w naszym kraju informujemy, że muszą powstrzymać się od niszczenia naszego naturalnego świata. Jeżeli tego nie zrobią staną przed ryzykiem cofnięcia ich licencji i koncesji przez niepodległy rząd Papui Zachodniej. Umieścimy nasze prawa do ziemi i prawa wszystkich istot ponad prawami prywatnych firm do przejmowania naszych zasobów.

Chcemy wolnej, demokratycznej Papui Zachodniej, w której moi ludzie będą mogli w pokoju łowić ryby i uprawiać ogrody, nie doświadczając zabójstw i tortur ze strony wojska i policji. Mamy Tymczasowy Rząd, Konstytucję i Gabinet. Teraz mamy także naszą Wizję, która poprowadzi nas do naszego celu. Jeśli nas wesprzecie, to stworzycie historię w walce o przetrwanie dla wszystkich ludzi i naszej planety. Jesteśmy rozwiązaniem tego kryzysu klimatycznego.

Benny Wenda

Tymczasowy Prezydent Papui Zachodniej

Rząd Tymczasowy ULMWP

PRZYWÓDCY PAPUI ZACHODNIEJ ZOBOWIĄZUJĄ SIĘ DO UCZYNIENIA EKOBÓJSTWA POWAŻNYM PRZESTĘPSTWEM W TRZECIM CO DO WIELKOŚCI LESIE DESZCZOWYM

4 listopada 2021 roku podczas Szczytu Klimatycznego COP26 w Glasgow niepodległościowi przywódcy Papui Zachodniej ogłosili „Zieloną Wizję Państwa”. Przedstawiona koncepcja przyszłej niepodległości Papui Zachodniej zawiera zapowiedź podjęcia zdecydowanych działań na rzecz rozwiązania kryzysu klimatycznego oraz zapobieżenia negatywnym konsekwencjom eksploatacji zasobów naturalnych.

Zielona Wizja Państwa została opracowana przy pomocy międzynarodowych prawników, w tym adwokat Jennifer Robinson. Podstawowym celem Zielonego Państwa w Papui Zachodniej jest przywrócenie, promowanie oraz utrzymanie równowagi i harmonii między istotami ludzkimi i pozaludzkimi, w oparciu o wzajemność i szacunek. U jego podstaw leży rola ludzi jako strażników i opiekunów. Zrównoważony rozwój i ochrona różnorodności biologicznej są ważnymi elementami tego celu.

Deklaracja „przyszłego rządu” Papui Zachodniej określa poszczególne zobowiązania, w tym:

– Przywrócenie opieki nad zasobami naturalnymi władzom tubylczym: połączenie zachodnich norm demokratycznych z lokalnymi systemami papuaskimi;

– Zawiadomienie wszystkich spółek wydobywczych: w tym naftowych, gazowych, górniczych oraz firm palmy oleistej o obowiązku przestrzegania przez nie międzynarodowych norm środowiskowych wraz z widmem zakończenia przez nie działalności w razie obstrukcji.

Dokument Green State Vision jest dostępny tutaj.

W czerwcu 2021 roku panel międzynarodowych ekspertów prawnych, któremu współprzewodniczył prof. Philippe Sands QC opracował definicję ekobójstwa, która ma zostać przyjęta przez Międzynarodowy Trybunał Karny (ICC). Papua Zachodnia to połowa wyspy Nowej Gwinei, w której znajduje się trzeci co do wielkości las deszczowy na świecie po Amazonii i Kongu. Papua Zachodnia jest bogata w zasoby naturalne, w tym jedną z największych na świeci kopalń złota i miedzi (kopalnia Grasberg) oraz rozległe źródła gazu ziemnego, minerałów, drewna i oleju palmowego.

Papua Zachodnia była kolonią holenderską do 1962 roku. Indonezyjskie wojsko przejęło nad nią kontrolę w 1963 roku, Rdzenni Mieszkańcy prowincji to Melanezyjczycy, różniący się etnicznie od ludności Indonezji. Papua Zachodnia nadal jest bezprawnie okupowana przez Indonezję, która jest obecnie największym na świecie eksporterem oleju palmowego.

Zachodni Papuasi od ponad pół wieku kontestują okupację indonezyjską. Zintegrowane siły zbrojne Indonezji wielokrotnie oskarżano o łamanie praw człowieka i brutalne tłumienie ruchu niepodległościowego. Zgodnie z ostatnimi doniesieniami, setki indonezyjskich żołnierzy rozmieszczono w Papui Zachodniej w ramach represji w trakcie których zmuszono cywilów do ucieczki i zaatakowano dziennikarzy i aktywistów.

W 2020 roku Zjednoczony Ruch Wyzwolenia Papui Zachodniej (ULMWP) ogłosił utworzenie tymczasowej konstytucji i rządu tymczasowego z przebywającym na wygnaniu, Bennym Wendą jako Tymczasowym Prezydentem.

Benny Wenda pełniący również funkcję przewodniczącego Zjednoczonego Ruchu Wyzwolenia Papui Zachodniej powiedział: „Walczymy o zarządzanie jednym z największych lasów deszczowych na świecie. Międzynarodowy ruch klimatyczny i wszystkie rządy poważnie myślące o powstrzymaniu zmian klimatycznych powinny pomóc nam zakończyć ludobójstwo pierwszych obrońców Papui Zachodniej w Indonezji. Jeśli chcecie ocalić świat musicie ocalić Papuę Zachodnią.

Prawniczka Jennifer Robinson powiedziała: „Bezprawna okupacja Papui Zachodniej przez Indonezję ułatwia niszczenie jednego z najważniejszych lasów deszczowych na świecie. Zapewnienie prawa Papui Zachodniej do samostanowienia zapewni również ochronę środowiska i klimatu, dzięki umożliwieniu rdzennym mieszkańcom, opiekunom ziemi, odzyskania kontroli, ochrony i zarządzania ich własnymi zasobami.

OŚWIADCZENIE FANNY KOGOYI, MINISTER ŚRODOWISKA I ZIELONEJ POLITYKI PAŃSTWA W TYMCZASOWYM RZĄDZIE PAPUI ZACHODNIEJ

My, Zachodni Papuasi pilnie potrzebujemy waszego wsparcia. W tym ludobójstwie zginęło ponad pięćset tysięcy członków naszego ludu.

Potrzebujemy wsparcia ze strony wszystkich, zwłaszcza młodego pokolenia. Wy, członkowie społeczności międzynarodowej macie moc, aby Wasze rządy nas wysłuchały. Dlatego proszę, bądźcie naszym głosem i pomóżcie w tym, aby nasz głos został usłyszany.

Indonezja nie tylko nas zabija, Indonezja zabija także naszą przyrodę, nasze środowisko. Robią to z chciwości i żądzy przejęcia naszych zasobów. Wraz z międzynarodowymi firmami wycinają nasze święte lasy deszczowe. Pracują nad zniszczeniem naszej planety Ziemi.

Nasza wizja Zielonego Państwa odda władzę z powrotem w ręce rdzennych mieszkańców Papui Zachodniej. Dzielimy tę planetę ze wszystkimi istotami świata. Chcemy aby wszystkie istoty były wolne wraz z nami. Wierzymy, że ziemia jest naszą matką. Chcemy, aby nasza matka była bezpieczna.

Ludzkość nie może walczyć ze zmianami klimatycznymi, jeśli nie poprze rozwiązań rdzennej ludności. Papua Zachodnia to oddychające płuca planety. Jeśli Świat chce oddychać płucami naszej planety, świat musi wspierać Papuę Zachodnią i naszą walkę o sprawiedliwość klimatyczną i wolność.

Zobacz także:

Jennifer Robinson, West Papua ‘government-in-waiting’ pledge to build a Green State at COP26 https://www.doughtystreet.co.uk/news/west-papua-government-waiting-pledge-build-green-state-cop26

West Papuans to launch historic Green State Vision at COP26 https://www.freewestpapua.org/2021/11/03/west-papuans-to-launch-historic-green-state-vision-at-cop26/

Benny Wenda: ‘Green State Vision’ our pathway to saving world’s third-largest rain-forest https://www.ulmwp.org/benny-wenda-green-state-vision-our-pathway-to-saving-worlds-third-largest-rain-forest

Press release: West Papuan leaders pledge to make ecocide a serious crime in world’s third largest rainforest https://greenstatevision.info/2021/11/press-release-west-papuan-leaders-pledge-to-make-ecocide-a-serious-crime-in-worlds-third-largest-rainforest/

West Papua: A Green State Vision https://newint.org/features/2021/11/04/west-papua-green-state-vision-cop26

Catherine Early, Indigenous leaders’ green state vision https://theecologist.org/2021/nov/08/indigenous-leaders-green-state-vision

Opublikowano Bez kategorii | Otagowano , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Dodaj komentarz

Dawni Myśliwi zostali Obrońcami Żółwi

Anton Yeweni doskonale rozumie zachowanie samicy żółwia oliwkowego (Lepidochelys olivacea), gdy ta chce złożyć jaja. Gad zrobi od dwóch do trzech gniazd na plaży, aby oszukać drapieżniki, ale w rzeczywistości złoży jaja tylko do jednego z nich, zanim zakopie je piaskiem. Gruntowna wiedza na temat życia żółwi 57-letniego Antona wynika z tego, że przez długi czas był łowcą żółwi w wiosce Makimi położonej w regencji Nabire. W przeszłości działał wraz z pięciorgiem rodzeństwa podczas każdego sezonu lęgowego żółwi, który zaczynał się w lutym. Polowali zarówno na żółwie jak i zbierali ich jaja, aby następnie je sprzedawać.

Dzisiaj bracia Yeweni wciąż urządzają polowania na żółwie jaja, ale całkowicie zmienił się cel tej działalności. Nie ma już mowy o spożyciu, ani tym bardziej sprzedaży. Teraz zbierają jaja po to aby wspierać proces rozmnażania żółwi. Anton Yeweni rozpoczął aktywność na rzecz ochrony żółwi sześć lat temu. Został włączony w program ochrony żółwia po otrzymaniu porady od Służby Morskiej i ds. Rybołówstwa w Nabire. „Kiedyś byliśmy myśliwymi, lecz teraz jesteśmy obrońcami żółwi. Jesteśmy bardzo źli, gdy ktoś zabija żółwie” – opisuje zmiany jakie zaszły w ich życiu po zmianie frontu.

Yeweni i pięciu jego braci zbudowali wylęgarnie żółwi za ich domem, który znajduje się na obrzeżach wioski Makimi. Obszar wylęgarni ma rozmiar 30×30 metrów i jest ogrodzony deskami i żelaznym drutem, dzięki czemu jaja są bezpieczne przed drapieżnikami. Grupa ochrony żółwi Yeweni jest znana jako Ember, co oznacza sześcioro rodzeństwa. Początkowo ich wysiłek został zlekceważony przez lokalnych mieszkańców, którzy identyfikowali ich jako łupieżców zasobów, które teraz nagle zaczęli chronić. Bracia pozostali jednak niewzruszeni i dzisiaj wspiera ich także wielu okolicznych mieszkańców. „Pozostajemy obojętni gdy się z nas śmieją. Nadal chronimy żółwie i zapraszamy mieszkańców do przyłączenia się do ruchu. Wielu ludzi jest już świadomych i nie chce polować na żółwie”.

Wypuszczenie młodych żółwi do morza bracia Yeweni uczynili główną atrakcją turystyczną w wiosce Makimi. Każdy odwiedzający, który chce osobiście wypuścić świeżo wyklutego żółwia musi zapłacić 20 tys. rupii indonezyjskich.

Przygotował: Damian Żuchowski

Źródło Oryginalne:

Aryo Wisanggeni, Bekas pemburu jadi pelestari penyu https://jubi.co.id/papua-bekas-pemburu-jadi-pelestari-penyu/

Opublikowano Bez kategorii | Otagowano , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Dodaj komentarz

Debata między Surya Anta Gintingiem, byłym Więźniem Politycznym, a Solemanem B. Ponto, byłym szefem Agencji Wywiadu Strategicznego (Kabais)

Niespełna 50 dni po głosowaniu w indonezyjskim parlamencie za drugą edycją Specjalnej Autonomii dla Papui Zachodniej (OTSUS Jilid II), 27 sierpnia 2021 roku odbyła się zdalna debata między Surya Anta Gintingiem z Frontu Ludowego Indonezji dla Papui Zachodniej (FRI-WP) a Solemanem B. Ponto, byłym szefem Agencji Wywiadu Strategicznego (Kabais). Na dialog ten warto zwrócić uwagę gdyż zderzył on ze sobą opinie i stanowiska z przeciwległego spektrum indonezyjskiego społeczeństwa. Surya Anta Ginting jest czołowym indonezyjskim aktywistą, domagającym się przywrócenia sprawiedliwości  i zakończenia okupacji oraz łamania praw człowieka w Papui Zachodniej. Za udział w demonstracjach antyrasistowskich w solidarności z Papuasami spędził kilka miesięcy w indonezyjskim więzieniu. Soleman B. Ponto reprezentuje tymczasem środowisko twardogłowych żołnierzy i dowódców indonezyjskich, którzy od zawsze byli gwarantem fizycznego utrzymania indonezyjskiej kontroli nad Papuą Zachodnią.

Surya Anta w trakcie debaty przekonywał że dotychczasowa wizja wkroczenia Indonezji do Papui Zachodniej jest wywrócona do góry nogami. Indonezyjski rząd przekonuje, że w latach 1960. Papuasi zgodzili się na przyłączenie do Indonezji. Nie jest to jednak możliwe, gdyż Papuasi, którzy ogłosili swoją odrębną niepodległość 1 grudnia 1961 roku, nie byli zaangażowani w Porozumienie z Nowego Jorku z 15 sierpnia 1962 roku. Porozumienie te zawarte zostało między rządem Indonezji, Niderlandów i Stanów Zjednoczonych. „W końcu 1 maja 1963 roku Papua zostało przekazana przez Holandię jako terytorium powiernicze na rzecz Indonezji. Wydarzenie te jest postrzegane jako powrót Irianu Zachodniego do Indonezji. To odwrócenie historii” – powiedział Surya Anta Ginting.

Wreszcie – na co zwrócił dalej uwagę indonezyjski działacz – podczas Akt Wolnego Wyboru znanego również jako PEPERA, który odbył się między 14 lipca a 2 sierpnia 1969 roku, nie zastosowano systemu „jedna osoba – jeden głos” zgodnie ze standardami międzynarodowymi. Obecnie metoda głosowania w ramach której jedna osoba może reprezentować kilka osób jest znana w Papui jako system noken. „Gdyby w tamtym czasie zastosowano system jeden człowiek = jeden głos, rząd na pewno by przegrał. System noken był kultywowany do tej pory, aby uzasadnić to, co wydarzyło się w przeszłości” – przekonywał Surya Anta.

Surya Anta skrytykował politykę narzucania Zachodnim Papuasom Specjalnej Autonomii (OTSUS). „Co to jest OTSUS? Towar oferowany przez państwo, aby Papuasi nie domagali się niepodległości. Co jest w nim takiego specjalnego? – pytał retorycznie. Papuasi nadal nie mogą zakładać lokalnych partii politycznych. Papuasi posiadają własną instytucję kulturalną (MRP), ale nie są upoważnieni do walki o prawa rdzennych mieszkańców Papui (Orang Asli Papua). Zdaniem indonezyjskiego aktywisty OTSUS powinien być wykorzystywany przez samorządy lokalne do regulowania tamtejszej polityki i pozwoleń. Nie dzieje się tak jednak gdyż każdy samorząd prowadzi politykę, która jest zawsze ograniczana przez rząd centralny. „Papua ma flagę Gwiazdy Porannej, ale jej wywieszanie jest zabronione. Co więc jest takiego specjalnego w OTSUS? Operacje wojskowe? […] Porwanie aktywisty i jego specjalne uwięzienie?” – dopytywał dalej. W toku wdrażania OTSUS przestrzeń ekspresji na Ziemi Cenderawasih pozostała wyciszona. Zabronione są nawet pokojowe demonstracje – kontynuował – przekonując że perspektywa indonezyjskiego rządu na kwestię Papui pozostaje wciąż taka sama jak za czasów Nowego Porządku Suharto: wyraża się w wyciszaniu przestrzeni informacyjnej i ukrywaniu faktów.

W odpowiedzi na zarzuty indonezyjskiego aktywisty, Soleman B. Ponto, szef Agencji Wywiadu Strategicznego (Kabais) powiedział, że na realizację Specjalnej Autonomii dla Papui Zachodniej (OTSUS) nie należy patrzeć tylko z jednej strony. Do tej pory indonezyjski rząd zapewnił „dość dużo środków”, fundusze przeznaczano na rozwój i dobro ludu papuaskiego – przekonywał były szef Kabais. W ramach wdrażania OTSUS indonezyjski rząd próbował również powierzyć rdzennym mieszkańcom Papui „strategiczne pozycje i role w regionie”: stanowiska gubernatora, zastępcy gubernatora, regionalnego komendanta policji itd. Nie wszystkie cele zostały jednak zmaksymalizowane, a były pracownik indonezyjskiego wywiadu, doszukuje się przyczyn niepowodzeń m.in. w złym zarządzaniu funduszami, za które odpowiadają lokalni urzędnicy.

Według Solemana B. Ponto indonezyjski rząd stara się prowadzić dialog, jawiący się jako pokojowy sposób rozwiązywania problemów w Papui; nie potrafił jednak wyjaśnić dlaczego ten dialog się jeszcze nie zmaterializował. W przeciwieństwie do twardej linii władz w Dżakarcie, były szef Kabais przyznaje, że dialog między indonezyjskim rządem a środowiskami papuaskimi musi być prowadzony przez stronę trzecią, przez mediatora. Puentując swoją wypowiedź Soleman B. Ponto zwrócił się do wszystkich stron do wsparcia wysiłków indonezyjskiego rządu na rzecz uczynienia wszystkiego najlepszego dla Ziemi Cenderawasih i jej mieszkańców.

Surya Anta Ginting i jego organizacja od dawna podkreśla, że Zachodni Papuasi powinni otrzymać prawo do przeprowadzenia referendum niepodległościowego pod międzynarodowym nadzorem. Podczas debaty Surya Anta przytoczył niedawne słowa Mahfuda, indonezyjskiego ministra koordynującego ds. polityki, prawa i bezpieczeństwa, który zarzekał się, że gdyby doszło do referendum to indonezyjski rząd niewątpliwie by wygrał. Jeśli Mahfud i indonezyjski rząd są pewni, że zwyciężą jeśli dojdzie do referendum, to co stoi na przeszkodzie, aby je zorganizować? – pyta działacz Frontu Ludowego Indonezji na rzecz Papui Zachodniej (FRI-WP). I szybko znajduje odpowiedź: indonezyjski rząd wciąż tkwi w paradygmacie Nowego Porządku Suharto.

Surya Anta przytoczył również dwa powody dla których administracja Indonezji nie chce, aby Papua Zachodnia stała się niepodległym krajem. Po pierwsze, Papua jest finansową kieszenią elity w Dżakarcie. Nawet członkowie sił bezpieczeństwa, od oficerów począwszy a na szeregowych żołnierzach skończywszy, mają tu swoje interesy. „Siły bezpieczeństwa przydzielone do ochrony kopalnii PT Freeport mają dodatkowe fundusze z Freeport poza podstawową pensją”. Drugim wymienionym przez niego powodem są interesy międzynarodowych korporacji, które są zainteresowane zachowaniem stabilności i przewidywalności politycznej, takiej jaką gwarantuje im obecnie indonezyjski parasol. Uważa się, że eksploatacja zasobów naturalnych Papui będzie bardziej opłacalna dla międzynarodowych korporacji, jeśli Papua Zachodniej pozostanie przy Indonezji. Ten aspekt może przyczyniać się do milczenia Wielkiej Brytanii, Stanów Zjednoczonych, Australii i kilku innych krajów. „Papua to bankomat wielu ludzi, wielu krajów i wielu firm. Walcząc o Papuę nie możemy pozwolić, aby Papua szła sama. Musimy użyć hasła: nie idziecie sami” – podkreślił Surya Anta.

Soleman B. Ponto, były szef Agencji Wywiadu Strategicznego (Kabais), zajął stanowisko zupełnie odmiennie. Podkreślał, że żadne partie nie powinny występować w imieniu ludu papuaskiego z postulatami domagającymi się referendum, ponieważ już nigdy nie będzie kolejnego głosowania w celu ustalenia stanowiska ludu papuaskiego. „Nigdy nie będzie kolejnego głosowania. Status Papui jest ostateczny. Po prostu wdrażamy Specjalną Autonomii. Nie utożsamiaj Papui z Timorem Wschodnim” – zastrzegał. Zdaniem Solemana różnica polega na tym, że opinia publiczna w Timorze Wschodnim nigdy nie wypowiedziała się w sprawie samostanowienia, tymczasem w Papui Zachodniej odbył się Akt Wolnego Wyboru.

Były szef indonezyjskiego wywiadu podkreśla, że rząd Indonezji nigdy nie ustąpi w obronie Papui: „Spójrz na Aceh, było tak ciężko, ale rząd nie chciał się poddać i doszło do porozumienia w Helsinkach. Jeśli w Papui nadal mówimy o broni, to broń nie rozwiąże problemu”. W jego opinii indonezyjski rząd nie może tak po prostu zrezygnować z Papui. Państwo zawsze chce jak najlepiej dla najbardziej na wschód wysuniętych prowincji Indonezji. Oskarżeń o łamanie praw człowieka w Papui nie należy postrzegać jako uzasadnianego „powodu do żądania referendum w sprawie Papui”. Soleman B. Ponto uważa, że „OTSUS jest ostateczny i nie może być referendum […] Papuasom nie należy dawać wiatru z nieba, że pewnego dnia będą wolni. Spowoduje to niekończący się rozlew krwi”. Z jego perspektywy nie ma nic złego w tym, ze istnieją grupy, które twierdzą, że do tej pory w Papui było wiele ofiar przemocy. Trzeba zobaczyć, dlaczego tak się stało i kim były prawdziwe ofiary. „Nie zaprzeczam, że padały ofiary. To jest fakt. Dla tych, którym się to nie podoba, jest to dowód pogwałcenia praw człowieka. Dla rządu jest to jednak obrona kraju” – podkreślił Ponto.

Przygotował: Damian Żuchowski

ŹRÓDŁA:

Former Kabais: There are different views on the status of Papua https://realpapua.com/former-kabais-there-are-different-views-on-the-status-of-papua/

Arjuna Pademme, Aktivis FRI-WP: Kesakralan Pembukaan UUD 1945 tak berlaku untuk Papua https://jubi.co.id/aktivis-fri-wp-kesakralan-pembukaan-uud-1945-tak-berlaku-untuk-papua/

Soleman B. Ponto, Predikat Teroris OPM-KKB dan Asa Perdamaian Papua https://www.gatra.com/detail/news/510861/kolom/predikat-teroris-opm-kkb-dan-asa-perdamaian-papua

Arjuna Pademme, Indonesia yakin menang kalau Papua referendum, Ginting: Kenapa tak dilakukan? https://jubi.co.id/indonesia-yakin-menang-kalau-papua-referendum-ginting-kenapa-tak-dilakukan/

Arjuna Pademme, Aktivis FRI-WP: Apa yang spesial dari Otsus Papua https://jubi.co.id/aktivis-fri-wp-apa-yang-spesial-dari-otsus-papua/

Opublikowano Bez kategorii | Otagowano , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Dodaj komentarz

Czy za Chaosem Wokół Złotej Góry „Wabu” Stoją Interesy Indonezyjskich Funkcjonariuszy?

Na przestrzeni ostatnich dwóch lat konflikt zbrojny między zintegrowanymi siłami indonezyjskiego wojska i policji (TNI/Polri) a Armią Narodowego Wyzwolenia Papui Zachodniej (TPN/PB) w regencji Intan Jaya w Papui Zachodniej, kosztował życie co najmniej 34 osób. Eskalacja tego konfliktu dotknęła również lokalnych mieszkańców, którzy zdecydowali się opuścić tę ziemię w poszukiwaniu bezpieczniejszego miejsca do życia. Rozmieszczenie indonezyjskich sił bezpieczeństwa w Intan Jaya, które miały „przynieść pokój” uczyniło coś przeciwnego: wywołało niepokój i strach wśród mieszkańców Intan Jaya. Melianus Duwitau, koordynator zespołu na rzecz odrzucenia eksploatacji w bloku górniczym Wabu, uważa, że terror zastosowano świadomie, jako przygotowanie gruntu dla firm planujących wydobycie surowców w regionie. Prowadzona operacja w rzeczywistości doprowadziła do eskalacji konfliktu zbrojnego i zaostrzyła terror wobec ludności cywilnej. W jego wyniku co najmniej 10% ludności Sugapy, stolicy regencji Intan Jaya, zostało przesiedlonych. Na początku 2021 roku wśród nich znalazło się 331 kobiet i dzieci.

Raport “Ekonomi-Politik Penempatan Militer di Papua: Kasus Intan Jaya” przygotowany przez kooperację lokalnych i międzynarodowych organizacji prawnych i środowiskowych, nie tylko stwierdza powiązanie lokalizacji poszczególnych posterunków wojskowych i policyjnych z konkretnymi koncesjami górniczymi, ale co więcej, wskazuje na personalne powiązania prominentnych indonezyjskich funkcjonariuszy z przedsiębiorstwami legalnie lub nielegalnie poszukujących zysków z inwestycji w regionie. „Niejasny stan bezpieczeństwa w Papui nadal daje państwu możliwość przeprowadzenia sekurytyzacji, takiej jak budowa posterunków wojskowych lub kwater dowodzenia/biur, zarówno policji i wojska – powiedziała Rivanlee Anandar z KontraS”.

Intan Jaya jest jedną z czterech regencji w centralnym rejonie górskim w Papui, w którym utworzono nowe Dowództwo Okręgu Wojskowego (Kodim). Kodim Intan Jaya znajduje się w stolicy dystryktu Sugapa. Made Supriatma w swoich badaniach stwierdził, że stosunek liczby ludności do liczby personelu bezpieczeństwa w Papui wynosi 97:1. Oznacza to, że na dziewięćdziesięciu siedmiu Papuasów przypada jeden policjant lub żołnierz. Stosunek ten pokazuje, że koncentracja sił bezpieczeństwa w Papui jest znacznie wyższa niż w innych obszarach Indonezji, gdzie ta proporcja wynosi 296:1, to jest jeden żołnierz lub policjant na 296 obywateli. „Rozmieszczenie wojsk doprowadziło do większej eskalacji konfliktów zbrojnych, w wyniku czego ludzie w kilku regencjach tj. Puncak Jaya, Nduga i Intan Jaya uciekają z ziem swoich przodków. Pomoc ze strony rządu dla uchodźców jest minimalna, a zazwyczaj ignoruje on sytuację uchodźców” – komentuje Tigor Hutapea z Fundacji Dziedzictwa Bentala Rakyat.

Za jedną z przyczyn militaryzacji regionu uchodzą wielkie zasoby złota, w duże mierze jeszcze nie eksploatowanego, umiejscowione w tzw. bloku Wabu. Pożądany metal już teraz jest przedmiotem nielegalnych, nawet z punktu widzenia indonezyjskiego prawa, poszukiwań i eksploatacji. Podejrzewa się, że blok Wabu posiada rezerwy złota przekraczające 116 milionów ton rudy. Zawartość minerałów w każdej rudzie wynosi średnio 2,16 gramów złota i 1,76 gramów srebra. Mając na uwadze te proporcje, określa się, że potencjał złota w bloku Wabu może wynosić 8,1 mln ton złota.

Organizacje odpowiedzialne za sporządzenie raportu (m.in. YLBHI, WALHI, WALHI Papua, Bentala Rakyat, LBH Papua, KontraS, Greenpeace Indonesia, JATAM i Trend Asia) zidentyfikowały możliwość zaangażowania wojska w działalność wydobywczą w Intan Jaya. Sporządzona analiza przestrzenna wykazała, że potencjalnie cztery firmy mogą korzystać z obecności w pobliżu swoich koncesji posterunków ochrony zintegrowanych sił indonezyjskiego wojska i policji (TNI/Polri). Są to kolejno: PT Freeport Indonesia i/lub ANTAM, PT Madinah Qurrata ‘Ain, PT Nusapati Satria i PT Kotabara Mitratama. Nie wszystkie wskazane firmy mają bezpośrednie powiązania z personelem wojskowym, jednak PT Freeport Indonesia i PT Madinah Quarrata ‘Ain posiadają wyraźne linki.

W przypadku PT Madinah Quarrata ‘Ain pojawiają się trzy nazwiska: emerytowanego oficera policji Rudiarda Tampubolona, emerytowanego żołnierza indonezyjskiej armii Paula Prananto, a także innego emeryta związanego z wojskiem, Luhuta Binsara Panjaitana, pełniącego urząd indonezyjskiego ministra koordynującego ds. gospodarki morskiej i inwestycji. LB Panjaitan, zawsze potrafił zadbać o własne interesy. Posiadając udziały w produkcji palmy oleistej, zorganizował misję do Unii Europejskiej ocieplającą wizerunek dużych plantacji tej rośliny, a nawet przywiózł ze sobą do Indonezji europejskich dziennikarzy, w tym z Polski, w nadziei, że zwrotnie zaprezentują oni opinii publicznej w swoich krajach bardziej „zrównoważony wizerunkowo” obraz wielkich monokulturowych plantacji palmy oleistej w Indonezji. Pojawienie się jego nazwiska w kontekście piramidy udziałowców mogących czerpać pośrednio zyski ze złota w bloku Wabu pozostaje więc tu znamienne. Nie bez znaczenia pozostaje fakt, że Prananto i Panjaitan byli częścią sztabu wyborczego „Bravo Lima”, który towarzyszył obecnemu prezydentowi Indonezji, Joko Widodo, w jego drodze do fotelu prezydenckiego.

Freeport McMoran posiadające koncesję w bloku Wabu również może wykazać się listą prominentnych żołnierzy. Jednym z nich jest pełniący funkcję komisarza Freeport, emerytowany żołnierz Hinsa Siburian, który jeszcze w latach 2015-2017 pełnił służbę w Papui. Podobnie jak Prananto i Panjaitan, tak i Siburian w ostatniej kampanii wyborczej (2019) był członkiem zespołu wolontariuszy, którzy wspierali kandydaturę Joko Widodo. Firmą, która została wyznaczona do prac na terenie koncesyjnym Freeport w bloku Wabu jest PT Antam. Z tą firmą związane są nazwiska dwóch innych emerytów: żołnierza Agusa Surya Baktiego oraz komisarza policji gen. Bambanga Sunarwibowo, posiadającego wyraźne powiązania z indonezyjskim wywiadem.

Trudno zatem uciec od wrażenia, że za serią nielegalnych operacji wojskowych w Intan Jaya stoją interesy ekonomiczne. Nazwiska oficerów wojskowych nie są przypadkowe. Niektórzy z nich kształcili się w indonezyjskich siłach specjalnych Kopassus, inni przeszli szkolenie lub posiadają doświadczenie pracy w Państwowej Agencji Wywiadu (BIN). Jeszcze inni biorą czynny udział w życiu politycznym, dołączając do zwycięskiej drużyny obecnego prezydenta Indonezji Joko Widodo. Luhut Binsar Panjaitan zareagował z oburzeniem na insynuacje pod jego adresem jakie pojawiły się po publikacji raportu.

Przygotował: Damian Żuchowski

ŹRÓDŁA:

Kajian LSM : Ada militer dan Timses Jokowi di balik sengkarut gunung emas Wabu, Intan Jaya https://jubi.co.id/kajian-lsm-ada-milter-dan-timses-jokowi-dalam-konflik-intan-jaya/

Victor Mambor, Diduga ada indikasi kepentingan ekonomi dalam serangkaian Operasi Militer Ilegal di Intan Jaya, Papua https://jubi.co.id/diduga-ada-indikasi-kepentingan-ekonomi-dalam-serangkaian-operasi-militer-ilegal-di-intan-jaya-papua/

Abeth You, P2MA-PTP tolak penambangan emas di Blok Wabu https://jubi.co.id/p2ma-ptp-tolak-penambangan-emas-di-blok-wabu/

Kuat Dugaan Ada Mafia Lelang Blok Wabu, Kementerian ESDM Harus Buka Suara https://www.gatra.com/detail/news/523789/ekonomi/kuat-dugaan-ada-mafia-lelang-blok-wabu-kementerian-esdm-harus-buka-suara

Closing Tensions Over Wabu Block Mining, Luhut Pandjaitan And Haris Azhar Suggested ‚Land Coffee’ https://voi.id/en/news/80969/closing-tensions-over-wabu-block-mining-luhut-pandjaitan-and-haris-azhar-suggested-land-coffee

New NGO report reveals relationships between military deployment and economic interests in West Papua https://humanrightspapua.org/news/33-2021/873-new-ngo-report-reveals-relations-between-military-deployment-and-economic-interests-in-west-papua

Elias Douw, FKMI serukan tolak blok wabu https://wagadei.com/2021/10/14/fkmi-serukan-tolak-blok-wabu/

Opublikowano Bez kategorii | Otagowano , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Dodaj komentarz

Atak na Wojskowy Posterunek w Kisor. Ponad 2000 Tysiące Cywilów w Maybrat Opuszcza Domy

2 września 2021 roku, grupa od 30 do 50 niezidentyfikowanych osób zaatakowała posterunek wojskowy indonezyjskiej armii (TNI) w wiosce Kisor, położonej w dystrykcie Południowy Aifat (Regencja Maybrat/Prowincja „Papua Zachodnia”). W rezultacie ataku zginęło 4 indonezyjskich żołnierzy, a dwóch innych zostało rannych. Na terenie posterunku znaleziono ciała trzech żołnierzy: Serdy Amrosiusa, Praki Dirhama i Zula Ansariego. Nieopodal w krzakach ujawniono natomiast ciało porucznika Chb Dirmana, dowódcy posterunku wojskowego Kisor.

W komunikacie prasowym tuż po napadzie sprawców akcji określono jako „nieznaną grupę osób” (OTK), która zaatakowała i zabiła śpiących żołnierzy. Jeszcze tego samego dnia batalion indonezyjskiej armii (726/VYS) zatrzymał 17-letniego Maikela Yaama i 26-letniego Simona Waymbewera, jako domniemanych współsprawców napaści. Jednocześnie odnotowano rosnącą obecność indonezyjskiej armii w całym regionie Maybrat, który wywołał strach wśród lokalnej społeczności.

W ostatnich latach Zachodni Papuasi oglądali operacje wojskowe indonezyjskiej armii głównie w górskich rejonach swojej ojczyzny. Ciężkie operacje w Nduga, Puncak i Intan Jaya zmusiły do ucieczki około 50 tysięcy osób i kosztowały ostatecznie życie nawet 300 osób. Pojawienie się ciężko uzbrojonych formacji TNI w północno-zachodnim regionie Papui Zachodniej, w regencji Maybrat, wzbudziło lęk i obawę przed przeszczepieniem tych samych praktyk na tym terytorium. W obawie przed rewanżyzmem indonezyjskie armii ze swoich domów uciekło kilkaset osób z dziewiętnastu wiosek. Komunikat ujawniony kilka dni później sumaryczną liczbę przesiedleńców określił na 2400 osób. Według środowisk kościelnych swoje domy opuścili nie tylko mieszkańcy dystryktu Aifat ale również czterech innych dystryktów położonych w regencji Maybrat.

Rzecznik Armii Narodowego Wyzwolenia Papui Zachodniej (TPN-PB), Sebby Sambom poinformował, że odpowiedzialność za akcję w Kisor wziął na siebie dowódca Regionalnego Komanda Obronnego IV Sorong Rayav TPN-PB. Z jego perspektywy wydarzenia w Kisor potwierdzają, że walki między stronami będą kontynuowane, dlatego strona indonezyjska powinna przystąpić do rokowań z TPN-PB. Sambom zapewnił, że akcja odwetowa ze strony TNI nie powstrzyma walki o niepodległość Papui Zachodniej. W rzeczywistości pościg prowadzony przez zintegrowane siły indonezyjskiej policji i wojska (TNI/Polri) zmusza do ucieczki do lasu setki osób. Zbiorowe doświadczenie ludu papuaskiego, który przez dziesięciolecia doświadczał operacji militarnych, potwierdza, że nowe cierpienia tylko wzmocnią „ideologię walki o niepodległość papuaską”. Sebby Sambom na nadzieję, że organizacje humanitarne, organizacje międzynarodowe na szczeblu regionalnym i Organizacja Narodów Zjednoczonych pomogą rozwiązać konflikt w Papui i wskazuje na ONZ jako organ, który powinien objąć nadzorem rozmowy przy stole negocjacyjnym między Papuasami a rządem Indonezji.

Dominikus Surabut, przewodniczący Konferencji Nadzwyczajnej Rady Zwyczajowej Papui (Dewan Adat Papua – DAP) j komentując rozwój sytuacji powiedział, że incydent w Maybrat jest częścią powtarzających się brutalnych wydarzeń w Papui. Jego zdaniem „naród papuaski nosi w zbiorowej pamięci, jak operacje wojskowe były prowadzone kosztem ludzi w imię walki z separatyzmem, aby ostatecznie zabezpieczyć interesy inwestycyjne w Papui”. W oczach Surabuta ta praktyka jest częścią świadomej strategii: „Indonezja wkroczyła do Papui ze względów ekonomicznych. Te zainteresowanie jest przyczyną, za sprawą której rząd poświęca lud papuaski, bez zamiaru budowania i poszanowania jego ludzkiej godności”. Uważa on, że jeśli indonezyjski rząd szanowałby Papuasów i chciał realnie rozwijać Papuę, to nigdy nie powinien był rozpoczynać operacji wojskowej. Innymi słowy: jeśli indonezyjski rząd szanuje naród papuaski i chce rozwijać Papuę, niech skoncentruje się na znalezieniu pokojowego rozwiązania, a nie rozwiązania wojennego.

W innej roli wystąpił gubernator indonezyjskiej prowincji „Papua Zachodnia”, Dominic Mandacan, sprawujący swój urząd w ramach lokalnej samorządności indonezyjskiej. Wezwał on wszystkich mieszkańców Południowego Aifatu i regencji Maybrat, z uwzględnieniem wioski Kisor, do powrotu do swoich domów. „Ludzie nie muszą panikować ani uciekać do lasu, ponieważ rząd wraz z indonezyjską armią i policją gwarantują bezpieczeństwo społeczności” – przekonywał Mandacan. Gubernator zaapelował również o zjednoczenie w celu zachowania pokoju i bezpieczeństwa, a także o nieuleganie sugestiom grup, których celem jest „hamowanie rozwoju”.

Tymczasem prawnik i obrońca praw człowieka, Yan Christian Warinussy, reprezentujący Instytut Badan, Oceny i Rozwoju Pomocy Prawnej w Manokwari (LP3BH) wezwał do uwolnienia Yaama i Waymbewera, oskarżonych o przynależność do grupy, która zaatakowała posterunek w Kisor. „Otrzymaliśmy informacje z naszych źródeł w dystrykcie Aifat Południowy, że ci młodzi ludzie nie są, jak donoszą media, częścią grupy kierowanej przez Mamfreda Fatema” – powiedział Warinussy. Do uwolnienia zatrzymanych wezwał również Yohannes N. Assem, przewodniczący Komitetu Narodowego Papui Zachodniej w Maybrat (KNPB Maybrat), podkreślając, że nie są oni członkami KNPB”.

Autorzy: Damian Żuchowski, Rafał Szymborski
Dla WolneMedia.net i Free West Papua Campaign Poland

ŹRÓDŁA:

2 Anggota Manfet Patem Ditangkap, Diduga Terlibat Penyerangan di Maybrat https://kumparan.com/balleonews/2-anggota-manfet-patem-ditangkap-diduga-terlibat-penyerangan-di-maybrat-1wS6oU3q8ys/full?fbclid=IwAR3ZxCSPw7lVhLFdeuXcPjkJffu3fo5snvLm_p_KaRdrBtOBQZ707oejUgY

Benny Mawel, TPNPB: Operasi militer tidak akan menghentikan kami https://jubi.co.id/papua-tpnpb-operasi-militer-tidak-akan-menghentikan-kami/

Hengky Yeimo, LP3BH Manokwari desak Pangdam Kasuari bebaskan Maikel Yaam dan Simon Waymbewer https://jubi.co.id/lp3bh-manokwari-desak-pangdam-kasuari-bebaskan-maikel-yaam-dan-simon-waymbewer/

Indonesian military, police continue Papua crackdown over soldier deaths https://asiapacificreport.nz/2021/09/12/indonesian-military-police-continue-papua-crackdown-over-soldier-deaths/

Hengky Yeimo, Ratusan warga Maybrat mengungsi dan melarikan diri ke hutan https://jubi.co.id/papua-barat-ratusan-warga-maybrat-mengungsi-dan-melarikan-diri-ke-hutan/

Rita Ayuningtyas, Gubernur Papua Barat Ajak Warga Maybrat Kembali ke Rumah Masing-Masing https://www.liputan6.com/news/read/4649950/gubernur-papua-barat-ajak-warga-maybrat-kembali-ke-rumah-masing-masing

Hengky Yeimo, KNPB Maybrat bantah tudingan polisi terkait pembunuhan 4 anggota TNI https://jubi.co.id/knpb-maybrat-bantah-tudingan-polisi-terkait-pembunuhan-4-anggota-tni/

Situation in Maybrat Regency – Army arrests two Papuans in Kisor https://humanrightspapua.org/news/33-2021/877-update-on-situation-in-maybrat-regency-army-arrests-two-papuans-in-kisor

Four Indonesian soldiers killed in Papua guerilla attack https://www.france24.com/en/live-news/20210903-four-indonesian-soldiers-killed-in-papua-guerilla-attack

Diserang OTK, 4 anggota TNI di Maybrat meninggal dunia https://jubi.co.id/diserang-otk-4-anggota-tni-di-maybrat-meninggal-dunia/

Opublikowano Bez kategorii | Otagowano , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Dodaj komentarz